Wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2026, sygn. I FSK 732/23

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 o.p. przez bezzasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia wydanego w pierwszej instancji w konsekwencji błędnego przyjęcia, że przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.), pomimo że nie są przepisami ustawy podatkowej, to wchodzą w zakres pojęcia prawa podatkowego, o którym mowa w art. 3 pkt 2 o.p., a zatem żądanie skarżącej winno być rozstrzygnięte w drodze interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wydanej w trybie art. 14b § 1 o.p.;

3) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na brak wskazania, które konkretnie przepisy prawa zostały naruszone przez organ, oraz brak wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej uchylenia postanowienia organu z 6 czerwca 2022 r., co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów, jakimi kierował się sąd przy wydawaniu wyroku.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wg norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. Najdalej idącym zarzutem jest ten dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo obszerne, gdyż liczy 90 stron. Niewątpliwie jego wadą jest to, że przedstawienie stanu sprawy oraz zarzutów skargi zajęło aż 88 stron. Warto przypomnieć, że ustawodawca w powyższe normie prawnej nakazuje jedynie zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Ta część uzasadnienia jest zatem nadmiernie i zbędnie rozbudowana.

Autor skargi kasacyjnej podnosi, że uzasadnienie nie zawiera wskazania, które konkretnie przepisy prawa zostały naruszone przez organ, oraz brak wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej uchylenia postanowienia organu z 6 czerwca 2022 r., co w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów, jakimi kierował się sąd przy wydawaniu wyroku.

Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a. Pomimo tego, jak trafnie zauważył pełnomocnik organu, pisemne motywy nie zawierają wskazania, które przepisy postępowania zostały naruszone w zaskarżonym postanowieniu. Pomimo tej wady, uchybienie to nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji bowiem w sposób zrozumiały i jednoznaczny wyjaśnił przyczyny uwzględnienia skargi. Wprawdzie wprost nie odwołał się do przepisów Ordynacji podatkowej. Tym niemniej z pisemnych motywów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że sąd pierwszej instancji uznał, że błędne jest stanowisko organu interpretacyjnego w zakresie niedopuszczalności wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Jednocześnie wskazał argumenty potwierdzające taką tezę.

Z uwagi na powyższe, pomimo tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni spełnia kryteria ustawowe, to wskazywane w skardze kasacyjnej uchybienie art. 141 § 4 nie może być samodzielną podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku.

4.3. Nie są trafne także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Zdaniem kasatora, sąd pierwszej instancji błędnie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom zawartym w rozpoznawanym środku odwoławczym, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że stanowisko organu interpretacyjnego jest wadliwe. Trzeba bowiem podkreślić, że skarżąca spółka złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji. Wątpliwości wnioskodawcy nie odnosiły się jednak, jak twierdzi kasator, do wykładni przepisów prawa cywilnego. Pytania wprost dotyczyły skutków podatkowych określonych czynności. Oczywiście te czynności miały charakter cywilnoprawny. Jednakże każda czynność opodatkowana, czy to dostawa, czy usługa, mają u swojego podłoża czynności cywilnoprawne. Spółka pytała czy daną czynność na gruncie podatku od towarów i usług należy zakwalifikować jako dostawę, czy też usługę, czy czynność będzie korzystała ze zwolnienia z VAT, czy też będzie opodatkowana w wysokości 23 %, czy będzie miała prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niewątpliwie wątpliwości interpretacyjne spółki dotyczyły konsekwencji określonych działań w podatku od towarów i usług. Zatem wniosek dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego.

4.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.

4.5. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład tych kosztów weszło wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, którego wysokośćokreślono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.) oraz wydatki radcy prawnego związane z dojazdem do siedziby sądu.

Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Arkadiusz Cudak