I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art.141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. poprzez:
1) niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie za udowodniony faktu, że transakcje dokumentowane fakturami nr: [...] z dnia 31 lipca 2014 r., [...] z dnia 5 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 6 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r. oraz [...] z dnia 3 września 2014 r. pomiędzy G. sp. z o.o. i skarżącym nie miały miejsca;
2) niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie za udowodniony faktu, że skarżący nie dołożył należytej staranności przy zawieraniu transakcji z firmą G. sp. z o.o., a dodatkowo miał świadomość braku tych transakcji;
Skarżący podkreślił, że powyższe ustalenia odnośnie stanu faktycznego dokonane przez Sąd pierwszej instancji są wadliwe. Zostały one bowiem dokonane wyłącznie o materiał dowodowy dostarczony przez organy podatkowe i przy całkowitej odmowie dopuszczenia w toku postępowania podatkowego dowodów wnioskowanych przez skarżącego, mogących świadczyć na jego korzyść.
II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie do sprawy dowodów wnioskowanych przez skarżącego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i mogłyby się przyczynić do dokonania innej oceny stanu faktycznego sprawy, a mianowicie:
1) dowodu w postaci wyciągu z rachunku bankowego G. sp. z o.o. o numerze [...] (na który to rachunek skarżący dokonywał płatności za dostarczoną masą asfaltową),
2) dowodu ze świadków M. K., S. R., M. G. i T. R., dowodu z protokołów świadków J. P. i M. W.,
3) dowodu z badania dokumentacji księgowej firmy Z. należącej do M. K. za okres lipiec - wrzesień 2014 r. - celem ustalenia, czy ww. firma wykonywała w tym okresie przewozy masy asfaltowej na zlecenie G. sp. z o.o.;
W ocenie skarżącego odmowa przeprowadzenia opisanych powyżej dowodów w toku postępowania podatkowego i następnie uznanie wskazanego zaniechania przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowe działanie organów podatkowych miało istotny wpływ na wynik sprawy, a dokonane w sprawie ustalenia faktyczne w przedmiotowym zakresie również powinny stanowić podstawę wyrokowania.
III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 188 O.p., bowiem Sąd pierwszej instancji uznał za zasadną i usprawiedliwioną odmowę organów podatkowych odnośnie do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów (opisanych powyżej) mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i mogących się przyczynić do dokonania innej oceny stanu faktycznego sprawy niż dokonana przez organy podatkowe;
IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych, w ten sposób, że odmówiono skarżącemu przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez niego dowodów i tym samym uniemożliwiono skarżącemu obronę swoich praw w toku postępowania podatkowego;
V. art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. polegające na odmowie skarżącemu przeprowadzenia dowodów, które mogły świadczyć na jego korzyść. W toku postępowania przez Sądem pierwszej instancji Sąd uznał, że przeprowadzanie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalił stan faktyczny z pominięciem wnioskowanych przez skarżącego dowodów. Sąd pierwszej instancji dopuścił w toku postępowania dowód z dwóch protokołów z postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w P. VII Wydział Karny pod sygn. akt [...] oraz aktu oskarżenia. Skarżący posiada status oskarżonego w opisanym powyżej postępowaniu karnym, a sam przedmiot sprawy karnej dotyczy tego samego stanu faktycznego (co opisano w znajdującym się w aktach sprawy akcie oskarżenia). Załączone do akt jako dowód protokoły zawierają zeznania świadków: T. R. (protokół z dnia 5 października 2022 r., jeden z kierowców dokonujących dostaw masy asfaltowej) oraz M. W. (protokół z dnia 11 maja 2022 r., kierownik wytwórni mas bitumicznych w P.1, który potwierdził odbiór masy asfaltowej dostarczonej przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2014 r.). Skoro Sąd pierwszej instancji z przyczyn formalnych nie miał możliwości przeprowadzenia dowodu z zeznań zawnioskowanych przez skarżącego świadków i innych dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w toku postępowania podatkowego, to mógł zawiesić postępowanie i wstrzymać się z wyrokowaniem w sprawie do czasu zakończenia postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w P. VII Wydział Karny pod sygn. akt. [...] - o co wnosił skarżący. W toku postępowania karnego na wniosek skarżącego przesłuchano świadków, których przesłuchania odmówiono w toku postępowania podatkowego - przykładowo przeprowadzono dowód z:
- zeznań kierowców, którzy dokonywali w ramach dostawy przewozu masy asfaltowej (zeznania T. R., M. G., S. R.) - byłych pracowników przewoźnika Z. przy ul. [...], Z.),
- zeznań pracowników podmiotów (firma), które dokonywały odbioru dostarczonej przez skarżącego masy asfaltowej (zeznania J. P. - pracownika P. sp. z o.o. w K. – P. oraz zeznania M. W. - pracownika P.1 S.A.),
- zeznań pracowników zatrudnionych przez firmę skarżącego P.2 (zeznania C. O. i A. B. na okoliczność składania zamówień i dostaw realizowanych przez G. sp. z o.o.).
W ocenie skarżącego w realiach niniejszej sprawy odmowa zawieszenia postępowania przez Sąd pierwszej instancji stanowi naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., pomimo tego, że jest to podstawa fakultatywna, prowadzi do naruszenia przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest tak z tego powodu, że w toku postępowania karnego nie obowiązują ograniczenia dowodowe, jakie obowiązują w ramach postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na treść art. 106 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, że "Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie cytowanego powyżej art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt lII FSK 3706/21).
Innymi słowy, skoro Sąd pierwszej instancji sam nie prowadzi postępowania dowodowego i uznaje za zasadną odmowę dopuszczenia dowodów dokonaną przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego, to powinien uwzględnić wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia procesu karnego. W ramach procesu karnego nie występują ograniczenia dowodowe takie jak w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, gdzie w obu postępowaniach dojdzie do ustalenia innego stanu faktycznego. Może się zatem wydarzyć, że skarżący zostanie uniewinniony od zarzutów karnych (karnoskarbowych), bowiem w toku postępowania karnego dojdzie do ustalenia, że kwestionowane dostawy miały miejsce, a sąd administracyjny (z uwagi na ograniczenia dowodowe) uzna, że dostawy były fikcyjne. Ponadto, w ocenie skarżącego, ewentualny fakt jego uniewinnienia lub skazania w postępowaniu karnym stanowi "wynik innego toczącego się postępowania sądowego" w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Aktualnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach niniejszego postępowania badał m.in., czy w postępowaniu podatkowym nie doszło do instrumentalnego wykorzystania przez organy podatkowe możliwości, jakie daje art. 70 § 6 pkt 1 O.p., i postawienia skarżącemu bezzasadnych zarzutów karnoskarbowych.
Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. 88 ust. 3a lit. a) u.p.t.u., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu faktur nr: [...] z dnia 31 lipca 2014 r., [...] z dnia 5 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 6 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r., [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r. oraz [...] wystawionych dla skarżącego przez G. sp. z o.o. Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, że skarżący jako odbiorca 6 faktur od G. sp. z o.o. "wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że bierze udział w transakcji stanowiącej oszustwo podatkowe".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r. w całości, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, zgodnie z zasadami określonymi przez właściwe przepisy. Ponadto zażądał rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Dodatkowo, skarżący wniósł o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. protokołów z postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w P. VII Wydział Karny pod sygn. akt. [...], zawierających zeznania świadków, którzy pomimo wniosku skarżącego nie zostali przesłuchani w toku postępowania podatkowego, w szczególności:
1) protokołu z dnia 21 marca 2022 r. zawierającego zeznania świadka J. P. (pracownika P. sp. z o.o. w K.), C. O. (byłego pracownika skarżącego) oraz A. B. (byłej księgowej skarżącego) - wszyscy świadkowie zeznawali na temat kwestionowanych dostaw masy asfaltowej,
2) protokołu z dnia 24 października 2022 r. zawierającego zeznania świadka M. G. oraz S. R. (obu pracowników przewoźnika Z. przy ul. [...], Z.) - obaj świadkowie zeznawali na temat kwestionowanych dostaw masy asfaltowej,
a także:
3) złożonej do akt sprawy karnej korespondencji e-mail prowadzonej przez pracownika skarżącego C. O. z G. sp. z o.o. odnośnie dostawy kwestionowanych dostaw masy asfaltowej,
4) wiadomości z dnia 4 sierpnia 2014 r. zawierającej zamówienie, wysłanej przez skarżącego do A. G. - członka zarządu tej spółki w okresie od roku 2010 do roku 2017;
5) wiadomości z dnia 18 sierpnia 2014 r. zawierającej zamówienie na masę asfaltową skierowanej przez C. O. do G. sp. z o.o.,
6) wiadomości z dnia 29 sierpnia 2014 r. zawierającej zamówienie na masę asfaltową skierowanej przez C. O. do G. sp. z o.o.,
7) dwóch wiadomości z dnia 27 sierpnia 2014 r. od G. sp. z o.o. zawierających dokumenty WZ (odbioru dostawy masy asfaltowej) dostarczonej za pośrednictwem firmy przewozowej Z.,
8) wiadomości z dnia 12 września 2014 r. od G. sp. z o.o. zawierającą dokument WZ (odbioru dostawy masy asfaltowej) dostarczonej za pośrednictwem firmy przewozowej Z.
Zdaniem skarżącego, przeprowadzenie tych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W piśmie z dnia 14 stycznia 2026 r., złożonym po terminie określonym w art. 179 P.p.s.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Jednocześnie organ wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., z załączonych do skargi kasacyjnej:
- protokołu rozprawy z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt [...], zawierającego zeznania świadków: J. P., C. O. oraz A. B. oraz
- protokołu rozprawy z dnia 24 października 2022 r., sygn. akt [...], zawierającego zeznania świadków: M. G. oraz S. R.,
na okoliczność wykazania, że świadkowie ci nie posiadają informacji o rzetelności dostaw udokumentowanych spornymi fakturami wystawionymi dla podatnika przez G. Sp. z o. o., wobec czego ich ponowne przesłuchanie przez organy podatkowe nie przyczyni się do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Organ domagał się natomiast oddalenia, jako spóźnionych, pozostałych wniosków dowodowych skarżącego, dotyczących korespondencji mailowej z roku 2014.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 23 stycznia 2026 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie podtrzymał stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. i wniósł o oddalenie w części wniosków dowodowych skarżącego, jako spóźnionych.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił dopuścić wnioski dowodowe skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, dotyczących wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej przez WSA w zakresie naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czym naruszono w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 121 § 1, art. 122, 187 § 1, art. 188 i art. 191 P.p.s.a. Ponieważ Naczelny Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 P.p.s.a., postanowił rozpoznać skargę.
Istota tej sprawy polega na ocenie czy były podstawy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy do stwierdzenia przez WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku, że organy podatkowe prawidłowo zakwestionowały skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z 6 faktur wystawionych przez G. sp. z o.o. w lipcu, sierpniu i wrześniu 2014 r., które miały dokumentować dostawy masy asfaltowej. Towar ten, sprzedawany następnie przez skarżącego, czterem różnym odbiorcom, był do nich dostarczany bezpośrednio przez firmę transportową Z. (w zakresie jednej dostawy częściowo także do przedsiębiorstwa skarżącego), przy czym transport był organizowany przez wystawcę faktur. W decyzji organu podatkowego II instancji, stwierdzono "niewątpliwie jakiś obrót towarem był, jak również, że był on przemieszczany". Natomiast z ustaleń przeprowadzonych wobec G. sp. z o.o. oraz okoliczności związanych z ruchem taboru samochodowego, wynikało, że spółka ta nie rozporządzała tym towarem jak właściciel.
WSA podzielił stanowisko organów podatkowych, że całokształt ustalonych okoliczności daje podstawę do zastosowania art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. i przyjęcia, że zakwestionowane faktury były nierzetelne od strony podmiotowej. Ich wystawca stanowił bowiem fikcyjne ogniwo w łańcuchu transakcji masą asfaltową niewiadomego pochodzenia, przywożoną zza wschodniej granicy, o czym skarżący przy zachowaniu należytej staranności w kontaktach z G. sp. z o.o. powinien wiedzieć.
WSA podkreślił, że niezbity dowód niedochowania należytej staranności przez skarżącego stanowiły jego zeznania złożone 10 października 2019 r. w Urzędzie Skarbowym w P. w charakterze strony. Sąd stwierdził, że "Skarżący wydawał się wręcz zaskoczony całą sytuacją. Potwierdził jedynie, że "towar był". Nie przedstawił jednak żadnych okoliczności transakcji z G. sp. z o.o., w tym czy ów podmiot był przez niego w jakikolwiek sposób weryfikowany. Strona nie posiadała w swej dokumentacji żadnych umów z kontrahentem, zamówień na towar....w toku postępowania nie stwierdzono nawet śladu nawiązania z nim jakiegokolwiek kontaktu handlowego." W podobny sposób wagę tych zeznań do przypisania skarżącemu braku należytej staranności uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. WSA przyjął również, że w tych okolicznościach gdy nie ma dowodów poza wystawionymi fakturami, że skarżący nawiązał z wystawcą faktur jakiekolwiek kontakty handlowe, nie mają znaczenia płatności dokonywane w formie przelewów na rachunek podany przez G. sp. z o.o. w wystawionych fakturach. WSA stwierdził także, iż niecelowe jest prowadzenie dalszego postępowania dowodowego przez organy podatkowe w celu poszukiwania dowodów rzeczywistego funkcjonowania tej firmy w obrocie i przeprowadzanie czynności dowodowych wnioskowanych przez stronę, jeżeli "podmiot gospodarczy (skarżący) zapytany o kontakty z jednym z dwóch swoich dostawców nic nie wie albo odpowiadając na najprostsze pytania zasłania się niepamięcią".
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza na podstawie akt sprawy a także po przeprowadzeniu, stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. wnioskowanego przez stronę dowodu z dokumentów, dołączonych do skargi kasacyjnej (w szczególności z zeznań świadków w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w P., w tym ówczesnych pracowników skarżącego – C. O. oraz A. B., a także korespondencji e-mailowej z G. sp. z o.o. związanej z nabyciem masy asfaltowej), że stanowisko o braku należytej staranności po stronie skarżącego, wyprowadzone przede wszystkim na podstawie analizy złożonego przez niego 10 kwietnia 2019 r. zeznania w Urzędzie Skarbowym w P., pięć lat po dokonaniu zakwestionowanych 6 transakcji obrotu masą asfaltową z G. sp. z o.o., spośród około 100 tego rodzaju dostaw wykonanych w jego firmie w 2014 r., w nietypowej - jak wynika z zeznania księgowej A. B. – sytuacji, jest co najmniej przedwczesne. Zresztą o stresowych i niespodziewanych dla skarżącego okolicznościach, które mogły mieć wpływ na treść tego zeznania świadczy również fakt, że skarżący nie był w stanie potwierdzić znajomości z drugim, głównym dostawcą asfaltu A.1 sp. z o.o. oraz ówczesnym prezesem jego zarządu M. W.1, długoletnim kontrahentem, którego dostaw organy nie kwestionują. Na marginesie można zauważyć, co wynika z zeznań M. W.1, złożonych w charakterze świadka, w obecności strony – G. W. - dwa dni później – 12 kwietnia 2019 r. w tym samym Urzędzie Skarbowym w P., że również A.1 sp. z o.o. współpracowała w 2014 r. z G. sp. z o.o. i w okresie lipiec – wrzesień otrzymywała asfalt od tego dostawcy.
Dlatego też zeznania G. W. złożone w charakterze strony 10 kwietnia 2019 r. nie mogą być traktowane, jak przyjął to WSA w Warszawie, za organami podatkowymi, jako niezbity dowód braku należytej staranności skarżącego, tylko muszą być skonfrontowane z innymi okolicznościami, w jakich były przeprowadzane zakwestionowane transakcje. W szczególności, czy występowały przy ich dokonywaniu nietypowe z punktu widzenia działalności firmy skarżącego i jej otoczenia biznesowego w 2014 r. cechy tych transakcji, które powinny osobie prowadzącej profesjonalną działalność w zakresie obrotu masą asfaltową, wskazywać na ich oszukańczy charakter.
Z wymienionego wyżej zeznania A. B., złożonego przed Sądem Rejonowym w P., które potwierdza zakup asfaltu od spółki G. w 2014 r. wynika m.in." Firma G. za dostarczony asfalt wystawiła nam faktury VAT, które zostały opłacone przelewami. Firmy drogowe za zakupiony towar zapłaciły przelewami. Transakcje zostały rozliczane do US deklaracjami VAT. Fizycznie zamówień dokonywał Szef, pracownik – różnie – C. O., ja sama zamawiałam. To się odbywało telefonicznie......... Firma G. wystawiała fakturę, która obejmowała towar i transport. My towar sprzedawaliśmy z marżą...Płatność była przelewem 30-dniowym jak towar dotarł do finalnego odbiorcy. Przeważnie dzwonili do nas panowie, którzy byli na budowie dróg gdyż ten towar musiał być dostarczony w pewnych godzinach gdyż to był towar o podwyższonej temperaturze.... W 2014 r. zrealizowaliśmy około 100 dostaw. Raczej nie było takich sytuacji żeby towar nie dojechał. Nic nie słyszałam żeby w przypadku tych 6 dostaw coś było nie porządku. Odbiory potwierdzili panowie z budowy dróg. Nie było żadnych reklamacji. Nie mieliśmy żadnych wątpliwości co do rzetelności firmy G.. Firmy drogowe nie zgłaszały nam żadnych zastrzeżeń co do rzetelności dostawcy."
Należy przy tym stwierdzić, że materiał dowodowy, na podstawie którego organy podatkowe przyjęły, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, że G. sp. z o.o. była podmiotem pozorującym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu masą asfaltową, a nie rzetelnie działającym na rynku przedsiębiorcą, obejmuje także ustalenia dotyczące okoliczności, takich jak częsta zmiana siedziby, składu udziałowców czy zmiany prezesa zarządu, które miały miejsce po zakończeniu współpracy skarżącego z tą spółką. Należy przy tym podkreślić, że współpraca ta miała charakter krótkotrwały i epizodyczny - 6 dostaw w lipcu, sierpniu i wrześniu 2014 r. na ogólną liczbę około 100 podobnych transakcji podatnika w tym roku, wynikającą z zeznania księgowej A. B. W owym czasie prezesem zarządu G. sp. z o.o. był A. G., co znajduje potwierdzenie także w korespondencji mailowej, dołączonej do skargi kasacyjnej, którą NSA dopuścił jako dowód, a która nie była analizowana w toku postępowania podatkowego, co podkreślał WSA w Warszawie, podnosząc w wyroku, że okoliczność, iż "płatności były dokonywane na rachunek tego podmiotu (G. sp. z o.o. – dopisek NSA) jest niewystarczający w świetle ustaleń, iż Skarżący nie nawiązał z tą firmą jakichkolwiek kontaktów handlowych". Z tego dodatkowego materiału dowodowego, także z zeznań pracowników skarżącego złożonych przed Sądem Rejonowym w P., który dopuścił jako dowód NSA, wyłania się odmienny obraz stanu faktycznego. Również ta okoliczność przemawia za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, a także uchylenia decyzji organu odwoławczego i powtórzenia postępowania podatkowego przed organem drugiej instancji w celu ponownego przeprowadzenia tego postępowania z wykorzystaniem materiałów dowodowych uzyskanych w toku postępowania sądowego.
NSA nie przesądza kierunku tego postępowania, ani też potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów wnioskowanych wcześniej przez stronę, mając na uwadze w szczególności upływ czasu jaki ma znaczenie przy ocenie zasadności kolejnego przeprowadzania dowodów osobowych. Należy jednak podkreślić, że nieuwzględnienie części dowodowych wniosków strony m.in. dotyczących przepływów na rachunku bankowym G. sp. z o.o, na który strona dokonywała wpłat za dostawy, czy dokumentacji księgowej firmy transportowej M. K., która miała realizować dostawy asfaltu na zlecenie tej spółki, do firm drogowych wskazanych przez skarżącego, a także przesłuchania M. K., co do okoliczności tych dostaw, czy brak przesłuchania w toku postępowania podatkowego pracowników skarżącego, którzy 2014 r. odpowiadali za organizację dostaw asfaltu naruszało art. 188 oraz art. 122, art. 187 § 1 O.p. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego nie dostrzegł z uchybieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny. W takiej sytuacji, gdy nie został w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy, skoncentrowanie się w zaskarżonej decyzji przy ocenie należytej staranności strony na dowodach związanych z nierzetelnym funkcjonowaniem kontrahenta jak i związanych ze zdarzeniami, które miały miejsce po zakończeniu współpracy firmą skarżącego oraz na zeznaniu skarżącego złożonym po 5 latach od epizodycznych dostaw (z punktu widzenia liczby podobnych transakcji dokonywanych w jego firmie w 2014 r.), godziło w ww. kwalifikowany sposób w art. 191 O.p. i w konsekwencji stanowiło naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Wobec powyższych naruszeń przepisów postępowania podatkowego oraz sądowoadministracyjnego, które rzutują na tym etapie na wątpliwości co do stanu faktycznego jaki miał miejsce w tej sprawie, przedwczesne byłoby zajmowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska co do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podniesionych w skardze kasacyjnej oraz skardze złożonej do WSA.
Nie jest natomiast usprawiedliwiony podniesiony przez stronę zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Pomijając nawet okoliczność, że zawieszenie postępowania przez sąd administracyjny na tej podstawie ma charakter fakultatywny a nie związany, to rozstrzygnięcie sprawy kontroli zgodności z prawem zaskarżonej do WSA decyzji podatkowej określającej stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed sądem powszechnym w sprawie karnej czy karnoskarbowej. Zgodnie z art. 11 P.p.s.a. jedynie ustalenia w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 193 oraz art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Maja Chodacka Małgorzata Niezgódka-Medek Zbigniew Łoboda
sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA