Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut naruszenia przepisów art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2015r. przypada na dzień 31 grudnia 2021r.
Zdaniem organu odwoławczego, również zarzut naruszenia art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej należało uznać za bezpodstawny, ponieważ zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wskazane przez ustawodawcę, w tym należyte uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym organ wystarczająco jasno informuje stronę o przyczynach przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, zaś weryfikacja zasadności zwrotu jest bezspornym uprawnieniem organu.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie, w stopniu rażącym przepisów: art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy podatkowe obu instancji wskazują, że kwota zwrotu podatku wynika z transakcji nabycia nieruchomości przez skarżącego w grudniu 2015r. Organ podatkowy pierwszej instancji przez 5 lat nie wyjaśnił tego zagadnienia, w tym przez półtora roku czynności sprawdzających, co podważa zaufanie strony do jego działań, naruszając dyspozycję art. 121 § 1, art. 125 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Dopiero żądanie zwrotu podatku spowodowało, że organ pierwszej instancji podjął działania, z tym, że to z kolei narusza przepis art. 120 Ordynacji podatkowej.
Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że organy podatkowe są w posiadaniu wiedzy, iż likwidator S. (zbywcy przedmiotowej nieruchomości) nie dysponuje żadnymi dokumentami spółki. Jednocześnie, przedłużając termin zwrotu, organ pierwszej instancji nie wskazuje na jakąkolwiek procedurę, według której miałby dokonać weryfikacji prawidłowości zastosowania stawki VAT, co narusza art. 124 Ordynacji podatkowej.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że jakkolwiek kontrola skarbowa prowadzona przez Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. trwa już ponad 4 lata, to organ kontrolujący nie bada transakcji nabycia nieruchomości, a gdyby nawet to czynił, to - jak wynika z przekazu likwidatora S.- brak jest jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie. W ocenie strony takie wyjaśnienie nie może stanowić podstawy do prowadzenia czynności sprawdzających i podważa zaufanie podatnika do organów państwa, co narusza w stopniu rażącym art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodał również, że prawidłowości zastosowania stawki podatkowej nie można stwierdzić, jak w tym przypadku, badając księgi nabywcy (jego działalność była i jest w 100% opodatkowana), a jedynie u dostawcy, czego organ nie uczynił.
W ocenie pełnomocnika skarżącego został również naruszony art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż na dzień złożenia skargi czynności sprawdzające trwają półtora roku, przy czym przez ten okres nie zgromadzono materiału, który mógłby pomóc w dokonaniu jakichkolwiek ustaleń, w tym istotnych dla sprawy.
Dodał także, że w założeniu czynności sprawdzające służą korekcie formalnych (np. rachunkowych), a nie merytorycznych wad deklaracji i nie służą do załatwiania kwestii spornych pomiędzy podmiotem składającym deklarację a organem podatkowym, np. dotyczących oceny stanu faktycznego. Wskazał także, że w przypadku przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w związku z weryfikacją prowadzoną na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług w ramach czynności sprawdzających, o których mowa w dziale V Ordynacji podatkowej, nie jest możliwe żądanie od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą przedstawienia dokumentów w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności. Dalsze prowadzenie czynności sprawdzających jest więc w ocenie strony pozbawione podstaw prawnych, a możliwe działania organu zostały wykonane w 2020r.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z 21 października 2021r. dodatkowo wskazał, że kontrola prowadzona przez Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. najprawdopodobniej nie skończy się do 31 grudnia 2021r., co spowoduje przedłużenie terminu zwrotu podatku na kolejny okres. Natomiast organ odwoławczy nie wskazuje w zaskarżonej decyzji, jakich dowodów oczekuje w decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G., ani też jakich dowodów potrzebowałby z akt sprawy. Nie czyni tez żadnych działań, by jakiekolwiek dowody pozyskać. Co więcej organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy do końca marca 2020r., a dopiero po 7 miesiącach wystąpił do Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. o wskazanie planowanego terminu zakończenia kontroli za grudzień 2015r. Organ odwoławczy wskazuje na konieczność wykazania okoliczności przemawiających za potrzebą dodatkowej weryfikacji, ale ich nie przedstawia.
1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu, decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT organ podatkowy każdorazowo ma obowiązek wskazać nie tylko jakie okoliczności za tym przemawiają, lecz także dlaczego uważa, że te okoliczności uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. Powodem niedokonania zwrotu nie mogą być przytaczane w każdym kolejnym postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu za luty 2020r. te same okoliczności konieczności zakończenia kontroli celno-skarbowej prowadzonej przez Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2015r. Organ podatkowy przedłużając termin zwrotu różnicy podatku, każdorazowo jest zobowiązany wskazać na powód takiego postanowienia i przedstawić stronie powody przedłużenia terminu, odnosząc się do konkretnych okoliczności stanu faktycznego sprawy na dany moment prowadzenia postępowania – czynności sprawdzających.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, jakie konkretnie okoliczności uzasadniały kolejne przedłużenie terminu zwrotu za luty 2020r., a takie postępowanie narusza podstawowe zasady procedury podatkowej: działania organu na podstawie przepisów prawa, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy (art. 120, art. 121 i art. 124 Ordynacji podatkowej). Zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia co do przyczyn i zasadności przedłużenia postanowieniem z 16 marca 2021r. terminu omawianego zwrotu podatku VAT i tym samym z zaskarżonego postanowienia nie wynikają wątpliwości organu co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Organ odwoławczy nie wskazał, jakie konkretnie czynności sprawdzające ma zamiar wykonać organ pierwszej instancji. Natomiast wszystkie wymienione w zaskarżonym postanowieniu czynności sprawdzające miały miejsce w marcu i kwietniu 2020 r. Później organ podatkowy jedynie zwracał się – pismami z października i grudnia 2020r. oraz lutego 2021r. – do Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. o udzielenie informacji, czy kontrola celno-podatkowa w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2015r. została zakończona. Co więcej, organ podatkowy po raz czwarty przedłużył skarżącemu termin zwrotu podatku VAT. Czynności sprawdzające były więc prowadzone od ponad półtora roku.
Sąd pierwszej instancji stwierdził w konkluzji, że brak wskazania na konkretne okoliczności faktyczne i powołanie się na przedłużające się czynności sprawdzające nie spełnia przesłanki z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiąc jednocześnie naruszenie powyższych przepisów, jak również podstawowych zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 120, art. 121, art.122, art. 124, a także art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
1.4. Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, zalecając organowi odwoławczemu uwzględnienie oceny prawnej Sądu, w szczególności w zakresie wymogów uzasadnienia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku.
2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.
2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik organu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 217 § 2 oraz art. 274 b § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisem z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie, że w uchylonym postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach brak jest wykazania konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących konieczności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, a organ powołuje się jedynie na przedłużające się czynności sprawdzające,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 217 § 2 oraz art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, że w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, w której w rozstrzygnięciu tym zawarto wszystkie dostępne ustalenia zarówno w zakresie wątpliwości co do opodatkowania czynności dokonanej przez podatnika, jak i konieczności dalszego kontynuowania weryfikacji zwrotu podatku,
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez dokonanie przez Sąd wadliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w sytuacji, w której kontrola ta dokonana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy powinna doprowadzić do odmiennych wniosków i w konsekwencji do oddalenia skargi,
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez zobowiązanie w zaskarżonym wyroku organu odwoławczego do wykazania i przedstawienia okoliczności przemawiających za potrzebą dodatkowej weryfikacji zwrotu podatku w sytuacji, w której w toku prowadzonych czynności sprawdzających podjęto wszelkie kroki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uchylonym postanowieniu, a konieczność dalszej weryfikacji wynika z konieczności oczekiwania na ustalenia kontroli prowadzonej wobec podatnika przez inny organ.
2.2. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano.
Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguł związania zarzutami w niej zawartymi. W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlega oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku.
3.2. W pierwszej kolejności należy podnieść, że organ odwoławczy zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w zarzutach skargi kasacyjnej i ich uzasadnieniu nie odnosi się do omówionych przez Sąd pierwszej instancji powodów uchylenia postanowienia z 15 czerwca 2021r., powtarzając dotychczas prezentowaną argumentację. Organ uznał, że Sąd pierwszej instancji błędne przyjął, iż w uchylonym postanowieniu brak jest wykazania konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących konieczności przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, a organ powołuje się jedynie na przedłużające się czynności sprawdzające. W rozstrzygnięciu organu zawarto wszystkie dostępne ustalenia zarówno w zakresie wątpliwości co do opodatkowania czynności dokonanej przez podatnika, jak i konieczności dalszego kontynuowania weryfikacji zwrotu podatku. W toku prowadzonych czynności sprawdzających podjęto wszelkie kroki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uchylonym postanowieniu, a konieczność dalszej weryfikacji wynika z konieczności oczekiwania na ustalenia kontroli prowadzonej wobec podatnika przez inny organ.
3.3. Tymczasem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej w żadnej mierze nie podważa ustaleń i ocen dokonanych przez Sąd pierwszej instancji. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł brak wskazania przez organ na konkretne okoliczności faktyczne oraz powołanie się na przedłużające się czynności sprawdzające, które nie spełniają przesłanki z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowi to jednocześnie naruszenie powyższych przepisów, jak również podstawowych zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 120, art. 121, art.122, art. 124, a także art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w konsekwencji stanowiąc podstawę wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obiegu prawnego. Zgodnie z art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Z kolei z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, wynika m.in., że naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć termin zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Z przepisów tych wynika, że zasadność wykazanego przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku, zwrotu podatku VAT powinna być co do zasady weryfikowana przez organ, a gdy w ramach tej pierwotnej weryfikacji organ dojdzie do przekonania, że poprawność żądania podatnika budzi wątpliwości, wówczas wszczyna procedurę przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. Instytucja przedłużenia zwrotu podatku ma jednak charakter wyjątkowy i szczególny jako odstępstwa od zasady neutralności VAT. Przedłużenie zwrotu podatku dopuszczalne jest jedynie wtedy, gdy zachodzą istotne (uzasadnione) wątpliwości co do zasadności tego zwrotu (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ust. 2, WK 2016 i powołany tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Bk 217/14; także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008r., sygn. akt K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136). Ten szczególny charakter omawianej instytucji, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego w postaci konieczności należytego i wyczerpującego uzasadnienia stanowiska o potrzebie przedłużenia terminu zwrotu, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając, jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Powinny wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości czy braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć, dlaczego uznały, że zachodzi potrzeba dalszej weryfikacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 2268/18; z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1840/18; z 3 października 2024 r., sygn. I FSK 1095/24). Tylko takie sporządzenie uzasadnienia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 Ordynacji podatkowej) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku.
3.4. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest także pogląd, że organ podatkowy podejmując decyzję o tym, czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o podatku od towarów i usług, musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi o wykazanie, że zwrot jest niezasadny i istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu, ale o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016r., sygn. akt I FSK 20139/15).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również wymóg sporządzenia należytego uzasadnienia postanowienia przedłużającego termin zwrotu. Organ podatkowy powinien wskazać na powód przedłużenia terminu zwrotu i przedstawić stronie istniejące w tym przedmiocie wątpliwości, a podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku i potrzeba dodatkowej weryfikacji transakcji (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 16 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Bk 217/14).
3.5. Sąd pierwszej instancji trafnie podkreślił, że decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT organ podatkowy każdorazowo ma obowiązek wskazać nie tylko jakie okoliczności za tym przemawiają, lecz także dlaczego uważa, że te – konkretne – okoliczności uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. Powodem niedokonania zwrotu nie może być tylko sam fakt wydania postanowienia i powołanie się na ogólne powody dalszej weryfikacji, zwłaszcza gdy te same ogólnie jedynie nakreślone przyczyny stanowią podstawę kolejnego przedłużenia terminu dokonania zwrotu. Chodzi o to, że organ podatkowy przedłużając termin zwrotu różnicy podatku, każdorazowo jest zobowiązany wskazać na powód takiego postanowienia i przedstawić stronie powody przedłużenia terminu, odnosząc się do konkretnych okoliczności stanu faktycznego sprawy na dany moment prowadzenia postępowania, w tym przypadku czynności sprawdzających.
Sąd wskazał, że z zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia co do przyczyn i zasadności przedłużenia postanowieniem z 16 marca 2021r. terminu zwrotu podatku VAT za luty 2020r., nie wynikają z niego wątpliwości organu, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Organ odwoławczy nie wskazał, jakie konkretnie czynności sprawdzające ma zamiar wykonać organ pierwszej instancji, aby uzasadnić konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. Brak wskazania na konkretne okoliczności faktyczne i powołanie się na przedłużające się czynności sprawdzające nie spełnia przesłanki z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 274b § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiąc jednocześnie naruszenie powyższych przepisów, a także podstawowych zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 120, art. 121, art.122, art. 124, a także art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Takie naruszenie stanowi podstawę wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obiegu prawnego, o czym trafnie przesądził Sąd pierwszej instancji.
Dodatkowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, iż przytaczane w każdym kolejnym postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu te same okoliczności związane z koniecznością zakończenia kontroli celno-skarbowej nie mogą stanowić wystarczającej okoliczności uzasadniającej kolejne przedłużenia, w kontekście wskazanych powyżej zasad i uwzględnienia, że czynności sprawdzające prowadzone były już od ponad półtora roku.
3.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 240 zł jako 50 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji.
Maja Chodacka Danuta Oleś Izabela Najda-Ossowska (sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)