Wyrok NSA z dnia 09 października 2025, sygn. I FSK 75/22

6. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten jest zobowiązany badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny w odróżnieniu od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie bada bowiem całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Nie jest więc uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów skargi kasacyjnej, za jej autora, czy też stawiania hipotez w tym obszarze, sanując istniejące braki, czy rozbudowywania uzasadnienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony albo wyręczać autora skargi kasacyjnej w prawidłowym formułowaniu zarzutów, czy też poszukiwać (albo wręcz wskazywać) za autora skargi kasacyjnej naruszeń prawa, których mógł dopuścić się (dopuścił się) sąd pierwszej instancji, a które nie zostały zarzucone w skardze kasacyjnej od wyroku, z którym strona się nie zgadza. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 902/14 (opubl. CBOSA).

7. W skardze kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie jej autor sformułował jeden zarzut, naruszenia prawa materialnego w postaci art. 81b § 1 pkt 1 O.p. który jednak nie przystaje do przedmiotu sprawy i nie odnosi się w ogóle do motywów, jakie kierowały Sądem pierwszej instancji przy oddaleniu skargi. Skarżąca skupia się na wykazaniu, że Sąd pierwszej instancji, jak i Organ, dokonał niewłaściwej wykładni art. 81b § 1 pkt 1 O.p. skutkującej uznaniem, iż w stanie faktycznym złożone przez Skarżącą korekty deklaracji podatku VAT dotyczące kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy są bezskuteczne mimo, że w sprawie nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki określone w ww. przepisie warunkujące możliwość jego zastosowania.

8. Tymczasem przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę na postanowienie Organu wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na zawiadomienie Skarżącej przez NUS o bezskuteczności korekt deklaracji VAT za okresy: lipiec 2019 r. – grudzień 2019 r. oraz styczeń 2020 r. – marzec 2020 r., w którym Sąd stwierdził, że pismo (zawiadomienie) informujące o bezskuteczności korekty deklaracji wydane na podstawie art. 81b § 1 O.p. stanowi czynność materialno-techniczną i nie może być zaskarżone w trybie zażaleniowym, co nakazywało stwierdzenie niedopuszczalności złożonego przez stronę zażalenia.

9. Przedmiotem rozstrzygania w przedmiotowej sprawie nie była zatem kwestia uznania za bezskuteczne korekt deklaracji dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2019 r. do marca 2020 r. bowiem stanowiła ona przedmiot odrębnego postępowania WSA w Warszawie, który wyrokiem z 22 września 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 687/21 oddalił skargę Spółki na postanowienie Organu z 14 stycznia 2021 r. Skarga kasacyjna Spółki od ww. wyroku została natomiast oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z 14 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 2272/21.

10. Z tego powodu Sąd pierwszej instancji w ramach niniejszego postępowania nie zajmował się oceną zagadnienia naruszenia art. 81b § 1 O.p. odnoszącego się do prawidłowości wydanego zawiadomienia o bezskuteczności złożonych korekt. Skarżąca tymczasem w skardze kasacyjnej nie sformułowała żadnego zarzutu dotyczącego przedmiotu niniejszego postępowania.

11. Biorąc powyższe pod uwagę skargę kasacyjną jako oczywiście bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

Sędzia NSA (spr) Sędzia NSA Sędzia WSA (del)

I. Najda-Ossowska R. Wiatrowski D. Mączyński