Wyrok NSA z dnia 03 lipca 2025, sygn. I FSK 775/22

3) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia prawa materialnego:

– art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim organy podatkowe uznały, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji istniała nadwyżka podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy spółki, wynikająca z rozliczenia za sierpień 2015 r., do której zwrotu w tym dniu był zobowiązany organ wydający to postanowienie,

– art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 o.p. przy jego odpowiednim zastosowaniu, przez przyjęcie za prawidłowe ustalenia, że leżące po stronie Urzędu Skarbowego w P. zobowiązanie do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług na rachunek bankowy spółki, wynikające z rozliczenia za sierpień 2015 r., nie wygasło na skutek przekazania całej kwoty nadwyżki organowi egzekucyjnemu — Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Kraków-Prądnik,

tj. nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonych postanowień;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia zasad postępowania, mającego wpływ na jego wynik — zastosowanie przez organ drugiej instancji art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) o.p. i niezastosowanie art. 233 § 1 pkt 3 o.p., tj. nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz postanowienia organu odwoławczego, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

3.2. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie kasatoryjne organu odwoławczego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zachodzi konieczność przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji w znacznej części postępowania w zakresie ustalenia wysokości odsetek od zaległości, na poczet których dokonano zaliczenia, przy uwzględnieniu ewentualnych przerw w ich naliczaniu. W tym kontekście zarzuty skargi kasacyjnej nie są w pełni adekwatne do rodzaju zaskarżonego postanowienia. Autor skargi kasacyjnej bowiem zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) o.p. i niezastosowanie art. 233 § 1 pkt 3 o.p., tj. nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć. Pierwszy ze wspomnianych przepisów dotyczy uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) w przypadku naruszenia przepisów postępowania o właściwości. Dopiero drugi z przytoczonych dotyczy niniejszej sprawy, a mianowicie uchylenia decyzji (postanowienia) i umorzenia postępowania.

Również w ramach zarzutów skargi kasacyjnej nie podniesiono naruszenia art. 76 § 1 o.p., 76a § 1 o.p. i art. 76b § 1 o.p., które to przepisy stanowiły podstawę prawną postanowienia o zaliczeniu.

3.3. Stanowisko prezentowane w toku postępowania przez skarżącego syndyka sprowadza się do twierdzeń, że organ odwoławczy nie tylko powinien uchylić zaskarżone postanowienie ale i również umorzyć postępowanie w całości. Jego zdaniem nie można zaliczyć na poczet zaległości podatkowej bowiem nie istnieje już nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu. Przyjmując takie stanowisko w sposób dosłowny należałoby uznać, że autor skargi kasacyjnej działa na niekorzyść swojego mocodawcy. Przecież zaliczenie nieistniejącej nadwyżki na poczet zaległości podatnika doprowadziłoby do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, a więc zmniejszenia jego pasywów bez pomniejszenia aktywów..

Jednak w rzeczywistości kasator prezentuje tezę, że nadwyżki nie można zaliczyć na poczet zaległości albowiem owa nadwyżka powinna zostać zwrócona podatnikowi. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić.

3.4. Okolicznością bezsporną jest istnienie zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. Również niesporne jest to, że nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym została wykazana przez V. Spółka Komandytowa w deklaracji VAT-7 za sierpień 2015 r. z 22 września 2015 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 522.843,00 zł. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nadwyżka ta nie istnieje albowiem stanowiła przedmiot zajęcia w toku postępowania zabezpieczającego. Jak trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, okoliczność ta jest bez znaczenia dla bytu owej nadwyżki. Skoro nie doszło do zaspokojenia wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego to nadwyżka ta dalej istnieje. Nadwyżka ta nie podlega zwrotowi podatnikowi. Istnieje bowiem zaległość podatnika. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Jedynie w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu.

3.5. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Adam Nita Janusz Zubrzycki Arkadiusz Cudak