7) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Organ art. 122 O.p. w zw. z art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w przypadku spółki P. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, które przejawia się w:
a) twierdzeniu o niedochowaniu należytej staranności z uwagi na brak zweryfikowania danych zawartych w KRS, co oznacza iż dokonano oceny okoliczności, które zaistniały w 2007 roku przez pryzmat wiedzy i doświadczenia życiowego, jakim dysponują organy podatkowe w 2021 roku w zakresie weryfikowania dobrej wiary podatnika, choć w tamtym okresie nie było dostępu online do KRS, a okazując Stronie dokumenty dotyczące wniosku do KRS kontrahent uprawdopodobnił wiarygodność i legalność funkcjonowania, która mogła na tamten moment być zweryfikowania tylko przez udanie się do sądu i zweryfikowanie akt rejestrowych, co nie było na tamten moment ogólnie stosowaną praktyką,
b) zakwestionowaniu transakcji z uwagi na fakt, iż nie wszystkie zostały opłacone przelewem, choć w tamtym okresie nie było sankcjonowanych prawem ograniczeń w możliwości korzystania z płatności gotówkowych,
8) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Organ art. 210 § 4 O.p. przez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tak pod względem prawnym, jak i okoliczności faktycznych, szczególnie w zakresie przedstawianych przez Stronę w licznych pismach kierowanych do organu w toku postępowania po zwróceniu akt sprawy przez sądy administracyjne, a także w ramach wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie, a skoncentrowaniu się na okolicznościach, które zostały przesądzone wyrokami NSA i WSA;
9) art. 11 P.p.s.a w zw. z art. 194 § 1 i 3 O.p. przez poprzestanie na stwierdzeniu, że uniewinnienie męża Strony, L. W., od zarzutów stawianych mu w postępowaniu karnym skarbowym nie przesądza o tym, że Skarżącej przysługuje prawo do odliczenia podatku wykazanego w kwestionowanych przez organ fakturach, a ponadto niedokonanie wyczerpującej analizy wpływu treści wyroku uniewinniającego zapadłego w sprawie L. W. i uznanie dowodów zebranych w postępowaniu karnym za mało istotne w ramach niniejszego postępowania, mimo iż rozstrzygnięcie oparte na tych dowodach jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., choć z akt sprawy w której został wydany wyrok wynika szereg okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie z punktu widzenia możliwości zastosowania przepisów pozbawiających podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez wskazane firmy.
II. Prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm., dalej: u.p.t.u.) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dalszej odmowie Stronie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez P. sp. z o.o. i P. sp. z o.o., mimo iż ww. faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, choć po stronie ww. kontrahentów wystąpiły nieprawidłowości w zakresie rozliczeń publicznoprawnych przy jednoczesnym niewykazaniu, że Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dokonane transakcje wiążą się z nieprawidłowościami, jakich dopuścili się ich wystawcy oraz z całkowitym nieuwzględnieniem przejawów jej działania w dobrej wierze i z należytą starannością.
9. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
10. Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach zakreślonych art. 183 § 1 P.p.s.a. nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a.
11. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wyrokiem z 12 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 735/22 oddalił skargę kasacyjną L. W., męża Skarżącej, w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2007 r. Mając na uwadze, że stan faktyczny i prawny w zakresie spornym, jest tożsamy z niniejszą sprawą, tożsame są także zarzuty skargi kasacyjnej i argumentacja Sądu pierwszej instancji, w niniejszym uzasadnieniu wykorzystana została argumentacja z uzasadnienia w sprawie I FSK 735/22, która odzwierciedlała stanowiła stanowisko zaprezentowane w niniejszym wyroku.
12. W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że jak wynika z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., a ponadto nie wystąpiły przesłanki nakazujące uchylenie wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania (art. 189 P.p.s.a.). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie, o którym tu mowa oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna, wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.
13. Co istotne w świetle art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny musi zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Niezbędnym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź ich uściślanie. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również wykazać, ze owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie wskazanego unormowania, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1414/18).
14. Zwrócenie uwagi na wymogi skargi kasacyjnej w sprawie było zasadne albowiem Skarżąca w jej części zatytułowanej "uzasadnienie" nie wyodrębniła fragmentów odnoszących się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej uniemożliwiając przypisanie poszczególnej argumentacji do odpowiednich zarzutów.
15. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Jak wynika z art. 245 § 1 O.p., pierwszoplanowym celem trybu wznowienia postępowania jest zbadanie, czy w okolicznościach danej sprawy zaistniała przesłanka wznowieniowa. Dopiero stwierdzenie, że w sprawie wystąpiła jedna z podstaw wskazanych w art. 240 § 1 O.p., otwiera drogę do weryfikacji decyzji ostatecznej. Weryfikacja ta wszakże przebiega jedynie w zakresie, jaki wynika z istniejącej podstawy wznowienia postępowania. Jak zauważa się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 301/21), "wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego (...). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej".
16. W przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kwestia ta przesądzona została w decyzjach organów podatkowych, wydanych w trybie wznowienia postępowania. Stanowisko organów uwzględniało bowiem ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 338/18 oraz w wyroku NSA z sygn. akt I FSK 705/16. W decyzji ostatecznej Organ przyjął, że Skarżąca odliczyła podatek naliczony z tzw. pustych faktur, wystawionych przez P. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. w uznaniu, że spółki te jedynie markowały prowadzenie rzeczywistej działalności gospodarczej i same nie nabyły złomu, który był przedmiotem fakturowania na rzecz Skarżącej. Tymczasem nowe dowody pozwoliły stwierdzić, że dostawy złomu do Skarżącej miały w rzeczywistości miejsce i były zorganizowane przez D.M., który w porozumieniu z innymi jeszcze osobami wprowadzał do obrotu złom niewiadomego pochodzenia. Okoliczność rzeczywistych dostaw nie była znana Organowi rozstrzygającemu sprawę w trybie zwyczajnym i jako taka stanowiła nową okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jednakże odmowa uchylenia decyzji ostatecznej zasadzała się na stwierdzeniu, że sporne faktury były nierzetelne Skarżąca nie dochowała należytej staranności przy dostawach złomu, a zatem nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego.
17. Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z art. 122, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze Skarżącą, że ocena dochowania należytej staranności w odniesieniu do transakcji z 2007 r. nie była możliwa bowiem brak dochowania należytej staranności nie był przedmiotem ustaleń w postępowaniu prowadzonym w trybie zwyczajnym. Jednakże umknęło uwadze Strony, że konieczność ustaleń i ocen w zakresie dochowania należytej staranności była następstwem uznania, że dostawy złomu do firmy Skarżącej miały miejsce w rzeczywistości, a zatem dotychczasowe stanowisko organu odnośnie braku dobrej wiary w związku z nieistnieniem rzeczywistych dostaw zdezaktualizowało się. Należy przypomnieć, że orzekający poprzednio w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z 2 lutego 2018 r. , sygn. akt I FSK 705/16, że "Niewątpliwie w całkowicie innym świetle i z zupełnie innej perspektywy musi być oceniane zachowanie kupieckiej rzetelności podatnika w kontaktach z kontrahentem, który faktycznie realizuje dostawy zamówionego towaru. W orzecznictwie zarówno sądów krajowych, jak i Trybunału Sprawiedliwości prezentowane jest bowiem stanowisko, że organy podatkowe są uprawnione odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego dopiero wówczas, jeżeli obiektywne przesłanki wskazują, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem lub nadużyciem w zakresie podatku od wartości dodanej".
18. Ujawnienie nowej okoliczności faktycznej, przeczącej dotychczasowemu stanowisku co do braku dostaw i świadomym udziale Strony w oszukańczej transakcji, wymagało zbadania, czy wobec realnego charakteru dostaw, przy równoczesnym wykluczeniu dysponowania towarem przez wystawcę faktur, Skarżąca miała podstawy do wiedzy, że dostawcą towaru nie jest podmiot, którego nazwą sygnowane są faktury (należyta staranność).
19. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie ocenione zostało w zaskarżonym wyroku stanowisko organu podatkowego, że gdyby Skarżąca dochowała należytej staranności, z łatwością dowiedziałaby się, że bierze udział w transakcjach mających na celu oszustwo w zakresie podatku od towarów i usług. Zasadnie WSA podkreślił, że podważone transakcje nie były przeprowadzane w ramach utrwalonych, długotrwałych kontaktów handlowych z firmami o stabilnej pozycji na rynku handlu złomem, a pomimo tego Skarżąca nie była zainteresowana, czy wystawca faktur dysponuje stosownym zezwoleniem oraz ignorowała okoliczność, że spółki P.oraz P. nie sporządzały kart przekazania odpadów, mimo, że Skarżąca takie karty przekazywała swoim odbiorcom. Ponadto wątpliwości co do legalności transakcji powinien wywołać fakt uzależnienia ceny towaru od formy płatności (przy zapłacie gotówką cena miała być niższa o 150-200 zł na tonie). Zasadnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że o niezachowaniu należytej staranności przez Skarżącą w analizowanych transakcjach świadczy akceptowanie dokumentów sygnowanych nazwami P. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. w sytuacji, gdy podmioty takie nie figurowały jeszcze w KRS. (str. 18-19 uzasadnienia).
20. Niezasadnie Skarżąca bagatelizuje eksponowaną przez Organ okoliczność nieposiadania przez kontrahentów zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, a także nieprzedkładania przez rzekomych zbywców kart przekazania odpadów. Strona nie neguje prawnego obowiązku wystawców faktur, zarówno gdy chodzi o posiadanie stosownego zezwolenia, jak i sporządzanie kart przekazania odpadów, jednakże podnosi, że w 2007 roku wiele firm w branży obrotu złomem nie dysponowało odpowiednimi zezwoleniami, gdyż właściwe organy nie przeprowadzały w tym zakresie szczegółowych kontroli a był popyt na towar. Strona podkreśla, że dopiero od 2011 r. skuteczniej egzekwowano prawny obowiązek posiadania stosownych zezwoleń w zakresie obrotu złomem.
21. Powyższa argumentacja Skarżącej nie może zwolnić Strony od odpowiedzialności za jakość ewidencjonowanych faktur. Bez znaczenia dla oceny niedochowania przez Stronę tzw. należytej staranności kupieckiej pozostaje przekonanie, że firmy mogły nie zabiegać o uzyskanie zezwolenia. Przystąpienie każdego podmiotu do profesjonalnego obrotu musi być powiązane z przestrzeganiem wszelkich prawnych obowiązków wykonywania działalności gospodarczej i ponoszeniem ryzyka w przypadku zaniechań w tym zakresie. Rozumiała to Skarżąca, skoro sam dysponowała stosownym zezwoleniem, co podkreśliła w skardze kasacyjnej. Strony zatem nie powinno dziwić, że brak dopełnienia warunków formalnych prowadzenia działalności w branży obrotu złotem w przypadku problemów z rzetelnością dostawców będzie traktowane jako brak kupieckiej staranności i w efekcie brak dobrej wiary.
22. Nie zasługiwała na uwzględnienie także dalsza argumentacja Skarżącej, w ramach której zmierzała ona do wykazania, że stanowisko Organu sformułowane zostało wbrew dowodom pochodzącym z akt sprawy karnej. W skardze kasacyjnej Strona w bardzo szerokim zakresie przytoczyła fragmenty orzeczeń czy zeznań świadków z postępowania karnego, stwierdzając, że wypływa z nich zasadniczy wniosek, iż nie miała świadomości funkcjonowania oszukańczego procederu i nie wiedziała, że złom do obrotu wprowadzał D. M. i osoby z nim współpracujące. Podkreślić należy, że stanowisko Organu nie jest sprzeczne z formułowaną w sprawie karnej tezą. Organ podatkowy ostatecznie nie przyjął bowiem tezy o świadomym udziale Strony w oszustwie, lecz uznał, że nie dochowała ona należytej staranności przy zawieraniu transakcji.
23. W tym zakresie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w szeregu orzeczeniach, także krajowe sądy administracyjne, wskazywały, że zasada neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) z uwagi na rzeczywisty brak czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli jednak rzeczywisty obrót miał miejsce, to dla pozbawienia odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku naliczonego, niezbędne jest ustalenie, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że określona transakcja wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku VAT (por. przykładowo wyroki TSUE: z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C-354/03, C-355/03 oraz C- 484/03, z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie C- 439/04, a także wyroki NSA: z dnia 14 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 576/13 oraz z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 2205/13).
24. Zatem przeciwko zaskarżonej decyzji nie mogło świadczyć to, że Skarżąca nie miała świadomości, iż faktycznym dostawcą złomu był inny podmiot, niż wskazany w treści faktur, skoro nie dochowała w tym zakresie wystarczającej staranności, by zweryfikować dostawcę. Podkreślić przy tym trzeba, że brak domagania się od dostawcy złomu zezwolenia na prowadzenie działalności w tym zakresie, czy brak karty przekazania złomu, w orzecznictwie traktowane były jako okoliczności świadczące o niedochowaniu staranności przy zawieraniu transakcji w zakresie nabycia złomu. Przykładowe orzeczenia przywołał Sąd w zaskarżonym wyroku (m.in. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 1496/16, czy z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 119/14). W skardze kasacyjnej Strona podnosi, że orzeczenia te nie świadczą o utrwalonej linii orzeczniczej, jednakże w ślad za takim przekonaniem, nie przywołuje prejudykatów, które zawierałyby stanowiska przeciwne.
25. Nie można także zaaprobować stanowiska skargi kasacyjnej odnośnie wadliwości ustaleń, że firmy P. sp. z o.o. i P. sp. z o.o. nie były faktycznymi dostawcami złomu. Strona sama przytacza obszerne fragmenty orzeczeń w sprawie karnej, z których wynika, ze że to D. M. i P. K. byli faktycznymi organizatorami i wykonawcami procederu wprowadzania do obrotu złomu niewiadomego pochodzenia, w tym dokonując dostaw na rzecz Skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Strona przytoczyła obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sygn. [...]), w którym Sąd ten doszedł do konkluzji, iż D. M. i P. K. posiadali własny transport samochodowy, zatrudniali kierowców i użytkowali plac do magazynowania złomu w S,. Ustalenie to odnosi się zatem do wymienionych osób, nie zaś spółek P. oraz P, wystawców faktur na rzecz Skarżącej.
26. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 i § 3 O.p. Z przepisu art. 11 P.p.s.a. wynika, że tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie nie dotyczy zatem wyroku uniewinniającego, tym nie mniej okoliczność wydania takiego wyroku (uniewinniającego) nie wyklucza możliwości wykorzystania materiałów dowodowych zgromadzonych w ramach postępowania karnego przez organy administracji na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego, pod warunkiem, że mają one znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, przy czym ocena, czy przedmiotowy materiał dowodowy zawiera okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu. W przedmiotowej sprawie organ wykorzystał materiały pochodzące ze sprawy karnej. Fakt, że znaczenie tych materiałów Organ ocenił w kontekście pozostałych dowodów, a zwłaszcza przesłanek materialnoprawnych prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie stanowi o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
27. Nie był usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. Zarzutu tego strona w istocie nie uzasadniła, także w kontekście możliwego istotnego wpływu naruszenia przepisów postepowania na wynik sprawy.
28. Także zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w sposób, który uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 1985/09). Konfrontując treść art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia, określone przywołanym przepisem, warunki uznania go za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił istotę sporu oraz dokonał interpretacji, mających zastosowanie w sprawie, przepisów prawa. Treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji i pozwala na kontrolę instancyjną tego orzeczenia.
29. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wynika z niego zasada wydawania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem, który nie miał w sprawie zastosowania. Orzekanie na podstawie "akt sprawy", o jakim mowa w art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a., oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej (decyzji) wydania (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 3/10). A contrario, określony w art. 133 § 1 obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach (wyroki NSA: z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 683/12 oraz z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 463/13). W niniejszej sprawie nie można było uznać, ażeby WSA przy orzekaniu uwzględnił dowody, które nie znajdowały się w aktach sprawy. Strona nawet się na takie okoliczności nie powoływała. W istocie uzasadnienie zarzutu w tym zakresie służyło polemice z merytorycznym stanowiskiem zaskarżonego wyroku.
30. Nie doszło także do zarzucanego naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Decyzja wydana wobec innego podmiotu (P. sp. z o.o.), który nie występował w stanie faktycznym sprawy, nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wobec Skarżącej. Działanie organu podatkowego, który wydał decyzję, oceniane jest w danej sprawie, na podstawie jej okoliczności faktycznych i na tę ocenę nie mogą mieć wpływu twierdzenia i wnioski wyrażone przez organ podatkowy w innej sprawie.
31. Wobec braku uzasadnienia dla zarzutów procesowych, jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. tym bardziej, że Strona nie wskazała jako naruszonego przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., który stanowił podstawę do pozbawienia Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego.
32. Z uwagi na powyższe, za niezasadny trzeba było także uznać zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z at. 245 § 2 O.p., albowiem wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ podatkowy wykazał, a co zostało wyżej omówione, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja rozstrzygająca istotę sprawy w taki sam sposób, jak decyzja ostateczna (dotychczasowa).
33. Ponieważ skarga kasacyjna nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zawartych w niej wniosków, podlegała oddalaniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 209 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018 poz.265) zasądzając od Skarżącej na rzecz Organu kwotę 480 zł tytułem kosztów zastępstwa.
Sędzia WSA del. Sędzia NSA Sędzia NSA
M. Surma I. Najda-Ossowska (spr.) J. Zubrzycki