Wyrok NSA z dnia 06 lutego 2026, sygn. I FSK 830/23

Sygnatura: I FSK 830/23
Data orzeczenia: 06 lutego 2026
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością świadczy usługi najmu nieruchomości oraz dostarcza najemcom energię elektryczną, refakturując jej koszty. Spółka powzięła wątpliwość, czy te czynności należy traktować jako jedną usługę kompleksową z dominującym najmem, czy jako odrębne świadczenia. W zależności od rozstrzygnięcia, niejasne było, jaką stawkę VAT stosować (właściwą dla najmu czy dla mediów) oraz czy konieczna jest korekta dotychczasowych faktur i zmiana traktowania tych świadczeń na przyszłość. Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, jednak Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania, argumentując, że kwestia kompleksowości i wynikającej z niej…

stawki podlega pod wiążącą informację stawkową (WIS), a zatem nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił to postanowienie, uznając, że istotą zapytania nie była stawka podatku, lecz charakter prawny świadczeń, a DKIS bezpodstawnie pozbawił podatnika prawa do interpretacji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, podzielając stanowisko WSA. Spółka sformułowała dwa pytania: 1) czy umowy najmu i towarzyszące im dostawy energii elektrycznej powinny być uznane za usługę kompleksową z dominującym najmem, czy za odrębne świadczenia, a jeżeli odrębne, to czy należy stosować stawkę VAT właściwą dla refaktur mediów; 2) w przypadku uznania odrębności, czy należy skorygować dotychczas wystawione refaktury VAT, w których potraktowano świadczenia jako kompleksowe, oraz czy w przyszłości należy uznawać je za odrębne. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny orzekły, że odmowa wydania interpretacji indywidualnej była nieuzasadniona. Sądy zgodnie uznały, że pytania podatnika dotyczyły przede wszystkim klasyfikacji świadczeń jako kompleksowych lub odrębnych, co stanowi zagadnienie przedmiotu opodatkowania, a nie wysokości stawki podatku. Kwestia stawki pojawiła się jedynie jako wtórna konsekwencja ustalenia charakteru usług. W związku z tym sprawa nie mieściła się w zakresie wiążących informacji stawkowych i powinna być rozpatrzona w trybie interpretacji indywidualnej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, utrzymując w mocy wyrok uchylający postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

jeszcze 213 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia del. WSA Adam Nita (spr.), Protokolant referent Adrian Piechota, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 737/22 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.194.2022.2.HW w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W zaskarżonym wyroku z 1 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 737/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w następstwie skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (określanej dalej jako Wnioskodawca, Strona, Spółka lub Skarżący) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwanego dalej Organem interpretacyjnym lub DKIS) z 12 sierpnia 2022 r., nr 0112-KDIL1-1.4012.194.2022.2.HW w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 czerwca 2022 r., a także zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od Organu interpretacyjnego na rzecz Skarżącego.

Problemem, jaki zaistniał w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego była odmowa wydania interpretacji indywidualnej przez DKIS z uwagi na to, że materia zaprezentowana we wniosku Spółki może być przedmiotem wiążącej informacji stawkowej. Stan faktyczny sprawy został precyzyjnie przedstawiony w wyroku Sądu I instancji, opublikowanym w CBOSA. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje go wyłącznie w zakresie niezbędnym do zrozumienia realiów, w których zapadło jego orzeczenie. Działając w tych granicach, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności.

Jak wyjawił Wnioskodawca, świadczy on na rzecz swoich kontrahentów usługi najmu oraz dostarcza im energię elektryczną (refaktura). Jednocześnie Strona nie ma pewności co do tego, czy wskazana aktywność gospodarcza jest usługą kompleksową z dominującą usługą najmu, a pomocniczą usługą dostawy energii elektrycznej – jej refakturowaniem. Jeśli zaś usługi te nie są kompleksowe, niejasne dla Skarżącego jest to czy powinien on stosować stawkę podatku od towarów i usług właściwą dla refaktur mediów, a nie czynszu najmu. Ponadto u Strony zrodziła się wątpliwość dotycząca sytuacji, w której obydwa wskazane wcześniej świadczenia (najem i refakturowanie dostawy energii elektrycznej) okazałyby się odrębnymi usługami. W takim przypadku dla Wnioskodawcy było niejasne, czy stosownie do art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług powinien on dokonać korekty wystawionych refaktur VAT za energię elektryczną, w których uznał świadczenia najmu i energii elektrycznej za usługę kompleksową oraz czy na przyszłość powinien uznawać, że usługa najmu i refaktura energii elektrycznej nie stanowią usługi kompleksowej.

Wskazane niejasności skutkowały sformułowaniem dwóch pytań:

1) czy opisane w stanie faktycznym sprawy, umowy najmu oraz towarzyszące najmowi dostawy energii elektrycznej, tj. inne opłaty zmienne, powinny być uznane za odrębne świadczenia niemające charakteru usługi kompleksowej wraz z najmem czy też powinny stanowić usługę kompleksową, w której dominującą usługą jest najem części nieruchomości, a refaktura energii elektrycznej jest usługą pomocniczą? Jeśli wskazane usługi nie mają charakteru usługi kompleksowej, to czy Wnioskodawca powinien zastosować stawkę podatku od towarów i usług właściwą dla refaktur danych mediów, a nie czynszu najmu?

2) czy w przypadku uznania odrębności świadczeń wskazanych w pytaniu nr 1, Wnioskodawca powinien dokonać korekty wystawionych refaktur za energię elektryczną w rozumieniu art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 931 - zwanej dalej u.p.t.u.), w których uznał świadczenia najmu i energii elektrycznej za usługę kompleksową oraz czy na przyszłość powinien uznawać, że usługa najmu i refaktura energii elektrycznej nie stanowią usługi kompleksowej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.?

DKIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Następnie – orzekając w konsekwencji wniesionego zażalenia – utrzymał on w mocy swoje postanowienie nieostateczne. Uzasadniając swoje racje, Organ interpretacyjny wskazał, że:

1) zagadnienie, którego dotyczy wniosek podlega zakresowi wiążących informacji stawkowych;

2) Strona jednoznacznie podnosiła, iż oczekuje rozstrzygnięcia czy świadczenia objęte wnioskiem stanowią dla celów podatku od towarów i usług świadczenia odrębne czy kompleksowe oraz ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług dla tych świadczeń;

3) od 1 lipca 2020 r. zagadnienie oceny świadczeń pod kątem uznania ich za świadczenia kompleksowe (złożone) dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w tym określenie stawki tej daniny publicznej jest przedmiotem Wiążącej Informacji Stawkowej. W tym zakresie odwołano się do art. 42b ust. 5 i art. 42c ust. 1 pkt 3 u.p.t.u.;

4) nie mógł wydać interpretacji indywidulanej dotyczącej jedynie kompleksowości opisanych świadczeń. Sama kwalifikacja prawnopodatkowa czynności realizowanych przez Wnioskodawcę i uznanie ich za świadczenie kompleksowe (złożone) nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej w oderwaniu od jakichkolwiek skutków podatkowych dla składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej;

5) w konsekwencji, w zakresie pytania nr 1 DKIS nie jest uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej. Tym samym niemożliwe było również rozpatrzenie wniosku w zakresie objętym pytaniem nr 2, bowiem wspomniana kwestia poruszona w pytaniu oznaczonym nr. 1 jest zagadnieniem wstępnym dla oceny stanowiska w zakresie pytania oznaczonego nr. 2.

Jak wiadomo, WSA uchylił postanowienie ostateczne oraz poprzedzające je postanowienie wydane przez DKIS działającego jako organ pierwszej instancji. Ponadto zasądził on od zwrot kosztów postępowania sądowego od Organu interpretacyjnego na rzecz Strony. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał on, że:

1) zasadniczym celem złożenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego było rozstrzygnięcie kwestii tego czy umowy najmu oraz towarzyszące najmowi dostawy energii, tj. opłaty zmienne powinny być uznane za odrębne świadczenia niemające charakteru usługi kompleksowej, czy też powinny stanowić usługę kompleksową, w której dominującą usługą jest najem nieruchomości lub ich części, a refaktura energii elektrycznej jest usługą pomocniczą. Ponadto pytano o konsekwencje następczego uznania umowy najmu oraz towarzyszących temu najmowi dostaw energii za odrębne świadczenia niemające charakteru usług kompleksowych, jak i korekt wystawionych przez skarżącą refaktur VAT za energię elektryczną (pytanie nr 2);

2) zagadnienie stawki podatku nie było związane z ustaleniem wysokości tego współczynnika jako elementu konstrukcji podatku (takiego pytania nie sformułowano we wniosku o interpretację). Kwestia ta była natomiast konsekwencją materii świadczeń kompleksowych lub ich braku. Zatem Strona nie pytała o wysokość stawki podatku od towarów i usług, ale o to czy ma zastosować właściwą stawkę służącą określeniu wysokości tej daniny publicznej (w wysokości ustalonej przez siebie) w konsekwencji ustaleń czy świadczenia mają charakter kompleksowy, czy też nie;

3) w tym stanie rzeczy, DKIS stosując art. 42a w zw. z 42b ust 5 u.p.t.u., przy jednoczesnej ich błędnej wykładni, pozbawił Skarżącego prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej w sprawie będącej przedmiotem zapytania sformułowanego we wniosku. Jednocześnie zagadnienie przedstawione w tym piśmie procesowym, z uwagi na jego zakres, nie mogło zostać rozpatrzone w ramach procedury właściwej dla wiążących informacji stawkowych;

4) ponadto Organ interpretacyjny, przyjmując błędne założenie, że celem Skarżącego było uzyskanie rozstrzygnięcia w przedmiocie stosowania konkretnej, wyrażonej procentowo stawki podatku od towarów i usług dla opisanych przez niego usług, dopuścił się naruszenia art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie. W konsekwencji uniemożliwiło to Stronie uzyskanie rozstrzygnięcia problemu stanowiącego przedmiot złożonego wniosku.

W skardze kasacyjnej Organ interpretacyjny wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi

ewentualnie

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

3) zasądzenie od Strony na rzecz DKIS zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Jednocześnie Organ interpretacyjny zarzucił wyrokowi Sądu I instancji:

1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - zwanej dalej P.p.s.a.). Według Organu interpretacyjnego doszło do tego poprzez sporządzenie wadliwego, niejasnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co znacznie utrudnia poznanie motywów rozstrzygnięcia i zrozumienie zaleceń co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1a z art. 14b § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 - zwanej dalej O.p.). Uzasadniono to tym, że Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie DKIS oraz poprzedzające je postanowienie nieostateczne tego organu. Stało się to zaś w wyniku błędnego uznania, iż DKIS bezzasadnie odmówił wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, a tym samym w ocenie WSA bezpodstawnie pozbawił Skarżącego prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej w sprawie będącej przedmiotem zapytania sformułowanego we wniosku o jej wydanie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie należało przyjąć, że Organ interpretacyjny wydając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie. Stało się tak, ponieważ zagadnienie, którego dotyczył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w ocenie organu podlegało zakresowi więżących informacji stawkowych. Tym samym wykraczało ono poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego, wydawanych w trybie art. 14b § 1 O.p. Wobec tego DKIS na gruncie przedmiotowej sprawy, uwzględniając art. 14b § 1a. O.p. wydał postanowienie o odmowie wydania interpretacji indywidualnej;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z. art. 14b § 1a z art. 14b § 1 O.p. - poprzez uwzględnienie skargi Strony, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W przekonaniu Organu interpretacyjnego doszło do tego w wyniku błędnego przyjęcia przez WSA, że żądanie Skarżącego winno być rozstrzygnięte w drodze interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b § 1 O.p., gdyż w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły wskazane przez DKIS przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji zgodnie z art. 14b § 1a O.p. Tymczasem należało przyjąć, że Organ prawidłowo odmówił wydania interpretacji indywidualnej gdyż zagadnienia wskazane we wniosku o jej wydanie są objęte przepisami regulującymi wiążącą informację stawkową, a tym samym wykraczają poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego wydawanych w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Zdaniem DKIS doszło do tego poprzez uwzględnienie skargi i uznanie, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i rozstrzygniecie je poprzedzające naruszało zasadę zaufania obywatela do organu podatkowego oraz zasadę legalizmu. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do takiej obrazy prawa;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14b § 1a O.p. w zw. z art. art. 42a w zw. z art. 42b ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 42c ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. Zdaniem DKIS doszło do tego poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy. Stało się to w wyniku bezpodstawnego przyjęcia przez Sąd, że w realiach niniejszej sprawy Skarżący miał prawo złożenia wniosku o interpretację indywidualną, zaś Organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi w ramach interpretacji indywidualnej. Tymczasem należało przyjąć, że zagadnienia wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej objęte są przepisami regulującymi wiążącą informację stawkową, a tym samym wykraczają poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego wydawanych w trybie art. 14b § 1 O.p. Wobec tego, na gruncie przedmiotowej sprawy, wbrew twierdzeniom Sądu należało zgodnie z art. 14b § 1a O.p. wydać postanowienie o odmowie wydania interpretacji indywidualnej.

W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację Strona wystąpiła o:

1) oddalenie skargi kasacyjnej DKIS w całości;

2) zasądzenie od Organu interpretacyjnego na rzecz Strony kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych;

3) rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 14b § 1a O.p. w zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych. Z kolei w myśl art. 42a u.p.t.u. wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4 u.p.t.u.;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

Wskazane rozstrzygnięcie jest wydawane na wniosek, a jego przedmiotem mogą być także towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (por. art. 42b ust. 5 pkt 2 u.p.t.u.).

W świetle przedstawionych przepisów ogólnego oraz szczególnego prawa podatkowego nie może być wątpliwości co do tego, że materia wiążących informacji stawkowych (w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług) nie może być przedmiotem wniosku o indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. Rzecz natomiast w tym, że – wbrew zarzutom i twierdzeniom podnoszonym w skardze kasacyjnej DKIS - Strona występując do niego ze swoim wnioskiem nie dążyła do uzyskania informacji o stawce podatkowej, właściwej do wymiaru podatku od towarów i usług. W sposób niebudzący wątpliwości można się o tym przekonać analizując wskazane pismo procesowe. Jest przy tym znamienne, że treść wniosku interpretacyjnego Skarżącego (w tym, sformułowanych w nim pytań) została precyzyjnie przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia ostatecznego DKIS.

Wskazane kwestie były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych we wcześniejszej części tego uzasadnienia wyroku. Z obydwu pytań sformułowanych przez Wnioskodawcę jasno wynika zaś, że jego wątpliwości wzbudziła materia innego elementu konstrukcji podatku niż stawka podatkowa, tj. zagadnienie przedmiotu opodatkowania oraz jego konsekwencji w postaci podstawy opodatkowania. Jak wiadomo, w pierwszej kolejności Spółka zapytała o to, czy świadczony przez nią najem oraz dostawa energii elektrycznej są odrębnymi usługami, czy też mają charakter świadczenia kompleksowego z dominującą usługą najmu części nieruchomości. Jeżeli zaś wskazane usługi nie są kompleksowe wyrażono wątpliwość, czy Wnioskodawca powinien zastosować stawkę podatku od towarów i usług właściwą dla refaktur danych mediów a nie czynszu najmu?

W drugiej kolejności – przyjmując odrębność wskazanych wcześniej świadczeń – zapytano o materię korekty wystawionych refaktur za energię elektryczną oraz o to, czy także w przyszłości Skarżący winien uznawać obydwa swoje świadczenia za niestanowiące usługi kompleksowej.

Nie sposób zrozumieć, w jaki sposób, przy tak sformułowanych pytaniach DKIS doszedł do konstatacji, że Strona de facto oczekiwała na wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zagadnienia, które jest objęte przepisami regulującymi wiążącą informację stawkową (por. s. 8 skargi kasacyjnej). Jak wiadomo, powinność podatkowa powstaje wyłącznie w ten sposób, że osoba będąca podatnikiem (podmiotem podatkowym) w świetle danej ustawy podatkowej realizuje zachowanie, które w rozumieniu tej samej ustawy podatkowej stanowi przedmiot opodatkowania. W ten sposób jest kreowana nieskonkretyzowana powinność podatkowa, czyli obowiązek podatkowy (por. art. 4 O.p.). Jednocześnie zarówno podmiot podatkowy, jak i przedmiot opodatkowania stanowią elementy konstrukcji podatku objęte hipotezą normy podatkowoprawnej (składają się one na podatkowy stan faktyczny pierwszego stopnia).

Z kolei podstawa opodatkowania stanowiąca ilościowe lub wartościowe ujęcie przedmiotu opodatkowania, a także stawki podatkowe są elementami dyspozycji normy podatkowoprawnej. Jest tak, ponieważ odniesienie stawki podatkowej do podstawy opodatkowania pozwala ustalić lub określić kwotę skonkretyzowanej powinności podatkowej, czyli zobowiązania podatkowego. Tym samym, obydwa wskazane elementy normy podatkowoprawnej składają się na podatkowy stan faktyczny drugiego stopnia.

Jak łatwo zauważyć, podstawowym źródłem wątpliwości Spółki było to, czy wynajmując swoim kontrahentom nieruchomość, a także – na zasadzie refaktury – dostarczając im energię elektryczną świadczy na ich rzecz usługę kompleksową z dominującym elementem świadczenia najmu. Dopiero na wypadek uznania przez Organ interpretacyjny, że usługa realizowana dla kontrahentów Wnioskodawcy nie ma charakteru kompleksowego, niejako na marginesie tego pytania poruszono kwestię stawki podatkowej – to, czy w odniesieniu do refakturowania mediów (kosztów energii elektrycznej) prawidłowa jest właściwa tej usłudze stawka podatkowa. Tym samym – jak już wcześniej wskazano – źródłem wątpliwości Strony było ukształtowanie elementów konstrukcji podatku, jakimi są przedmiot opodatkowania i podstawa opodatkowania, a nie wysokość stawki podatkowej jako współczynnika, z wykorzystaniem którego dochodzi do wymiaru podatku, czyli przeobrażenia obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. Jest to o tyle istotne, że w świetle przepisów ogólnego prawa podatkowego wyjaśnianie niejasności dotyczących zarówno przedmiotu opodatkowania, jak i podstawy opodatkowania nie sytuuje się poza zakresem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. To samo dotyczy kwestii korekty faktur.

Trafnie więc wskazał Sąd I instancji, że Organ odwoławczy stosując art. 42a w zw. z 42b ust 5 u.p.t.u., przy jednoczesnej ich błędnej wykładni, pozbawił Skarżącego prawa do uzyskania interpretacji indywidualnej w sprawie, będącej przedmiotem zapytania sformułowanego we wniosku interpretacyjnym. Tym samym, odmawiając w sposób ostateczny wszczęcia postępowania interpretacyjnego DKIS naruszył także zasadę legalizmu oraz zasadę zaufania (por. art. 120 i art. 121 § 1 O.p.).

Jednocześnie nie sposób podzielić zarzutu Organu interpretacyjnego, który podniósł kwestię wadliwości uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Lektura wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozwala bowiem bez trudu prześledzić tok jego rozumowania. To zaś umożliwia ustalenie przyczyny takiego, a nie innego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Ponadto nie budzą wątpliwości jasne wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego judykatu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną DKIS. Stało się to na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Ich wysokość została ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

Adam Nita Roman Wiatrowski Zbigniew Łoboda

jeszcze 1988 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo