Wyrok NSA z dnia 25 września 2025, sygn. I FSK 849/22

Sygnatura: I FSK 849/22
Data orzeczenia: 25 września 2025
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

Spółka z o.o. L. z siedzibą w Warszawie dokonała importu towarów. Po weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał 23 września 2020 r. dwie decyzje: jedną określającą nową wartość celną towaru i kwotę długu celnego, drugą określającą podatek VAT z tytułu importu. Spółka odwołała się od obu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzjami z 30 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję VAT, a w sprawie celnej uchylił jedynie fragment dotyczący solidarnej odpowiedzialności innego podmiotu, poza tym ją utrzymał. Spółka zaskarżyła decyzję VAT do WSA w Gdańsku, który wyrokiem z 1 marca 2022 r. oddalił skargę. Równolegle toczyło się postępowanie sądowe w sprawie celnej: WSA w Gdańsku…

oddalił skargę 13 stycznia 2022 r., a NSA oddalił skargę kasacyjną 25 kwietnia 2025 r., co spowodowało, że decyzja celna stała się prawomocna. Skarżąca spółka kwestionowała prawidłowość wydania decyzji VAT przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy celnej. Uważała, że postępowanie podatkowe powinno być zawieszone do czasu ostatecznego ustalenia wartości celnej i cła, ponieważ te elementy bezpośrednio wpływają na podstawę opodatkowania VAT. Podnosiła również zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia wartości celnej, niewłaściwej oceny materiału dowodowego przez organy celne oraz naruszenia procedury podatkowej. W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (niezawieszenie postępowania) oraz art. 30b ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy o VAT (przedwczesne zastosowanie). Zarówno WSA, jak i NSA uznały, że decyzja VAT była prawidłowa i mogła być wydana przed uprawomocnieniem się decyzji celnej. Sądy podkreśliły, że decyzja celna – o ile nie została wyeliminowana z obrotu – wiąże organy podatkowe co do wartości celnej i cła, które stanowią podstawę opodatkowania VAT (art. 19a ust. 9 i art. 30b ust. 1 ustawy o VAT). Nie ma przy tym obowiązku zawieszania postępowania VAT, gdyż decyzja celna nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a obie sprawy są odrębne, choć powiązane. Po uprawomocnieniu się decyzji celnej, co nastąpiło w toku postępowania kasacyjnego, zarzuty dotyczące wartości celnej stały się bezprzedmiotowe z powodu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia (art. 170 p.p.s.a.). W konsekwencji NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając wszystkie zarzuty za nieuzasadnione.

jeszcze 249 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1189/21 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r. nr 2201-IOC.4103.112.2020.EP w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 1 800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Wyrok sądu pierwszej instancji

1.1. Wyrokiem z 1 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1189/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej organ odwoławczy) z 30 czerwca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że przedmiotem sądowej kontroli poddane zostało w tej sprawie rozstrzygnięcie określające wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu sprowadzanych przez skarżącą spółkę towarów. Podkreślił, że postępowanie w tej sprawie zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, decyzją z 30 czerwca 2021 r. uchylił decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 23 września 2020 r. o ustaleniu nowej wartości celnej towaru ujętego w pozycji 2 zgłoszenia celnego oraz określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych w części dotyczącej uznania P.H.U. D. sp. z o.o. za dłużnika solidarnie zobowiązanego do pokrycia kwoty długu celnego i w pozostałej części decyzję wydaną w sprawie celnej utrzymał w mocy.

2.2. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane i do 19 sierpnia 2016 r. mogły być objęte jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług [Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT), niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego w VAT, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczona jest więc w postępowaniu podatkowym – odrębnym od celnego – ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła.

2.3. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu istniała w obrocie prawnym decyzja celna. Chybiona była w związku z tym argumentacja skarżącej spółki i zarzuty odnoszące się do kwestii rozstrzygniętych w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych oraz określenia długu celnego.

2.4. W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, gdyż była zgodna z art. 33 ust. 2 oraz art. 30b ust. 1 ustawy o VAT. Podstawę określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, stanowiła bowiem wartość celna powiększona o należne cło, jako wynik ustalenia wartości celnej i wymaganej kwoty należności celnych w decyzji w sprawie celnej, przy zastosowaniu stawki podatku VAT, która zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy o VAT dla przedmiotowych towarów wynosi 23%.

2.5 Zaskarżona decyzja, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, nie naruszała także art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: Ordynacja podatkowa). Warunkiem zawieszenia postępowania bowiem jest sytuacja, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast w niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał dwie odrębne decyzje: celną i podatkową, które pozostają ze sobą w relacji i tworzą konstrukcję tzw. decyzji związanej. Decyzja podatkowa jest konsekwencją decyzji celnej, tej jednak nie można uznać ją za rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dlatego brak było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie.

3. Skarga kasacyjna.

3.1. Od powyższego wyroku skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

3.2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez zaniechanie obowiązkowi wynikającemu wprost z ustawy, a w wyniku tego zaakceptowanie rażącego naruszenia przepisów postępowania znajdujących się w szczególności w art. 120, art. 121 § 1, art, 187 § 1 – 3, art. 190, art. 191 oraz 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, że postępowanie podatkowe prowadzone było prawidłowo;

3.2.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 125 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nienależytą kontrolę działalności organów podatkowych i brakiem zastosowania środku określonego w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci zawieszenia postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie wysokości należnego podatku VAT z tytułu importu towarów było ściśle uzależnione od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie określenia wartości celnej i należnego cła z tytułu importu tych towarów, jako elementów kalkulacyjnych tworzących podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów;

3.2.3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, przez bezzasadne oddalenie skargi na skutek wadliwego uznania, że organy podatkowe wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie rozstrzygnięcia co do meritum sprawy w kształcie objętym decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, podczas gdy poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie pozwalają na akceptację tego rodzaju stanowiska;

3.2.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122, art. 124, art. 127, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez oddalenie skargi skutkujące bezzasadnym utrzymaniem w mocy decyzji organów obu instancji, pomimo, że ich wydanie nastąpiło z niewątpliwym naruszeniem przepisów prawa, a wydanie orzeczenia nastąpiło w oparciu o wadliwą decyzję organu celnego pierwszej instancji, która nie obowiązywała w chwili wydania decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, a co za tym idzie nie mogła zostać uznana za podstawę do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

3.2.5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez błędnie poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, jak również błędne uznanie, że organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy w celu ustalenia wartości celnej importowanego towaru bez przeprowadzenia obiektywnej weryfikacji chińskiego rynku towarów stockowych oraz możliwości zakupu i cen zakupu takich samych lub podobnych towarów na rynku chińskim, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje na to, że zgłoszony towar jest towarem stockowym, charakteryzującym się niższą ceną, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia strony negatywnymi skutkami uchybień popełnionych przez same organy celne.

3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

3.3.1. art. 30b ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy o VAT, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie zobowiązania w podatku VAT w imporcie może nastąpić bez prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, a tym samym przedwczesne zastosowanie powyższych przepisów ze względu na zaskarżenie decyzji ustalającej wartość celną i kwotę cła z tytułu importu towarów, a następnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku;

3.3.2. art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 9, art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy o VAT, przez ich niewłaściwe zastosowanie przez zastosowane, co w konsekwencji skutkowało niewłaściwym określeniem kwoty podatku VAT z tytułu importu towaru ze względu na nieprawidłowe rozstrzygniecie w zakresie ustalenia wartości celnej importowanego towaru.

3.4. Organ odwoławczy złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie, tak jak w równolegle rozpoznanych sprawach o sygn. akt: I FSK 847 – 848/22, I FSK 850/22 oraz I FSK 895/22, nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

4.2. Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zasadność skargi kasacyjnej zauważa na wstępie, że większość podniesionych w niej zarzutów nie dotyczyła zaskarżonej decyzji, lecz wydanej równolegle decyzji w przedmiocie długu celnego.

Zarzuty te nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji także ocenianej w tym wyroku decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie naruszył bowiem wskazanych w tych zarzutach przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.

4.3. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, które podziela także skład rozpoznający niniejszą sprawę, że ocena zgodności z prawem decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego. Przesądza o tym w pierwszej kolejności zasada przyjęta w art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, zgodnie z którą "Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem (niemających zastosowania w rozpoznawanej sprawie) ust. 10a i 11".

Zasadę przyjętą w powołanym wyżej przepisie konkretyzuje art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, w myśl którego "Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w przypadku, gdy wymiar podatku następuje w związku z importem towarów jest ich wartość celna powiększona o należne cło".

Treść przywołanych wyżej przepisów oznacza, że nowa wartość celna towaru oraz kwota cła ma fundamentalny wpływ na kształtowanie podstawy wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, gdyż "należne cło" jest częścią składową tego elementu konstrukcji podatku od towarów i usług. W konsekwencji przedstawionych rozwiązań normatywnych dochodzi do swoistej zapłaty podatku (od towarów i usług) od innej należności publicznoprawnej, jaką jest cło (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 30 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1527/19 oraz I FSK 1528/19; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

4.4. W podanym wyżej kontekście odnotować należy, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wydał 23 września 2020 r. dwie odrębne decyzje, które dotyczyły tego samego zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu, które zostało zarejestrowane w systemie AIS pod nr [...]: decyzję, w której określono skarżącej spółce nową wartość celną towaru objętego tym zgłoszeniem celnym oraz kwotę długu celnego i wzywającą do zapłaty tej kwoty w terminie 10 dni oraz decyzję określającą skarżącej spółce kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

Od obu decyzji skarżąca spółka wniosła odwołania. Organ odwoławczy, decyzją z 30 czerwca 2021 r., uchylił decyzję w przedmiocie długu celnego w części dotyczącej uznania PHU D. sp. z o.o. za dłużnika solidarnego, utrzymując w mocy decyzję celną w pozostałej części natomiast odrębną decyzją z 30 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

4.5. W realiach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma to, że wyrokiem z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 815/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną przez skarżącą spółkę skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie określenia wartości celnej, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt I GSK 1146/22 – oddalił skargę kasacyjną skarżącej spółki wniesioną od powyższego wyroku.

Powyższe oznacza, że w dacie rozpoznania niniejszej sprawy, której przedmiotem był podatek od towarów i usług od importu towarów, prawomocnie przesądzono zgodność z prawem wydanej wobec skarżącej spółki decyzji w przedmiocie długu celnego.

4.6. Prawomocny wyrok w sprawie określenia skarżącej długu celnego ma powagę rzeczy osądzonej i kończy ostatecznie spór między stronami postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest rozbieżność co do oceny zgodności z prawem decyzji w przedmiocie długu celnego.

Zasada przyjęta w art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Zasada ta oznacza, że niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą.

Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1792/12 oraz z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1939/12; dostępne w CBOSA).

4.7. Przedstawione wyżej zapatrywania, mające oparcie w art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesądzały o tym, że bezzasadne były zarzuty skargi kasacyjnej, w których kwestionowano prawidłowość określonej odrębną decyzją kwoty długu celnego, który – jak już odnotowano – jest składową podstawy wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Chybione były także będące powtórzeniem skargi zarzuty, w których – powołując się na naruszenie art. 122, art. 124, art. 127, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, podniesiono, że zaskarżoną w tej sprawie decyzję oraz wyrok Sądu pierwszej instancji wydano na podstawie "wadliwej decyzji organu celnego pierwszej instancji, która nie obowiązywała w chwili wydania decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, a co za tym idzie nie mogła zostać uznana za podstawę do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie".

4.8. Nie budzi wątpliwości to, że w dacie rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w obrocie prawnym pozostawała doręczona skutecznie skarżącej spółce wydana przez organ pierwszej instancji decyzja w przedmiocie długu celnego. Decyzja ta – jak wynika z treści art. 212 Ordynacji podatkowej – wiązała organ podatkowy od chwili jej doręczenia i przyjęte w niej ustalenia korygujące wysokość cła mogły stanowić podstawę określającą wysokość należnego podatku od towarów i usług od importowanego towaru.

Nie stanowiło w tej sytuacji naruszenia wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej wydanie przez organ odwoławczy decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług przed doręczeniem decyzji ostatecznej określającej wysokość długu celnego. Zobowiązania w zakresie długu celnego i podatku od towarów i usług powstają z mocy prawa w jednakowym czasie, a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana. Organ pierwszej instancji, będący równocześnie organem celnym i podatkowym, mógł te zobowiązania określić w tym samym dniu.

Trafnie – wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych – Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego "decyzji celnej", skarżąca spółka będzie mogła skorzystać z możliwości wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Taka możliwość w aktualnym stanie prawnym już nie występuje z uwagi na to, że kwestia zgodności z prawem "decyzji celnej" została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny wspomnianym już wyrokiem z 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt I GSK 999/22.

4.9. Nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku podniesiony w pkt 3.2.2. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 125 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wymienione w art. 125 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu mają charakter fakultatywny. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Potrzeba zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu i kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem.

Skoro w realiach rozpoznawanej sprawy, postanowieniem z 14 września 2021 r. (k. 27 akt sądowych) Sąd pierwszej instancji odmówił zawieszenia postępowania, a 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 619/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę skarżącej spółki na "decyzję sprawie celnej", to – jak już odnotowano – zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

4.10. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, uznając skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego organ odwoławczy w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Mariusz Golecki Marek Olejnik Ryszard Pęk

sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA

-----------------------

jeszcze 1902 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo