5.2. Obie skargi kasacyjne, które zostały zbadane według reguły związania zarzutami w niej zawartymi, okazały się niezasadne. Z tego powodu podlegały one oddaleniu.
W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skarg kasacyjnych, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej (uszczegółowionej) relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.
5.3. Istota zarzutów przedstawionych przez Dyrektora IAS w ramach obu podstaw kasacyjnych wyrażała się dezaprobatą dla przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu 3 listopada 2017 r., tj. w dniu sporządzenia aktu notarialnego obejmującego sprzedaż Spółce przez A. K. zabudowanej szklarnią nieruchomości, oświadczenie o wyborze opodatkowania podatkiem VAT czynności zbycia takiej nieruchomości (w miejsce przewidzianego zwolnienia od podatku VAT) może być skutecznie wyrażone także bezpośrednio w treści aktu notarialnego.
Przyznanie zaś materialnoprawnej bezskuteczności takiego oświadczenia, za czym opowiadał się Dyrektor IAS, winno - jego zdaniem - prowadzić do uznania czynności dostawy towaru (tu: sprzedaży zabudowanej nieruchomości) za zwolnioną z podatku VAT i tym samym niepozwalającą Spółce, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u., na odliczenie podatku naliczonego z wystawionej przez A. K. faktury dokumentującej tę transakcję.
5.3.1. Zapatrywania Dyrektora IAS w podanym zakresie były chybione.
Sąd pierwszej instancji, przychylając się do poglądu prezentowanego przez Spółkę, prawidłowo bowiem przyjął, że złożenie stosownego oświadczenia w akcie notarialnym, który ma za przedmiot dostawę budynku, budowli lub ich części, sprawia, że spełnione są wymogi do uznania, że strony takiej umowy skutecznie zrezygnowały z przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. zwolnienia od podatku VAT dostawy budynków, budowli lub ich części.
Okoliczność, że w obowiązującym w dacie sporządzenia aktu notarialnego brzmieniu art. 43 ust. 10 u.p.t.u. (tj. w dniu 3 listopada 2017 r.) nie przewidziano expressis verbis wskazanego powyżej sposobu złożenia oświadczenia o wyborze opodatkowania podatkiem VAT (rezygnacji ze zwolnienia od tego podatku), odmiennie niż uważał Dyrektor IAS, nie mogła mieć tu przesądzającego znaczenia.
Przepis art. 43 ust. 10 u.p.t.u. w stanie prawnym właściwym niniejszej sprawie (czyli sprzed jego zmiany, która nastąpiła z dniem 1 października 2021 r. na mocy art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo bankowe, wprowadzając wprost prawo rezygnacji ze zwolnienia w postaci zgodnego oświadczenia stron aktu notarialnego, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części) był już kilkukrotnie oceniany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako naruszający zasadę proporcjonalności.
Odnosząc się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej Dyrektora IAS i przywołanej w jej uzasadnieniu argumentacji, przypomnieć należało, że analizowana problematyka stanowiła przedmiot wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi w wyrokach z dnia: 26 stycznia 2023 r., sygn. akt: I FSK 1898/19 i I FSK 1819/19, 14 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 854/16, oraz 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1208/15 (orzeczenia dostępne w CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie, który rozpoznał niniejszą sprawę, podzielił zawarte w przywołanych wyrokach stanowisko i uznał je za adekwatne również do analizowanego przypadku Spółki.
W tej sytuacji przez wzgląd na zwięzłość wywodu wystarczające stało się tylko stwierdzenie, że złożenie stosownego oświadczenia w akcie notarialnym mającym za przedmiot dostawę budynku, budowli lub ich części, powoduje, że spełnione są wymogi formalne do uznania, że strony umowy notarialnej skutecznie zrezygnowały ze zwolnienia od podatku VAT względem takiej dostawy, przysługującego na podstawie art. 43 ust. 10 u.p.t.u.
W przypadku, w którym zbywca oraz nabywca złożyli w akcie notarialnym zgodne oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania transakcji, przyjęcie, że strony tak udokumentowanej transakcji nie mogą w ten sposób zrezygnować ze zwolnienia podatkowego, byłoby nadmierną ingerencją w stosunku do zamierzonych przez ustawodawcę celów.
Wspomnieć przy tym należało, że w stanie faktycznym sprawy podatkowej kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sama w sobie okoliczność wyrażenia w akcie notarialnym z dnia 3 listopada 2017 r. (dotyczącym sprzedaży Spółce przez A. K. zabudowanej szklarnią nieruchomości) oświadczeń o rezygnacji ze zwolnienia, a co za tym idzie wyborze opodatkowania tej transakcji, nie była kwestionowana przez organ podatkowy.
W rezultacie zastrzeżenia kasacyjne Dyrektora IAS skoncentrowane na wykazaniu wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 43 ust. 10 u.p.t.u., mające wywołać skutek w postaci niewłaściwego zastosowania również art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u., należało uznać za nieusprawiedliwione. Skuteczna rezygnacja ze zwolnienia od podatku VAT / wybór opodatkowania tym podatkiem, pozwalały Spółce - tak jak przyjął to Sąd pierwszej instancji - na realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez A. K..
5.3.2. Prawidłowe stanowisko prawne Sądu pierwszej instancji w omówionym powyżej aspekcie pozbawiało zasadniczo trafności zarzuty skargi kasacyjnej Dyrektora IAS odnośnie do naruszenia przepisów procesowych dotyczących sposobu wyrokowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a., trybu i zakresu sądowej kontroli - art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz uzasadnienia wyroku - art. 141 § 4 P.p.s.a.
Zaskarżony wyrok zapadł w wyniku rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (czemu strony postępowania nie oponowały) i na podstawie akt sprawy. Rozstrzygnięcie tego wyroku mieściło się w granicach sprawy poddanej kontroli sądowej, negatywna ocena prawna odnośnie do stwierdzonych naruszeń prawa mogła stanowić podstawę do zastosowania przez Sąd przepisów dotyczących uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku uwzględnienia skargi, a uzasadnienie wyroku w analizowanym tu zakresie zawierało wszystkie elementy wymagane przepisami obowiązującego prawa.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie przepisów procesowych objęte skargą kasacyjną Dyrektora IAS, nie miało więc miejsca.
5.4. Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że również ta skarga w obszarze związania jej zarzutami (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
Zarzuty skargi kasacyjnej Skarżącej oraz ich uzasadnienie nie dostarczyły wystarczających podstaw do jej uwzględnienia. Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem wskazanych w niej przepisów prawa w taki sposób, który przedstawiony został w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych.
5.4.1. Przypomnieć należało, że Spółka zaskarżyła w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, który uwzględnił jej skargę przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS. Kwestionując ten wyrok powołała się na obie podstawy kasacyjne, czyli na naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) oraz przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). W takim stanie rzeczy modelowo najpierw należało rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przed przystąpieniem jednak do oceny na tym polu zauważenia wymagały dwie podstawowe kwestie, które determinowały sposób prowadzenia dalszych rozważań.
Po pierwsze, uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosiło się łącznie do wszystkich podniesionych w jej petitum zarzutów, a nie odrębnie do każdego z nich. Po drugie, Spółka w ramach obu podstaw kasacyjnych nakreśliła przenikające się i powiązane ze sobą zastrzeżenia wobec wyrażonego przez Sąd w zaskarżonym wyroku stanowiska o nieposiadaniu przez S. K. statusu podatnika podatku VAT w znaczeniu materialnoprawnym (o czym jednak nie wypowiadał się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, a co w istocie determinowało dalszą ocenę Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do transakcji ze S. K. - przyp. NSA) oraz o braku zasadniczo odniesienia się przez ten Sąd do aspektów formalnych statusu podatkowego tej osoby, czyli kwestii niezarejestrowania / wykreślenia z rejestru podatników VAT czynnych (o tym z kolei organ odwoławczy tylko wzmiankował w zaskarżonej decyzji - przyp. NSA), na tle transakcji udokumentowanej fakturą VAT tego podmiotu, ale bez ujęcia jej przez Spółkę przy realizacji prawa do odliczenia.
Wobec takiego stanu rzeczy komentarz wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny mógł co do zasady również przebiegać w adekwatnej (analogicznej) do tego formule, a tylko niekiedy przybrać postać bardziej sprecyzowanej normatywnie wypowiedzi.
W tym kontekście podkreślić należało, że w ramach zarzutów kasacyjnych natury procesowej Spółka za wyjątkiem art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wskazała żadnego innego przepisu dotyczącego postępowania przed sądami administracyjnymi, które miałby naruszyć Sąd pierwszej instancji przy wyrokowaniu.
Natomiast odwołała się bezpośrednio do przepisów postępowania podatkowego dotyczących zasad ogólnych tego postępowania, gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, których Sąd pierwszej instancji sam wprost nie stosuje, gdyż wyłącznie kontroluje ich zastosowanie (oraz ewentualnie wykładnię) przez organ podatkowy w ramach załatwiania danej sprawy podatkowej.
5.4.2. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące istoty zastrzeżeń kasacyjnych Spółki, czyli kwestii statusu podatkowego S. K. w podatku VAT w odniesieniu do transakcji ze Spółką i jego konsekwencji dla rozliczenia podatkowego Spółki za listopad 2017 r., poprzedzić musiało szersze przypomnienie tych okoliczności stanu faktycznego, które towarzyszyły ocenie prawnej najpierw organu podatkowego wydającego decyzję kontrolowaną przez Sąd pierwszej instancji, a następnie ocenie prawnej tegoż Sądu, przedstawionych w tym właśnie zakresie.
5.4.3. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sądowej relacji sprawozdawczej wskazano na pogląd zaprezentowany przez Dyrektora IAS w zaskarżonej decyzji, że zdaniem tego organu nie miały odniesienia do sprawy nią załatwionej rozważania Spółki na temat prawa do odliczenia z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany, czy nawet wykreślony, oraz częstotliwość dokonywania czynności opodatkowanych. Dyrektor IAS wskazał bowiem że: - w decyzji organu pierwszej instancji nie zakwestionowano prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez S. K.; - faktura wystawiona przez tę osobę została ujęta w rejestrze zakupów środków trwałych Spółki w kwocie brutto odpowiadającej wartości netto 2.186.120,82 zł, a podatek VAT 0 zł; - w związku z zakwalifikowaniem tej transakcji jako niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT nie została ona wykazana przez Spółkę w korekcie deklaracji VAT-7 za listopad 2017 r. złożonej przed wszczęciem postępowania podatkowego; - nadmienić jedynie wypadało, że "S. K. nie występował w niniejszej transakcji jako zarejestrowany podatnik VAT czynny, sprzedaży nie zadeklarował i podatku należnego nie wpłacił, zatem zasadnie Spółka zrezygnowała z odliczenia podatku naliczonego z faktury przez niego wystawionej." (zob. dotyczący tego zakresu ostatni akapit na str. 14 i pierwszy akapit na str. 15 zaskarżonej decyzji - przyp. NSA).
5.4.4. Z kolei Sąd pierwszej instancji w kontekście powyższego podejścia organu odwoławczego uprzednio zrelacjonował, że Spółka już w odwołaniu zarzucała naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez brak uznania, że S. K. posiadał status podatnika podatku VAT oraz art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. przez jego zastosowanie. Podnosiła również i to, że w przepisach nie ma generalnego zakazu odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany, czy nawet wykreślony.
W ślad za tym i przez wzgląd na dokonaną na wezwanie organu podatkowego korektę deklaracji w drodze wyłączenia podatku naliczonego z faktury od S. K. w związku z wykreśleniem tej osoby z rejestru podatników VAT oraz późniejsze zgłoszenie przez Spółkę wątpliwości co do braku prawo do odliczenia w tym zakresie, Sąd pierwszej instancji uznał, że "jeżeli w toku postępowania podatkowego Strona wnosi o uwzględnienie w jej rozliczeniu podatkowym kwoty podatku naliczonego, którego sama w rozliczeniu tym nie ujęła, organ podatkowy obowiązany jest zbadać zasadność tego wniosku, a w razie jej potwierdzenia - ująć kwotę podatku naliczonego w zgodzie z nim.".
5.4.5. Realizując to zapatrywanie Sąd pierwszej instancji podał i przyjął, że:
"3.13. Zgodnie z przedłożonym przez Spółkę zaświadczeniem wydanym przez NUS w P. w dniu 7 lutego 2018 r., w dniu 3 listopada 2017 r. pan S. K. był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Jednak pismem z dnia 21 lutego 2018 r. NUS w P. wskazał, że zaświadczenie to zostało wystawione błędnie, gdyż pan S. K. został wykreślony z rejestru na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy w dniu 17 marca 2017 r. (NUS w P. dołączył do pisma dowodzącą tego dokumentację). Pan S. K. od stycznia do listopada 2016 r. nie deklarował czynności podlegających opodatkowaniu ani nie korzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ewentualne zakupy. Z kolei w dniu 26 stycznia 2018 r. NUS w P. poinformował m.in., że pan S. K. wprawdzie złożył deklarację VAT-7 za listopad 2017 r., w której wykazał kwotę podlegającą wpłacie, jednak zobowiązania podatkowego nie wykonał (podatku nie zapłacił).
Strona wniosła pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. o przeprowadzenie dowodu z zeznań PANA S. K. na okoliczność, czy otrzymał decyzję lub postanowienie o wykreśleniu z rejestru podatników VAT. Ta okoliczność nie ma jednak według Sądu znaczenia.
Zdaniem Sądu bowiem nie ma podstaw, by uważać, [ż]e w transakcji sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki pan S. K. miał status podatnika VAT. Stoi temu na przeszkodzie nie jednak - co akcentuje Strona i z czym się spiera - niespełnienie przesłanki formalnej (brak rejestracji VAT), lecz niespełnienie przesłanki materialnej (działania w charakterze podatnika VAT). Nic nie wskazuje na to, by rzeczywiście pan S. K. prowadził działalność gospodarczą i właśnie działając w tym charakterze, sprzedał działkę Stronie. Świadczy o tym dobitnie fakt, że kontrahent nie zapłacił z tytułu tej transakcji podatku.
3.14. W okolicznościach tej sprawy zbyt daleko idące jest oczekiwanie Spółki, że zostanie uznane jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury, której wystawca podatku tego efektywnie nie ujął w swoim rozliczeniu (nie zapłacił). Realizacja tego oczekiwania oznaczałaby, że organy podatkowe będą domagać się od pana S. K. zapłaty podatku należnego, mimo że ten nie tylko nie był już wówczas zarejestrowany jako podatnik VAT, ale też realnie nie prowadził działalności gospodarczej; co więcej, najwyraźniej nie był podatnikiem VAT także we własnej percepcji, skoro podatku należnego z tytułu tej transakcji nie zapłacił.
W każdym razie nie można przyjąć, że Spółka dołożyła należytej staranności w badaniu statusu pana S. K. w dokonywanej na jej rzecz sprzedaży (dostawie) nieruchomości, skoro nie zweryfikowała nawet, czy na moment transakcji jej kontrahent jest zarejestrowanym podatnikiem VAT (weryfikację taką prowadziła dopiero następczo).
Nie ma żadnych argumentów, aby uznać, że pan S. K. rzeczywiście działał w tej transakcji w charakterze podatnika VAT. Takiej argumentacji nie przedstawiła też Strona, koncentrując się na aspekcie formalnej rejestracji sprzedawcy. Nie formalna rejestracja lub jej brak, lecz rzeczywisty status podatnika VAT oceniany według treści art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT decyduje o tym, czy transakcja podlega opodatkowaniu, a w konsekwencji - czy podatek naliczony z jej tytułu podlega odliczeniu.".
5.4.6. Z porównania zakresu wypowiedzi Dyrektora IAS i jego stanowiska prawnego przedstawionego w zaskarżonej decyzji z zakresem wypowiedzi i stanowiskiem prawnym Sądu pierwszej instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku jednoznacznie wynikało, że Sąd ten dokonał zdecydowanie dalej idących własnych / samodzielnych ustaleń i ocen prawnych niż te wyrażone przez organ podatkowy. Wywiedzenie w ten właśnie sposób tylko przez Sąd pierwszej instancji braku materialnego charakteru działania S. K. jako podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. w odniesieniu do transakcji zbycia nieruchomości Spółce, posłużyło temu Sądowi do przyjęcia / zaakceptowania stanu o niewystąpieniu po stronie tej ostatniej prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej tę dostawę.
W takich zatem uwarunkowaniach orzeczniczych jeśli zamiarem autora skargi kasacyjnej była próba podważenia prawidłowości wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji, to należało w ramach podstaw kasacyjnych kwestionować dopuszczalność i ewentualnie zasadność czynienia przez Sąd pierwszej instancji takowych własnych ustaleń oraz ocen prawnych, a nie artykułować zastrzeżenia odnośnie do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej z zakresu postępowania podatkowego. Te ostatnie przepisy są adresowane do organów podatkowych i w istocie nie służyły Dyrektorowi IAS do wykluczenia materialnoprawnego statusu S. K. jako podatnika podatku VAT przy dokonanej sprzedaży nieruchomości, gdyż takim statusem tej osoby organ odwoławczy w ogóle się nie zajmował (nie rozważał tego aspektu) wydając zaskarżoną decyzję objętą kontrolą Sądu pierwszej instancji.
Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej w analizowanym tu obszarze nie mogły okazać się skuteczne. Zostały bowiem nakierowane na zwalczanie ustaleń i ocen prawnych, których organ odwoławczy nie poczynił (poprzestając tylko na pobocznym odnotowaniu, że "S. K. nie występował w niniejszej transakcji jako zarejestrowany podatnik VAT czynny" oraz przyjęciu, że "rozważania na temat prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający przez podmiot niezarejestrowany czy nawet wykreślony oraz częstotliwości dokonywania czynności opodatkowanych, nie mają odniesienia do niniejszej sprawy"), zamiast na podważenie możliwości dokonania samodzielnych ustaleń i ocen przez Sąd pierwszej instancji w miejsce tych pominiętych przez Dyrektora IAS.
5.4.7. W takim ujęciu uwagi i wywody skargi kasacyjnej, że niedokonanie zapłaty podatku przez wystawcę faktury (wyegzekwowanie bądź nie takiej zapłaty) nie mogło rzutować na prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na tej fakturze, traciły na znaczeniu i w konsekwencji nie mogły wpłynąć na odmienny od oczekiwanego sposób wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Powyższa uwaga zachowała aktualność także w odniesieniu do pozostałych argumentów wyłuszczonych przez Spółkę, a odnoszących się do formalnych i materialnoprawnych znamion właściwych do postrzegania określonej sfery działalności kontrahenta Spółki jako działalności podatnika podatku VAT.
5.4.8. Jako nieusprawiedliwiony należało ocenić również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Był on bowiem motywowany brakiem należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez brak odniesienia się do kwestii formalnych związanych z rejestracją S. K. jako podatnika podatku VAT oraz ich wpływu na kwalifikację jego statusu prawnopodatkowego.
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przyjęto, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Z uchwały tej wynika, że kwestionowanie wyroku sądu pierwszej instancji na podstawie powołanego przepisu jest możliwe zasadniczo tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie przedstawia stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez ten sąd.
Sytuacja tego rodzaju w rozpoznanej sprawie nie zachodziła.
Co więcej, Sąd pierwszej instancji - odmiennie niż sugerowano w skardze kasacyjnej Spółki - wyraźnie odniósł się do znaczenia aspektów formalnych związanych z rejestracją S. K. jako podatnika VAT.
Mianowicie w motywach zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że: - nie ma znaczenia okoliczność, czy wspomniana osoba otrzymała decyzję lub postanowienie o wykreśleniu z rejestru podatników VAT; - niespełnienie przesłanki formalnej (brak rejestracji VAT) nie stoi na przeszkodzie by uważać, że S. K. mógł mieć statusu podatnika VAT w transakcji sprzedaży nieruchomości na rzecz Spółki; - nie formalna rejestracja lub jej brak, lecz rzeczywisty status podatnika VAT oceniany według treści art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 decyduje o tym, czy transakcja podlega opodatkowaniu, a w konsekwencji - czy podatek naliczony z jej tytułu podlega odliczeniu.
5.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a.
Według tego przepisu orzeczono zatem o oddaleniu obu skarg kasacyjnych.
5.6. O kosztach postępowania kasacyjnego między jego stronami, czyli Dyrektorem IAS i Spółką, nie orzekano z uwagi na odpowiednio brak do tego podstaw faktycznych albo brak podstawy prawnej.
W pierwszym przypadku oddaleniu skargi kasacyjnej Dyrektora IAS, wniesionej od wyroku uwzględniającego skargę Spółki, nie towarzyszyły czynności Skarżącej generujące poniesienie przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego ze skargi kasacyjnej tego organu, w postaci np. sporządzenia odpowiedzi na tę skargę przez zawodowego pełnomocnika, czy jego udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Natomiast w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej Spółki od wyroku uwzględniającego jej skargę, ustawodawca w ogóle nie przewiduje możliwości zasądzania kosztów takiego postępowania kasacyjnego na rzecz organu.
s. WSA (del.) D. Mączyński s. NSA H. Sęk (spr.) s. NSA D. Oleś