Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 642/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę M.K. (dalej "strona" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej "organ odwoławczy" lub "organ") z 26 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do września 2016 r. oraz za listopad 2016 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, który brak podstaw do zastosowania w stanie sprawy przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", wywodził z faktu ujawnienia organom administracji skarbowej oszukańczego procederu polegającego na wystawianiu faktur VAT stwierdzających fikcyjne transakcje gospodarcze oraz z faktu skorygowania faktur VAT i deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7, co — zdaniem skarżącego — wyeliminowało niebezpieczeństwo uszczuplenia dochodów podatkowych. Zdaniem sądu skarżący jako wystawca spornych faktur nie wyeliminował w odpowiednim czasie ryzyka straty dla budżetu państwa. Faktury wystawione przez stronę zostały wprowadzone do obrotu, ich odbiorca skorzystał z prawa do odliczenia wykazanych w nich kwot podatku naliczonego, a wystawionych następnie faktur korygujących nie przyjął do rozliczenia i nie skorygował odliczonego uprzednio podatku naliczonego.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony przez stronę w całości, a w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 i pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, oraz prawa materialnego, tj.:
1) art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), dalej "p.u.s.a.", art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a. przez dokonanie wadliwej kontroli sądowo-administracyjnej decyzji organu odwoławczego, w wyniku czego błędnie zastosowano środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a. w postaci oddalenia skargi zamiast środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w postaci uchylenia decyzji, w sytuacji gdy narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. poz. 483, ze zm.), dalej "Konstytucja RP", art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. poz. 347/1), dalej "dyrektywa 112";
2) art. 203 dyrektywy 112 przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w wyniku czego uznano, że w stanie faktycznym sprawy przepis ten ma zastosowanie;
3) art. 108 ust. 1 ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie w wyniku czego uznano, że w stanie faktycznym sprawy przepis ten ma zastosowanie.
W kontekście tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przez co rozpoznawany środek odwoławczy nie zasługuje na uwzględnienie.
4.2. Przede wszystkim podkreślić należy, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest w istocie bezsporny. Dobitnie świadczy o tym brak zarzutów skargi kasacyjnej, wywiedzionych z podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego.
W kontrolowanym okresie skarżący wystawił na rzecz B. Spółka z o.o. z siedzibą w O. 7 faktur zaliczkowych na poczet robót budowlanych i fakturę rozliczeniową. Faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona w okresie objętym kontrolą nie wykonała żadnej usługi budowlanej na rzecz B. sp. z o.o., a przedstawiony protokół odbioru robót końcowych z 30 grudnia 2016 r. nie dokumentował faktycznego stanu zaawansowania robót i jedynie rozliczał wpłacone na rzecz strony zaliczki przez spółkę. Strona wraz z pismem z 16 lipca 2019 r. złożyła korekty deklaracji VAT-7 za wskazane wyżej okresy, wykazując zerowe wartości podatku należnego i podatku naliczonego, a także złożyła korektę zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2016 r. z zerowymi wartościami przychodu i ryczałtu oraz faktury korygujące wystawione na rzecz B. Spółka z o.o. z siedzibą w O. Przesłane przez niego faktury korygujące nie zostały przyjęte i odesłane bez księgowania, gdyż spółka nie widziała powodów ich wystawienia. Spółka przedłożyła kopię pisma skierowanego do podatnika, informującego o odesłaniu faktur korygujących bez księgowania. W złożonym w toku postępowania piśmie z 17 września 2019 r. skarżący wyjaśnił, że jedynym powodem wystawienia faktur korygujących była okoliczność, że pierwotne faktury nie dokumentowały zdarzeń gospodarczych.