Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 44/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 20 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe
2015 r.
Z uzasadnienia powyższego wyroku wynik, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u J.T. (dalej: "strona" lub "skarżąca"), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, artykułów spożywczych i przemysłowych pochodzenia zagranicznego i krajowego – P.P.H.U. i T. T., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za II, III oraz IV kwartał 2015 r. Nieprawidłowości te dotyczyły niezaewidencjonowania całości sprzedaży w zakresie handlu artykułami w sklepie spożywczo-przemysłowym, niezewidencjonowania całości sprzedaży w zakresie handlu opałem oraz odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług brukarskich wykazanych na fakturach wystawionych przez firmy: P.H.U. G. i PHU M.
Skarżąca 24 stycznia 2017 r. złożyła korekty deklaracji za II, III oraz IV kwartał 2015 r., które nie uwzględniały w całości ujawnionych w toku kontroli nieprawidłowości, wobec czego decyzją z 27 maja 2019 r. organ podatkowy wniesionego przez określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2015 r.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z 20 października 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie organy podatkowe nie kwestionowały rzeczywistego wykonania usług przez skarżącą na rzecz inwestorów. Natomiast uznały, że faktury na podwykonawstwo w zakresie usług brukarskich od P.H.U. G. i PHU M. są nierzetelne od strony podmiotowej, tzn. usługi wykazane na tych fakturach nie zostały wykonane przez podmioty na tych fakturach figurujące. Zdaniem organu odwoławczego, z całokształtu materiału dowodowego wynika, że sporne faktury są tzw. pustymi fakturami od strony podmiotowej, a ponadto nie sposób uznać, że odliczając podatek naliczony z zakwestionowanych faktur skarżąca działała w dobrej wierze. W tym zakresie organ odwoławczy wzywał na szereg świadczących o tym okoliczności, w tym fakt udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa synowi [...], w zakresie świadczenia usług budowlanych przez firmę skarżącej. Organ wskazał również, że M.T. równolegle prowadził działalność pod firmą T. s.c. [...]. Zdaniem Dyrektora, okoliczności sprawy wskazują, że M.T. musiał mieć świadomość, że wykorzystanie w rozliczeniu zakwestionowanych faktur stanowić będzie naruszenia prawa. Z kolei skarżąca ponosi konsekwencje działań pełnomocnika.
Organ odwoławczy po dokonaniu analizy zgromadzonych dowodów, w tym podpisywanych przez skarżącą faktur VAT, umów czy udzielanych pełnomocnictw, po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania skarżącej stwierdził, że brała ona udział w prowadzeniu działalności w zakresie usług, którymi zajmowali się synowie [...], gdyż sama (własnoręcznie) podpisywała dokumenty w postaci pełnomocnictw, umów, faktur VAT, deklaracji podatkowych innych dokumentów. Powyższe, w ocenie organu, świadczyło o tym, że skarżąca nie była pozbawiona prawa do uczestniczenia w prowadzeniu działalności oraz, że miała świadomość działalności pełnomocnika M.T. Udzielane przez skarżącą pełnomocnictwa do określonych czynności prawnych, nie stanowiły utraty przez nią możliwości działania w tym zakresie, ponieważ to podatnik odpowiada za dokumentację księgową, prawidłowość dokonanych rozliczeń podatkowych swojej firmy. Jednocześnie zeznania skarżącej, tj. zasłanianie się niepamięcią lub niewiedzą, podkreślanie zaufania do syna M.T., w odniesieniu do zebranych dowodów, aktywności zawodowej skarżącej, nie dają podstaw do uznania twierdzeń Skarżącej za zasadne i prawdziwe. Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnej działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 229, art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 127, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa") oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 87 ust 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: "ustawa o VAT") oraz art. 21 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 23 § 1 i 2 oraz art. 193 § 2, 4 i 6 Ordynacji podatkowej i art. 22 ustawy o swobodzie gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za niezasadną.
Uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności wskazał, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID"). Skarżąca oraz organ poinformowani o zdjęciu sprawy z posiedzenia jawnego i skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, nie wnosili o przeprowadzanie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia organów w zakresie zakwestionowania prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur, wystawionych przez PHU M. (7 faktur) oraz PPHU G. (6 faktur), dotyczących usług brukarskich. W ocenie Sądu, faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie Sądu, stanowił wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w rozpoznawanej sprawie. Nie mogła odnieść skutku, argumentacja skarżącej, ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego przez organy podatkowe, postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie zyskały aprobaty Sądu zarzuty skargi w istocie sprowadzające się do kwestionowania i polemiki z ustalonym przez organy stanem faktycznym, który skarżąca powiązała m.in. z naruszeniem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowody był wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie. Wbrew argumentacji skargi samo gromadzenie materiału dowodowego, w tym oparcie się na protokołach przesłuchań przeprowadzonych w trakcie kontroli podatkowej, czy włączenie do akt sprawy dokumentów nadesłanych z prokuratury było zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej. Nie było również potrzeby powtarzania przesłuchań świadków w trakcie postępowania podatkowego.