Wyrok NSA z dnia 20 maja 2025, sygn. I FZ 100/25

1.4. Biorąc pod uwagę, że pełnomocnik Spółki mimo precyzyjnego wskazania, o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczenia o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania zarządzenia, nie usunął braków skargi w wyznaczonym terminie - Sąd skargę odrzucił.

2. Zażalenie

Spółka w zażaleniu (wniesionym w piśmie z 15 kwietnia 2025 r.) na opisane postanowienie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucając naruszenie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. podniosła brak podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na wadliwą ocenę okoliczności faktycznych dotyczących stanu majątkowego Spółki. Wobec takiej oceny, jej wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy, należało zdaniem Spółki, dokonać ponownej analizy tego wniosku i następnie zwolnić Spółkę od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W sprawie Spółka nie była zwolniona z kosztów sądowych. Zainicjowane jej wnioskiem postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się prawomocną odmową. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SPP/Rz 153/24 utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 8 stycznia 2025 r., o odmowie przyznania prawa pomocy Spółce. Postanowienie sądowe z 10 lutego 2025 r. doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 25 lutego 2025 r.

Motywy zażalenia o błędnej ocenie jej sytuacji majątkowej nie mogły zostać uwzględnione. Brak podstaw do przyznania Spółce prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowany został bowiem przesądzony rzeczonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2025 r.

3.3. Z kolei wezwanie sądowe z 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 555/24 do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 listopada 2024 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skutecznie doręczono w dniu 25 lutego 2025 r. pełnomocnikowi Spółki. Przy czym w wezwaniu poinformowano o rygorze nieopłacenia skargi oraz o sposobach wnoszenia opłaty (w gotówce lub na rachunek sądu). Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał zatem 4 marca 2025 r., a Spółka pomimo doręczenia wezwania jej pełnomocnikowi nie uiściła żądanej od niej opłaty. W konsekwencji skoro Spółka, pomimo wezwania jej do uiszczenia opłaty sądowej, od której nie została zwolniona, skargi nie opłaciła, to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę jako nieopłaconą. Wbrew twierdzeniu Spółki, nie zachodziła podstawa do ponownej analizy jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazany przez Sąd pierwszej instancji przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. jednoznacznie tu bowiem wskazuje, że skarga, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

3.4. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zatem brak podstaw do uwzględnienia zażalenia i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.