Sąd pierwszej instancji uznał, że: - Skarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie, ale z uwagi na podniesione w tym wniosku okoliczności, które zdaniem Skarżącej miały świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu, zakwalifikował jej pismo jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku; - w jego ocenie Skarżąca nie uprawdopodobniła jednak braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku; - zawiadomienie o terminie rozprawy zostało wysłane na adres Skarżącej podany w skardze; - przesyłka nie została jednak odebrana przez Skarżącą, mimo dwukrotnego jej awizowania; - z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynikało, kiedy i gdzie pozostawiono awizo; - zatem doręczenia zawiadomienia o rozprawie dokonano w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a., czego Strona skutecznie nie podważyła; - uchybienie terminu wynikało tym samym z niedbalstwa Skarżącej.
3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Zdaniem Skarżącej naruszono jej prawo do sądu, a jej brak wiedzy o rozprawie był spowodowany błędnym działaniem poczty - brak awizo w skrzynce pocztowej. Skarżąca wskazała też, że złożyła reklamację na poczcie, ale nie otrzymała jeszcze odpowiedzi.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4.1. Zażalenie Skarżącej w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługiwało na uwzględnienie.
4.2. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 87 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Przywrócenie terminu może mieć więc miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła jednak ani zajścia takiej przeszkody ani okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Skarżąca oprócz oświadczenia o braku awizo w skrzynce pocztowej nie przedstawiła żadnej argumentacji potwierdzającej jej oświadczenie. Mimo wskazania, że złożyła reklamację na poczcie, to jednak w żaden sposób tego nie wykazała (nie przedstawiła np. kopii pisma reklamacyjnego).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa przywrócenia terminu przez Sąd pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy była prawidłowa.
4.3. Cała argumentacja zażalenia zmierzała jednakowoż do podważenia samej kwestii doręczenia zawiadomienia o rozprawie. Ten aspekt był zaś przedmiotem szerszych jeszcze rozważań w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z tego samego dnia o sygn. akt I FZ 110/25.
Natomiast w kontekście argumentacji zażalenia nawiązującej do zasad konstytucyjnych, wyjaśnić wypadało, że wyrażona w art. 45 ust. 1 Konstytucji zasada prawa do sądu nie ma charakteru absolutnego. Jej realizacja uzależniona jest bowiem od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych, fiskalnych i materialnych), w tym między innymi terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, czy sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników. Wszystkie te wymogi służą zaś pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej, a ich dokonanie zależy od/należy do strony postępowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzonych powyżej nie można było uznać, aby do naruszenia tej zasady doszło.
Odnotować też wypadało, że zgodnie z art. 6 P.p.s.a. sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań.
Nie miał zatem racji Sąd pierwszej instancji, jakoby to Skarżąca była zobowiązana do stałego kontaktu z Wydziałem Informacji Sądowej. Praktyka jest raczej odwrotna - że to sekretariaty sądowe nawiązują kontakt np. telefoniczny ze stronami postępowania w razie niejasności co do przebiegu postępowania.
W sytuacji jednak, gdy nie budziło wątpliwości Sądu doręczenie zawiadomienia o rozprawie wraz z pouczeniem w trybie fikcji prawnej doręczenia, nie sposób było uznać, że Sąd naruszył art. 6 P.p.s.a.
4.4. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.