Wyrok NSA z dnia 01 lipca 2026, sygn. I FZ 115/26

Po złożonym zażaleniu, powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2026 r., sygn. akt I SPP/Bk 4/26.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, pełnomocnik Skarżącej został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 23 grudnia 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 7.514 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 9 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 37), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 16 marca 2026 r.

Spółka nie uiściła wpisu od skargi, co zostało potwierdzone przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Białymstoku pismem z 19 marca 2026 r. (k. 38).

Postanowieniem z 25 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 553/25 odrzucił skargę Spółki na decyzję DIAS z 9 października 2025 r., nr 2001-IOV-1.4103.38.2025 w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za luty 2022 r., za okresy od kwietnia 2022 r. do lutego 2023 r. i od lipca do października 2023 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad, grudzień 2022 r. oraz lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2023 r.

Odpis powyższego postanowienia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 27 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 49), a zatem wyznaczony w nim termin upływał z dniem 3 kwietnia 2026 r.

Pismem z 3 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zaskarżył w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25 marca 2026 r., wnosząc jednocześnie o jego uchylenie w całości. Skarżąca zarzuciła temu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania:

- tj. art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezzasadne odmówienie Skarżącemu prawa do sądu, wyrażające się w nieudzieleniu prawa pomocy, pomimo że Skarżący w sposób należyty wykazał brak wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania sądowego, w konsekwencji czego doszło do faktycznego zamknięcia Skarżącemu drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy, co stanowi naruszenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa dostępu do sądu oraz zasad rzetelnego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżąca, wnosząc skargę nie uiściła od niej wpisu sądowego. Wobec rozbieżności najpierw została określona wartość przedmiotu zaskarżenia, a następnie wysokość wpisu, wynosząca 7.514 zł. Nie zostało Stronie również przyznane prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, dlatego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej, pełnomocnik Skarżącej został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 23 grudnia 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 7.514 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Zarządzenie to zostało wysłane na adres pełnomocnika Skarżącej i skutecznie mu doręczone w dniu 9 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 37), a wyznaczony w nim termin upływał z dniem 16 marca 2026 r. Pomimo skutecznego doręczenie wezwania, we wskazanym terminie, Skarżąca nie uiściła braku fiskalnego.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że pomimo upływu zakreślonego terminu brak fiskalny skargi nie został uzupełniony. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

Nie zasługiwały przy tym na uwzględnienie zarzuty Strony dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezzasadne odmówienie Skarżącej prawa do sądu, wyrażające się w nieudzieleniu prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy toczyło się postępowanie, w ramach którego Sąd pierwszej instancji odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy, w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, w zakresie wpisu sądowego od skargi. Kwestia zasadności stanowiska WSA w powyższym zakresie nie może być zatem przedmiotem ponownej oceny w ramach niniejszego postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

4