Wyrok NSA z dnia 10 lipca 2025, sygn. I FZ 116/25

2) art. 197 § 2 w zw. z art. 193 w zw. z art. 36 pkt 2) oraz w zw. z art. 39 pkt 1) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie obejmuje umocowania do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pomimo a że jak wynika z powołanego art. 39 pkt 1) p.p.s.a. pełnomocnictwo udzielone do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, a więc także do wniesienia zażalenia na postanowienie od odrzuceniu skargi,

3) art. 197 § 2 w zw. z art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż zażalenie z dnia 13 marca 2025 r. podlegało odrzuceniu ze względu na to, że było dotknięte brakiem formalnym polegającym na braku dołączenia pełnomocnictwa do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pomimo że wraz ze skargą z dnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2024 r. zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania Strony które umocowanie takie obejmowało.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Treść pełnomocnictwa z 26 września 2024 r. stanowi, że Spółka upoważnia pełnomocnika do: "reprezentowania ww. Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku" (k. 18 akt sądowoadministracyjnych"). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowana treść pełnomocnictwa wskazuje, że było to pełnomocnictwo do reprezentowania strony jedynie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a nie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który jest właściwy do rozpoznawania zażaleń na tego rodzaju postanowienia (art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a.).

Należy wskazać, że art. 36 p.p.s.a. przewiduje w postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne - do prowadzenia wszelkich spraw toczących się z udziałem mocodawcy przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych, konkretnych spraw wymienionych (opisanych) w treści pełnomocnictwa oraz do niektórych czynności w postępowaniu.

Dwa pierwsze z wymienionych w art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictw - ogólne oraz do prowadzenia poszczególnych spraw - obejmują z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym także skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem, udzielenie dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach, cofnięcie skargi w całości lub w części, jeżeli te czynności nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie oraz odbioru kosztów postępowania (art. 39 p.p.s.a.). Przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi nie ograniczają swobody stron do zmiany zakresu tych pełnomocnictw w zakresie przedmiotowym (rozszerzenie lub ograniczenie) lub czasowym. Modyfikacja zakresu uprawnień wymaga jednak wyraźnego zaznaczenia w treści pełnomocnictwa.

Należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości, iż pełnomocnictwo do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest tożsame z pełnomocnictwem do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. postanowienie NSA z 29 września 2010 r., I FZ 386/10).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść pełnomocnictwa, złożonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, wskazuje, że było to pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt 2 p.p.s.a., tj. do prowadzenia poszczególnej sprawy. Upoważnia ono bowiem jedynie do reprezentowania w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. Pełnomocnictwo to upoważnia do dokonywania wszelkich czynności w postępowaniu przed WSA, ale tylko przed tym sądem. Nie stanowiło natomiast umocowania do wniesienia zażalenia od postanowienia WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1486/07 z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FZ 51/18)

4. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji