3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa.
3.2. W zażaleniu podniesiono, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zostało skierowane za pośrednictwem systemu e-Doręczeń na adres do doręczeń elektronicznych przypisany do osoby fizycznej pełnomocnika, tj. na skrzynkę o adresie [X.] mającą charakter prywatny, podczas gdy pełnomocnik Skarżącej – radca prawny posługuje się odrębnym zawodowym adresem do doręczeń elektronicznych, tj. [Y.] przeznaczonym do obsługi korespondencji w ramach wykonywania zawodu. W związku z tym, zdaniem żalącego, wezwanie sądowe należało uznać za nieskutecznie doręczone.
Skargę kasacyjną do Sądu pierwszej instancji w imieniu Spółki sporządził i wniósł poprzez system ePUAP (z adresu "A.) r.pr. B.T. O wniesieniu rzeczonego środka zaskarżenia tą drogą elektroniczną świadczą dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, jak w szczególności "Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia" (k. 129 akt sądowych).
Z dokumentów tych wynika również, że wezwanie pełnomocnika Spółki - r.pr B.T. do: 1) usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie (karta 135 akt sądowych), ale i również; 2) uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 953,00 zł, w terminie 7 dni (karta 136 akt sądowych) - wystosowano za pośrednictwem systemu e-PUAP na adres "A." (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia – karta 137 akt sądowych).
Na tle przedstawionych okoliczności (dokumentacyjne wykazanych), nie można było podzielić zapatrywań autora zażalenia, aby doręczenie wezwania do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej było wadliwe. Wystosowano je bowiem i doręczono pod adres na portalu e-PUAP pełnomocnika Spółki, a więc zwrotnie pod adres nadawanej skargi kasacyjnej i tym samym zgodnie z art. 74a § 1 P.p.s.a. Bezpodstawnie w zażaleniu podano, że wezwanie sądowe skierowano do pełnomocnika przez system e-Doręczeń. Sąd nie mógł zresztą tą drogą wysłać wezwanie, jako że w myśl art. 155 ust. 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych "Sądy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r."
3.3. Wbrew motywom autora zażalenia brak formalny skargi kasacyjnej polegający na niezłożeniu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (wraz z odpisem) uzasadniał odrzucenie skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Oznacza to, że jej skuteczność jest uzależniona od dopełnienia przez stronę wymogów określonych w ustawie. Zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zatem wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej, bez którego ww. środek odwoławczy nie może otrzymać prawidłowego biegu.
W art. 177a P.p.s.a. ustawodawca przewidział tryb usunięcia braków skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W realiach sprawy, skutecznie wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 1 kwietnia 2026 r. (k. 137 akt sądowych). Zatem termin do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej upływał z dniem 8 kwietnia 2026 r. Skoro zaś pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi kasacyjnej w zakreślonym terminie, to zgodnie z treścią art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny zasadnie odrzucił taką skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadną uznaje argumentację przedstawioną w zażaleniu. Pełnomocnik Skarżącej pomimo doręczenia mu wezwań sądowych (obu tego samego dnia pod adresem w systemie – ePUAP) do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej oraz uiszczenia wpisu od tej skargi, uchybił realizacji tej pierwszej czynności. Dokonał opłaty od skargi, a braku formalnego skargi kasacyjnej już nie uzupełnił, choć w tym zakresie pod tym samym adresem co wezwanie o opłacenie środka zaskarżenia doręczono mu wezwanie sądowe.
Przywołane w zażaleniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FZ 727/19, I FZ 314/16, I FZ 42/17, II FZ 655/19, I OZ 448/19) mające zdaniem żalącego stanowić o nadmiernym formalizmie sądowym w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzupełnienie braku w postaci złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (wraz z odpisem) nie mogły w tej sprawie odnieść zamierzonego skutku. Dotyczą one innego stanu faktycznego, tj. braku odpisu pisma, zawierającego wniosek o przeprowadzenie rozprawy, a nie samego wniosku w tym zakresie.
Wspomniana zaś w zażaleniu zasada prawa do sądu, a wynikająca z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego. Jej realizacja zależy od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych, fiskalnych i materialnych), w tym między innymi terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników w sposób zapewniający wymogi tym pismom stawianym.
Okoliczność, że ustawodawca przewidział m.in. rozwiązania określone w art. 178 P.p.s.a., skutkujące w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej jej odrzuceniem, nie stanowi o niekonstytucyjności wskazanych przepisów. Przepisy formalne zapewniają bezpieczeństwo prawne i przejrzystość postępowania, pełniąc funkcję ochronną dla wszystkich uczestników postępowania i zapewniając bezstronność osiąganą przez jednakowe wymagania formalne stawiane obu stronom procesu. Obowiązek dopełnienia wymagań formalnych, które nie są nadmierne i służą celom postępowania sądowego, nie może być postrzegany jako ograniczenie prawa do sądu bądź pozbawienie strony możliwości poddania kontroli instancyjnej sprawy co do meritum (por. postanowienie NSA z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FZ 113/23).
3.4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.