na decyzję Spółka mogła wnieść w terminie trzydziestu dni od doręczenia decyzji, gdyż próba doręczenia decyzji Organu Spółce nosiła znamiona celowego działania urzędników na niekorzyść Skarżącej, co w niniejszej sprawie Spółka już wielokrotnie wykazywała. Tym samym termin wniesienia wniosku o przywrócenie terminu
na złożenie skargi, który liczy się od momentu ustania dotychczasowej przeszkody
w złożeniu skargi ma faktyczne znaczenie w opisanej sytuacji. Prezes Spółki zapoznał się z treścią decyzji Organu po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, gdyż wcześniej jego stan zdrowia na to nie pozwalał i we wskazanym terminie po tym czasie złożył stosowny wniosek.
W rezultacie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o ponowne rozpatrzenie pierwotnego wniosku Spółki
o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni
od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, jeśli została wniesiona z uchybieniem terminu. Należy podkreślić,
że regulacja zawarta w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, sąd
ma obowiązek odrzucić skargę bez badania przyczyn naruszenia terminu. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy w danej sprawie rzeczywiście nie został dochowany termin na dokonanie czynności procesowej, a w konsekwencji – czy sąd pierwszej instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło
do ewentualnego uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Tym samym
za niezasadne należy uznać zarzuty sformułowane w uzasadnieniu zażalenia, bowiem w istocie dotyczą one kwestii przywrócenia terminu, a nie odrzucenia skargi.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Organu z 16 grudnia 2024 r. doręczona została w trybie zastępczym w dniu 30 grudnia 2024 r. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi, upływał 29 stycznia 2025 r., co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji
w kontrolowanym postanowieniu. Spółka złożyła skargę 1 kwietnia 2025 r.
wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem
z 14 lipca 2025 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaś postanowienie to jest prawomocne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 października 2025 r. oddalił zażalenie Skarżącej na powyższe postanowienie (sygn. akt I FZ 200/25). W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji, stosując art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawidłowo odrzucił skargę, uznając, że została ona wniesiona po upływie terminu
do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając,
że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.