1. naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r – w sytuacji gdy dowiedziawszy się o uchybieniu terminu w uzupełnienia skargi do WSA, o czym dowiedział się 22 marca 2025 roku, niezwłoczne złożył wniosek o jego przywrócenie w dniu 26 marca 2025 roku i uzupełniłem skargę, a co za tym idzie – w dacie wydania zaskarżonego postanowienia okoliczność ta nie była znana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a co za tym idzie wydane postanowienie uznać należy we wskazanym stanie faktycznym za przedwczesne,
2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przedwczesnym wydaniu postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzje DIAS w sytuacji gdy w okresie pomiędzy wydaniem powyższego postanowienia a jego faktycznym doręczeniem złożono wniosek o przywrócenie terminu, który winien być rozpoznany.
W rezultacie powyższego Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd pierwszej instancji nadto postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Do tych wymogów formalnych należy m.in. podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 215 § 1 p.p.s.a.) oraz w przypadku pisma wnoszonego przez osobę fizyczną podanie numeru PESEL (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Z kolei wedle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W sprawie nie jest kwestionowane przez Skarżącego, ani też nie budzi wątpliwości tutejszego Sądu, że inicjalnie wniesiona w sprawie skarga obarczona była wskazanymi powyżej brakami formalnymi.
W rezultacie przedmiotem dalszych rozważań winna być okoliczność złożenia przez Podatnika wniosku o przywrócenie terminu po dacie wydania postanowienia o odrzuceniu skargi.
Co do złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, trafnie wskazuje się w literaturze, że przesłanki środka odwoławczego na odrzucenie skargi i wniosku o przywrócenie terminu wzajemnie się wykluczają co oznacza tyle, iż obie te czynności nie mogą okazać się skuteczne równocześnie. Wojewódzkie sądy administracyjne w pierwszej kolejności powinny nadawać bieg zażaleniu na odrzucenie skargi, a w przypadku jego prawomocnego oddalenia przystąpić do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. (por. D. Lebowa, Kolizja wniosku o przywrócenie terminu i środka odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ZNSA 2014, nr 3, s. 76-88). Wynika to z faktu, że bezprzedmiotowe byłoby przywracanie terminu, co do którego jeszcze prawomocnie nie stwierdzono uchybienia.
Postanowienie o odrzuceniu skargi stanowi potwierdzenie, że uchybienie terminowi miało faktycznie miejsce i nie stanowi ono przeszkody w rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu. W rezultacie nie stanowi o wadliwości zaskarżonego postanowienia to, ze zostało ono wydane przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu (nota bene wniesionego już po wydaniu tego orzeczenia).
W rezultacie wydane w dalszej kolejności postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi pozostaje bez wpływu na rozpoznanie przedmiotowego zażalenia, a postanowienie to podlega oddzielnemu zaskarżeniu w formie zażalenia, o czym Skarżący został pouczony.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.