Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż w nim podniesione.
Na wstępie — mając na uwadze treść argumentacji skarżącej — zakreślić należy granice sporu w sprawie poddanej kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego na skutek wniesionego przez spółkę zażalenia. Podkreślenia zatem wymaga, że przedmiotem zażalenia jest zarządzenie przewodniczącego wydziału z 21 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Go 17/26, mocą którego w sprawie ze skargi skarżącej, po przeprowadzeniu dochodzenia, ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia (na kwotę 196.348 zł ) oraz wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł.
Z tego względu wszelka argumentacja zażalenia dotycząca odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy, a także jej sytuacji majątkowej i finansowej pozostała poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone zarządzenie przewodniczącego wydziału jest wadliwe z następujących powodów.
Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 218 p.p.s.a. przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie.
W orzecznictwie przyjęto, że w przypadku gdy w wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia okaże się, że podana przez skarżącego wartość nie jest prawidłowa, przewodniczący określa zarządzeniem wartość przedmiotu zaskarżenia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2014 r., sygn. akt: I GZ 100/14 i I GZ 101/14). W związku z tym, że takie zarządzenie jest niezaskarżalne, określenie przez przewodniczącego wartości przedmiotu zaskarżenia będzie podlegało kontroli dopiero po zarządzeniu uiszczenia opłaty w prawidłowej wysokości (art. 220 § 1 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, a także z treści zaskarżonego zarządzenia przewodniczącego wydziału (vide pkt 1 zarządzenia), skarżąca w skardze na decyzję organu nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Niedochowanie tego wymogu (wynikającego z art. 215 § 1 p.p.s.a.) stanowi zatem brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., a jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie obliguje sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mimo to w rozpoznawanej sprawie przewodniczący wydziału nie zastosował ww. rozwiązania prawnego, a zamiast tego na podstawie art. 218 p.p.s.a. zarządził dochodzenie w przedmiocie określenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez przeanalizowanie treści zaskarżonego aktu.
Podkreślenia wymaga tymczasem, że procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 218 p.p.s.a. może być zastosowana dopiero wtedy, gdy przewodniczący wydziału dysponuje wartością przedmiotu zaskarżenia podaną przez stronę skarżącą i wartość ta budzi jego wątpliwości (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 32/11; z 7 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 306/11). W postanowieniu z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 218 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy strona nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, również na wezwanie przewodniczącego, bez względu na przyczyny niewskazania tej wartości. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo wezwania powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w zw. z art. 215 p.p.s.a.
Podsumowując w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia nie została ustalona w sposób zgodny z regulacjami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenie zaś wysokości wpisu bez posiadania wiedzy o wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest możliwe, co powoduje, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi było w tej sprawie przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżone zarządzenie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji winien ponownie dokonać formalnoprawnej i fiskalnej kontroli skargi spółki w sposób odpowiadający przepisom o postępowaniu sądowoadministracyjnym.