Wyrok NSA z dnia 31 lipca 2026, sygn. I FZ 132/26

Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez WSA w trybie autokontroli, względnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę spółki na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. wobec nieuiszczenia przez skarżącą należnego wpisu sądowego pomimo uprzedniego wezwania do usunięcia braków fiskalnych skargi.

Istota sprawy sprowadza się do tego, że skarżący – mimo skutecznego wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi – nie uzupełnił w terminie brakującej części wpisu sądowego, czemu zresztą nie zaprzecza, kwestionując jedynie prawidłowość żądanej opłaty.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe – skoro spółka nie wykonała zarządzenia, mimo prawidłowego wezwania, WSA musiał skargę odrzucić.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, zaś w myśl § 3 tego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których – mimo uprzedniego wezwania – nie uiszczono wymaganego wpisu, podlegają odrzuceniu.

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 506.445 zł (wartość tę zresztą podała sama spółka w piśmie z dnia 13 kwietnia 2026 r. – s. 29 akt sądowych), wobec czego prawidłowo ustalono wpis stosunkowy w wysokości 1% tej wartości, tj. 5.065 zł. Zasadnie na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535) uznał WSA, że w sprawie prawidłowy będzie wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

Uiszczenie przez skarżącego kwoty 200 zł nie stanowiło pełnego wykonania obowiązku uiszczenia należnego wpisu sądowego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia brakującej części wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, oraz pouczony o skutkach jego niewykonania. Skoro obowiązek ten nie został wykonany w zakreślonym terminie, Sąd I instancji był zobowiązany do odrzucenia skargi. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawia sądowi swobody oceny w zakresie skutków nieuiszczenia wpisu.

Ponadto obowiązek uiszczenia opłaty sądowej ma charakter niezależny od oceny zasadności podniesionych zarzutów i wynika wyłącznie z przepisów prawa procesowego (por. postanowienie NSA z 11 września 2012 r., II GZ 291/12).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA