1) art. 244, art. 245 P.p.s.a. poprzez nieprawidłową interpretację,
2) art. 247 P.p.s.a. poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu i uznanie, że wniosek o prawo pomocy strony skarżącej jest niezasadny,
3) art. 252 P.p.s.a. poprzez uznanie, że strona nie potrzebuje pełnomocnika z urzędu,
4) art. 141 w zw. z art. 163 i art. 166 P.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia,
5) art. 178 w zw. z art. 197 § 1 P.p.s.a. z uwagi na błąd co do prawa,
6) art. 18 P.p.s.a. poprzez brak zrozumienia intencji ustawodawcy i negatywną wykładnie pro fisci,
7) art. 22 P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zaszły przesłanki do tego aby wyłączyć sędziego ex officio,
8) art. 22 § 4 P.p.s.a. z uwagi na błąd co do prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, skonstatował, że postanowienie z 30 października 2024 r. wydane zostało na podstawie art. 22 § 4 P.p.s.a. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której strona składa ponowny wniosek o wyłączenie sędziego, który nie zawiera podstaw wyłączenia, bądź oparty jest na tych samych okolicznościach. W takim przypadku ponowny wniosek podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Powyższy przepis nie wskazuje, że na postanowienie wydane na jego podstawie przysługiwało zażalenie. Żaden przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi, aby zażalenie przysługiwało na postanowienie o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziego wydane na podstawie art. 22 § 4 P.p.s.a.
Taką literalną wykładnię przepisów potwierdza cel wprowadzenia do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisu umożliwiającego odrzucenie ponownego wniosku o wyłączenie sędziego. Celem tym było - jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą do art. 22 P.p.s.a. dodano § 4 przewidujący, m.in., że ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy - przyspieszenie postępowania (druk Sejmu VII Kadencji nr 1633). Celu tego nie można by osiągnąć, gdyby na postanowienie o odrzuceniu ponownego wniosku o wyłączenie sędziego przysługiwało - tak jak w przypadku postanowienia o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego - zażalenie. Zwrócić też należy uwagę na to, że art. 22 § 4 P.p.s.a. wzorowany jest na art. 531 k.p.c., przy wykładni którego przyjmuje się, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu ponownego wniosku o wyłączenie sędziego nie przysługuje (tak w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt III CZP 138/10).
Zgodnie zaś z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w powyższym przepisie. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego.
Uwzględniając powyższe, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że na postanowienie o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziego, wydane na podstawie art. 22 § 4 P.p.s.a., zażalenie nie przysługiwało i prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia.
Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.