Wyrok NSA z dnia 05 lutego 2026, sygn. I FZ 14/26

W oparciu o zakres zaskarżenia i podaną w zażaleniu argumentację wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyznanie prawa pomocy i rozpatrzenie skargi.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie jako oczywiście pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

4.2. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

4.3. Na etapie wymagającym realizacji wezwania z 23 października 2025 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 lipca 2025 r. do uiszczenia wpisu od skargi (w wysokości 2.000 zł, przy podanej przez obie strony postępowania wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 144.997,00 zł) Skarżącej nie przysługiwało zwolnienie od kosztów sądowych. Postępowanie zainicjowane jej wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy zostało bowiem prawomocnie zakończone postanowieniem z dnia 8 października 2025 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego odmawiającego Skarżącej przyznania prawa pomocy.

Z akt sądowych wynika, że Skarżącą prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi, poprzez wykonanie prawomocnego zarządzenia z 25 lipca 2025 r., a to wobec zakończenia wspomnianego wyżej postępowania wpadkowego toczącego się z wniosku Strony i doręczenia prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie. Choć faktycznie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie złożono 8 stycznia 2025 r., co zauważyła Skarżąca w zażaleniu, jednak nie złożono go 8 września 2025 r. (co już mylnie podała Skarżąca), a nadano do sądu 8 sierpnia 2025 r. W aktach sprawy okoliczność taka jest udokumentowana (zob. karta 6 akt wpadkowych – I SPP/Gd 183/25), co zbieżne jest z informacją z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 sierpnia 2025 r. o dołączeniu nadanego 8 sierpnia 2025 r. wniosku o prawo pomocy do teczki I SPP/Gd 183/25. Uwzględnienie zresztą, że wniosek ten wniesiono do sądu właśnie 8 sierpnia 2025 r. kwalifikował go za wniesiony w terminie, jako że złożono go w odpowiedzi na doręczone Skarżącej w dniu 1 sierpnia 2025 r. zarządzenie wzywające do opłacenia skargi. Wskazana omyłka sądowa z zaskarżonego postanowienia nie miała jednak jakiegokolwiek wpływu na poprawność sądowego rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi.

Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, poprzez wykonanie prawomocnego zarządzenia, doręczono Skarżącej, o czym stanowi zwrotne potwierdzenie odbioru (karta 120 akt sądowych – I SA/Gd 557/25), a w zażaleniu nie oponuje się temu faktowi. Skarżąca mimo wyznaczonego terminu na uiszczenie wpisu i stosownego pouczenia o skutkach zaniechania tej czynności, nie uiściła żądanej opłaty. Z notatki urzędowej Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA z dnia 2 grudnia 2025 r. wynika, że w okresie od dnia 23 października 2025 r. do dnia 1 grudnia 2025 r. Skarżąca nie uiściła wpisu w wysokości 2.000 zł.

4.4. W zażaleniu Skarżąca podniosła krytyczne uwagi wobec postanowienia odmawiającego jej przyznania prawa pomocy, wnosząc o przyznanie jej takiego prawa. Jednak postanowienie w przedmiocie prawa pomocy jest prawomocne i wiązało w tej sprawie. Wobec tego brak zwolnienia Strony od kosztów sądowych, otwierał drogę do wystosowania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej przez tę Stronę. Z kolei skoro Skarżąca w terminie na uiszczenie opłaty sądowej takowej nie uiściła (w tym nie zidentyfikowano jakiejkolwiek innej jej reakcji w wyznaczonym terminie), to prawidłowe było stanowisko Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi z uwagi na brak realizacji wezwania o wpis.

4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.