Uzasadnienie
1. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 275/25, wydanym na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej P.p.s.a.), wezwano kuratora strony skarżącej, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono kuratorowi 8 maja 2025 r.
2. Pismem z 15 maja 2025 r. (nadanym tego samego dnia) kurator, powołując się na dyspozycję art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a. wniósł o przedstawienie przez Sąd pytania Trybunałowi Konstytucyjnemu o zgodność art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zakresie, w jakim różnicuje sytuację kuratora wyznaczonego przez sąd orzekający w danej sprawie lub sąd opiekuńczy dla danej sprawy z sytuacją kuratora wyznaczonego przez sąd rejestrowy dla prowadzenia spraw osoby prawnej obejmujących występowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi z art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Kurator wniósł jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu wypowiedzenia się przed TK w przedmiocie tego pytania.
3. Wobec nieuiszczenia przez kuratora ww. opłaty sądowej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., postanowieniem z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 275/25 skargę odrzucił.
W odniesieniu do argumentacji kuratora wyrażonej w piśmie z 15 maja 2025 r. Sąd stwierdził, że na aktualnym etapie postępowania, rozważanie ewentualnego zawieszenia postępowania nie jest możliwe, gdyż postępowanie to nie zostało skutecznie wszczęte. Z kolei ograniczenie ustawowego zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych tylko do kuratorów strony wyznaczonych przez sąd orzekający lub przez sąd opiekuńczy (art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a) nie stanowi naruszenia prawa do sądu, nie jest przejawem dyskryminacji, ani nie narusza prawa własności kuratora. Trudno było w niniejszej sprawie dopatrywać się wątpliwości co do konstytucyjności art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a. szczególnie, że jedną z instytucji, która na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego zapewnia gwarancję prawa do sądu, jest instytucja prawa pomocy, z którego niewątpliwie mogą skorzystać podmioty, które nie zostały z mocy ustawy zwolnione z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
4. W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 275/25 kurator strony Skarżącej wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; - przedstawienie TK pytania o zgodność art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zakresie w jakim różnicuje sytuację kuratora wyznaczonego przez sąd orzekający w danej sprawie lub sąd opiekuńczy dla danej sprawy z sytuacją kuratora wyznaczonego przez sąd rejestrowy dla prowadzenia spraw osoby prawnej obejmujących występowanie przed WSA lub sądami administracyjnymi z art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; - zawieszenie postępowania do czasu wypowiedzenia się przez TK w przedmiocie oczekiwanego pytania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez zobowiązanie kuratora do uiszczenia wpisu, w sytuacji gdy z przepisu tego wynika zwolnienie kuratora z obowiązku uiszczenia wpisu; - art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a. przez brak zwrócenia się z pytaniem prawnym do TK w przedmiocie zgodności z ustawą zasadniczą art. 239 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i nie zawieszenie postępowania, w sytuacji gdy niekonstytucyjność wskazanego przepisu jest wysoce prawdopodobna; - art. 220 § 3 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu jej nieopłacenia, w sytuacji gdy przepis zobowiązujący kuratora osoby prawnej do uiszczenia wpisu budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej.