2) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz przez formalne i przedwczesne odrzucenie skargi bez zapewnienia spółce realnej możliwości obrony swoich praw procesowych, podczas gdy każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, co winno skutkować rozpoznaniem skargi spółki.
Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik skarżącej nie zaprzecza, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo i było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika). Akta sprawy potwierdzają, że pełnomocnik skarżącej został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Nie budzi też wątpliwości to, że wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie.
Po analizie akt sprawy należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził podstawy do odrzucenia skargi. W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi nie opłaciła. Nie zmienia tego w żaden sposób twierdzenie pełnomocnika, że "odpowiedź na zarządzenie" z dnia 30 kwietnia 2026 r., w której pełnomocnik wskazał, że w załączeniu przesyła potwierdzenie uiszczenia wpisu, obligowała sąd do podjęcia czynności wyjaśniających w celu ustalenia przyczyn nieodnotowania opłaty.
Po pierwsze, mimo deklaracji pełnomocnika w piśmie z dnia 30 kwietnia 2026 r., że przesyła potwierdzenie dokonania wpłaty, wskazany załącznik nie był do tego pisma dołączony. Potwierdzenie dokonania wpłaty nie zostało również przesłane później, w tym np. jako załącznik do rozpoznawanego obecnie zażalenia.
Po drugie, obowiązkiem sądu jest sprawdzenie, czy wpis został uiszczony, co w badanej sprawie zostało dokonane. Weryfikacja uiszczenia opłaty nie jest dokonywana w drodze korespondencji ze stroną postępowania, lecz poprzez sprawdzenie, czy dana wpłata figuruje w rejestrze dochodów sądu, co jest – na zarządzenie sędziego – dokonywane w Oddziale Finansowo-Budżetowym danego sądu. W okolicznościach sprawy weryfikacja taka została dokonana – stosowne zarządzenie sędziego z dnia 2 czerwca 2026 r. skutkowało pismem do OFB WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r., przekazanym do tego Oddziału w dniu 3 czerwca 2026 r. Odpowiedź wpłynęła do wydziału orzeczniczego w dniu 8 czerwca 2026 r. – adnotacja o braku (na dzień 2 czerwca 2026 r.) odpowiedniej wpłaty w rejestrze dochodów została opatrzona podpisem pracownika sądu i nie budzi wątpliwości.
Po trzecie, znamienne jest, że w badanym zażaleniu pełnomocnik spółki nie podjął próby przekonania Sądu, że wpis od skargi istotnie został w zakreślonym terminie zapłacony. Gołosłowna deklaracja z pisma z dnia 30 kwietnia 2026 r. o załączeniu potwierdzenia dokonania wpłaty nie jest równoznaczna z dokonaniem tej wpłaty. Obowiązkiem spółki było uiszczenie wpisu, nie "udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na zobowiązanie Sądu".
Skoro z akt sprawy wynika, że wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, a skarżąca nie wykazała, by taka konstatacja była niezgodna z rzeczywistością, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zaszły podstawy do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zarzuty zażalenia są bezzasadne, nie narusza bowiem prawa do sądu odrzucenie skargi, od której nie została w zakreślonym terminie uiszczona opłata sądowa.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA
-----------------------
3