Wyrok NSA z dnia 05 września 2025, sygn. I FZ 152/25

Sygnatura: I FZ 152/25
Data orzeczenia: 05 września 2025
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka akcyjna

Streszczenie

A. S. (skarbowa) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2025 r., która dotyczyła odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2021 r. Wyrokiem z 28 maja 2025 r. WSA oddalił tę skargę. Następnie skarbowa wniosła wniosek o wykładnię tego wyroku, wskazując na szereg szczegółowych wątpliwości co do jego treści i uzasadnienia, w tym m.in. czy nadpłata w kwocie 4.253 zł istnieje, jak Sąd ocenia argumentację strony i co oznaczają sformułowania użyte w uzasadnieniu, takie jak "ewentualne uchybienia organu". Postanowieniem z 27 czerwca 2025 r. WSA oddalił ten wniosek. Skarbowa, nie zgadzając się z tym postanowieniem, wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrzymując,…

że uzasadnienie wyroku nie rozstrzyga jednoznacznie jej sprawy i domagając się jego wyjaśnienia, przy jednoczesnym oświadczeniu, że nie zamierza wnosić skargi kasacyjnej. Czy Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, powinny uwzględnić wniosek o wykładnię wyroku, którego celem było wyjaśnienie szeregu szczegółowych wątpliwości skarbowej co do treści i uzasadnienia wyroku WSA? Wątpliwości te dotyczyły m.in. istnienia nadpłaty, oceny argumentacji strony, znaczenia sformułowań użytych w uzasadnieniu oraz sposobu kwestionowania ewentualnych uchybień organu. Skarbowa argumentowała, że uzasadnienie wyroku jest niejasne i nie pozwala jej na określenie, czy organ podatkowy jest jej winien pieniądze, oraz jak powinna dalej postępować. Stanowisko obu sądów (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego) było zbieżne i jednoznaczne. Oba sądy oddaliły wniosek o wykładnię oraz zażalenie na postanowienie o oddaleniu tego wniosku. Sądy stwierdziły, że treść wyroku, zarówno jego sentencja, jak i uzasadnienie, jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały oraz nie budzi żadnych wątpliwości. Uznały, że wniosek skarbowej w rzeczywistości stanowił polemikę z treścią wyroku i próbę kwestionowania jego poprawności merytorycznej, a nie wskazywał na rzeczywiste, obiektywne niejasności. Sądy podkreśliły, że instytucja wykładni z art. 158 p.p.s.a. nie służy do kwestionowania orzeczeń, wykazywania ich nieprawidłowości, wnioskowania o zmianę rozstrzygnięcia czy rozwinięcie argumentacji, lecz wyłącznie do wyjaśnienia niejasności co do treści samego rozstrzygnięcia. Jako właściwy śrotek prawny na zarzuty co do błędów merytorycznych lub braków uzasadnienia wskazały skargę kasacyjną. Fakt, że skarbowa nie zamierzała z niej skorzystać, nie miał, zdaniem sądów, wpływu na dopuszczalność ani zasadność wniosku o wykładnię.

jeszcze 242 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 595/25 oddalające wniosek A. S. o wykładnię wyroku z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 595/25 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2025 r. nr 1401-IOV-4.4103.198.2024 w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 595/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2021 r.

Postanowieniem z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 595/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej o wykładnię przedmiotowego wyroku. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wniósł o rozstrzygnięcie następujących wątpliwości co do treści wyroku: "1. czy wg Sądu (nie wg organu) istnieje nadpłata 4.253 zł. czy nie? czy może to jest inaczej nazywana forma zatrzymania pieniędzy? 2. jak Sąd ocenia argumentację strony dotyczącą zniknięcia tej kwoty, tzn. czy ta kwota się należy stronie czy nie? 3. co oznaczają "ewentualne uchybienia organu I instancji"? czy Sąd stwierdza uchybienia i jakie? 4. jak strona powinna kwestionować te uchybienia? jakim stosownym zażaleniem i do kogo? i jak do tego się ma całe postępowanie zainicjowane wnioskiem z 14.10.2024 r.? 5. czy postanowienie z 13.05.2022 r. ostatecznie się liczy czy nie?". Pełnomocnik stwierdził, że nie rozumie wyroku będącego kopią twierdzeń organów.

W opinii WSA, uzasadnienie powyższego wniosku stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku, a stanowisko to jest jasne. Z faktu, że ocena określonych okoliczności, czy też zarzutów skargi nie była zgodna z oczekiwaniami skarżącej, nie sposób wyprowadzać wniosku o potrzebie dokonywania wykładni wyroku. Wniosek składany w oparciu o art. 158 p.p.s.a. nie może służyć zwalczaniu, czy wykazywaniu nieprawidłowości, jakie dostrzega strona. Tego rodzaju uchybienia (braki uzasadnienia, czy błędna ocena stanu faktycznego bądź prawnego) mogą stanowić podstawę wniesienia zarzutów kasacyjnych, a nie instrumentów rektyfikacyjnych. W sytuacji, gdy strona uznaje uzasadnienie postanowienia za nieprzekonujące, czy też niewyczerpujące powinna skorzystać ze środków zaskarżenia, uruchamiając instancyjną kontrolę orzeczenia, a nie wnioskując o wykładnię wyroku domagać się w istocie jego merytorycznej zmiany bądź dalszego rozwinięcia argumentacji Sądu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i wyjaśnienie wyroku. W ocenie autora zażalenia, uzasadnienie nie określa jednoznacznie, czy urząd skarbowy jest winien pieniądze skarżącej, czy nie. Sąd wspomina ewentualne uchybienia organu, ale nie rozstrzyga, czy są te uchybienia czy nie, i jakie oraz jak je kwestionować. Pełnomocnik wskazał, że nie zamierza skarżyć wyroku do NSA, jednak wnosi o wyjaśnienie powodu oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Nie może ona jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10; z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).

Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi zatem wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021).

W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 158 p.p.s.a., tj. nie istniały wątpliwości co do treści wydanego wyroku. Zarówno sentencja ww. orzeczenia, jak i treść jego uzasadnienia jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały, a także że nie budzą żadnych wątpliwości powołane w uzasadnieniu argumenty, jak i podstawa prawna.

Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane pytania. Uwzględniając fakt, że środek prawny w postaci wniosku o wykładnię wyroku nie służy kwestionowaniu poprawności orzeczenia, uznać należało zażalenie za pozbawione uzasadnionych podstaw.

Natomiast fakt, że skarżąca nie zamierza wnosić skargi kasacyjnej, nie powoduje, że zasadnym staje się jej wniosek o dokonanie wykładni. Omawiana instytucja nie może prowadzić do uzupełnienia czy też modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, ani też do rozwinięcia argumentacji przytoczonej na jego uzasadnienie (por.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Bartosz Wojciechowski (spr.)

sędzia NSA

jeszcze 505 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo