Zauważyć należy, iż rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma bowiem charakter wyjątkowy, warunkiem jej zastosowania jest uprawdopodobnienie istnienia wskazanych przesłanek pozytywnych, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty powinien zostać stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności P.p.s.a. nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić należało się z Sądem pierwszej instancji z uwagi na to, że strona nie wykazała, iż zastosowanie, w stosunku do niej, ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jest uzasadnione. Złożony wniosek nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącemu tego rodzaju ochrony. Strona nie sprostała wskazanym wymogom.
Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zażalenie skarżącego z uwzględnieniem przytoczonych na wstępie przepisów i poglądów, uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że strona nie wykazała, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wpłynąć na jej sytuację majątkową. Przypomnieć należy, że to w gestii skarżącego, jako znającego dokładnie okoliczności z zakresu swojej sytuacji finansowej, leżało podanie ich we wniosku celem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., również poprzez poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami.
Analizując zaś wniosek złożony przez skarżącego w tej sprawie, należy zauważyć, że nie zawiera on uzasadnienia pozwalającego uznać, że zaistniały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wskazujące na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się jedynie do wskazania, że przymusowe wyegzekwowanie od skarżącego kwoty 58 608,58 zł (powiększonej o odsetki) niewątpliwe wpłynie na utratę płynności finansowej skarżącego. Zdaniem pełnomocnika strony, wykonanie zaskarżonej decyzji, w sposób istotny naruszy bowiem bieżącą płynność finansową skarżącego, może zagrażać terminowemu regulowaniu zobowiązań, a tym samym narazić go na niepowetowaną a wręcz nieodwracalną szkodę i to nie tylko dla niego samego. Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że jest wiedzą powszechnie znaną, że w wykonaniu decyzji w pierwszej kolejności zostaną zajęte wszystkie rachunki bankowe, służące skarżącemu do prowadzenie działalności gospodarczej. Wskutek zajęcia, skarżący zostanie pozbawiony realnej możliwości wywiązania się w jakimkolwiek zakresie – z ciążących na nim bieżących zobowiązań finansowych, nie tylko wobec swych kontrahentów, lecz również i przede wszystkim wobec swoich pracowników (z tytułu wynagrodzenia za pracę) oraz państwa (nie tylko z tytułu podatku dochodowego, czy VAT, lecz również i przede wszystkim z tytułu składek ZUS oraz zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, odprowadzanych z tytułu zatrudnienia pracowników).
Fakt zatrudnienia przez skarżącego pracowników, ich liczba, okoliczność, że jest to zatrudnienie nie tymczasowe, lecz długotrwałe, jak też zakres obciążeń fiskalnych z tym związanych, wynikających z obowiązków uiszczenia składek oraz zaliczek na podatek dochodowy, wynika z informacji zawartych w aktach sprawy. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że realizacja tych obowiązków - bez dostępu do środków zgormadzonych na rachunkach bankowych, przy liczbie pracowników zatrudnionych przez Skarżącego, wysokość należności i konieczności ich cyklicznego uiszczania - nie będzie możliwa. Co więcej - nawet czasowe zajęcie rachunków bakowych, nie mówiąc już o długotrwałym, wpłynie nie tylko samą terminowość realizacji przez Skarżącego obowiązków wobec państwa oraz pracowników, lecz po prostu wyłączy jakąkolwiek możliwość realizacji tych obowiązków. Tym bardziej długotrwałe zajęcie doprowadzi z całą pewnością do zakończenia działalności gospodarczej przez skarżącego, czego skutki dotkną nie tylko jego, lecz również inne osoby, bowiem efektem tego będzie zwolnienie zatrudnionych pracowników oraz brak wpływów do budżetu państwa z tytułu podatków (jak wynika z danych posiadanych przez organy podatkowe działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego była dotychczas i nadal jest dochodowa).
Tymczasem jak wskazano powyżej uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na ocenę, że wstrzymanie zaskarżonego aktu w danej sprawie jest obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (Zob. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 61).
Tym samym argumentacja skarżącego, sugerująca daleko idące skutki, w tym niewypłacalność, ogłoszenie upadłości jego działalności gospodarczej i zwolnienie pracowników, nie została poparta żadnymi dokumentami, a w konsekwencji nie zyskała aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama dolegliwość, czy wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania podatkowego nie stanowi wystarczającej przesłanki do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Poza tym ewentualna szkoda powstała z tytułu wykonania świadczenia publicznoprawnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie wskazał, że uzasadnienie, takie jak w omawianym wniosku, żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia dokonania jego merytorycznej oceny. Nie zawiera ono bowiem żadnych informacji o możliwościach finansowych i majątkowych skarżącego.
W okolicznościach niniejszej sprawy za prawidłowe należy więc uznać rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Obowiązkiem skarżącego było przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, w tym przedstawienie wystarczających dowodów popierających jego wniosek.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.