Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 58/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę "V." sp. k. w R. (dalej: skarżąca lub spółka) w sprawie ze skargi spółki na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 24 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2017 r.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że spółce – na mocy postanowienia z dnia 6 maja 2024 r. przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 2 000 zł, odmówiono jej natomiast przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2024 r. referendarz sądowy odmówił zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 6 maja 2024 r. Spółka została w dniu 3 grudnia 2024 r. wezwana do uiszczenia prawomocnego wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. W związku z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025 r. odmówił zmiany postanowienia z dnia 6 maja 2024 r., a postanowienie referendarza w tym względzie sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy w postanowieniu z dnia 24 lutego 2025 r. Postanowienie z dnia 24 lutego 2025 r. zostało doręczone spółce w dniu 12 marca 2025 r. Wpis od skargi nie został uiszczony, a tym samym zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Spółka zaskarżyła wskazane wyżej postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez ich zastosowanie. Zdaniem spółki postanowienie jest niezasadne z uwagi na wadliwą ocenę okoliczności faktycznych dotyczących stanu majątkowego spółki. Mając to na względzie, spółka wniosła o ponowną analizę złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a w konsekwencji zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie spółki od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty w całości. Zdaniem spółki istotne jest to, że na podstawie tych samych informacji otrzymywała ona zwolnienie od kosztów sądowych. Dotychczasowy sposób procedowania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka odczytuje jako próbę zniweczenia możliwości sądowej kontroli zaskarżanych czynności.
Organ podatkowy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie należy uchylić.
W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że argumenty zażalenia nie mogą przemawiać za brakiem zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. Autor zażalenia zdaje się uważać, że na etapie kwestionowania odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego można domagać się (po raz kolejny) zwolnienia z kosztów sądowych. Wymaga w związku z tym podkreślenia, że okoliczność powodów nieprzyznania prawa pomocy, podobnie jak sama sytuacja materialna skarżącej, nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy postanowienie o odrzuceniu skargi odpowiada prawu. Postanowienie takie nie ma na celu rozważania, czy powinno być przyznane prawo pomocy, w konsekwencji również przy analizie zasadności tego postanowienia kwestia ta jest bez znaczenia. Stąd twierdzenia spółki o konieczności ponownej analizy wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych i jej przekonanie o zasadności zwolnienia skarżącej od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w całości, nie mają żadnego wpływu na wynik postępowania zażaleniowego.