W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie:
- art. 73 § 1 w zw. z art. 58 1 pkt 3 p.p.s.a i przyjęcie, że pomimo podjęcia przesyłki - postanowienia WSA z 23 czerwca 2026 r. - w urzędzie pocztowym doszło do uchybienia terminowi do odbioru przesyłki co zaimplikowało uchybienie terminowi do złożenia zażalenia,
- art. 73 § 1-3 w zw. z art. 65-72 i w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przyjęcie, że pomimo odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym w terminie wyznaczonym w awizo tj.15 lipca 2025 r. (powtórne awizo wystawione 8 lipca 2025 roku z terminem odbioru przesyłki na 15 lipca 2025 r.) to wg WSA w Gliwicach została potraktowana jako odebrana w innym dniu niż przewiduje to art. 73 § 3 p.p.s.a. tj. w dniu wcześniejszym aniżeli dzień wyznaczony na odbiór przesyłki tj. wg Sądu pierwsze awizo zostało wydane z terminem odbioru na 30 czerwca 2025 r., zaś drugie awizo zostało wystawione 8 lipca 2025 r. z terminem na dzień 15 lipca 2025 r. i z tym dniem przesyłka (postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej) została odebrana, a następnie 22 lipca 2025 r. pomimo zachowania terminu do odbioru przesyłki na dzień awizowania (15 lipca 2025 r.) Sąd uznał że odbiór nastąpił 14 lipca 2025 r. zaś termin 7dniowy upłynął 21 lipca 2025 r. a nie jak wyliczony zgodnie z informacją na dzień 15 lipca i od tej daty liczony okres 7 dniowy upłynął 21 lipca 2025 r.
W związku z powyższym wniesiono o wyznaczenie rozprawy i uchylenie zaskarżonego postanowienie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. 2023 r., poz. 1640 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia. Oznacza to, że na ich podstawie, wbrew faktom, uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu".
W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, niemającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie tj. upływ ostatniego dnia okresu.
Skoro więc odpis postanowienie, po dwukrotnym awizowaniu (30 czerwca 2025 r. i 8 maja 2025 r.), został doręczony z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu z art. 73 § 1 p.p.s.a., a zatem 14 lipca 2025 r., to termin do wniesienia zażalenia upływał 21 lipca 2025 r. (poniedziałek). Strona skarżąca nadała zaś przesyłkę zawierającą zażalenie 22 lipca 2025 r., a zatem jej wniesienie nastąpiło ewidentnie z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego przez stronę zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.