Wyrok NSA z dnia 17 września 2025, sygn. I FZ 172/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z tym co do zasady przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zaś w sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, mimo uprzedniego wezwania, obowiązkiem sądu – zgodnie z treścią § 3 art. 220 p.p.s.a. – jest jej odrzucenie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Sąd może zatem przywrócić uchybiony termin w przypadku zgłoszenia prośby o jego przywrócenie w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia, jeżeli strona wykaże brak winy i jednocześnie dokona czynności procesowej, której terminowi uchybiła. Wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu braku winy w powstałym uchybieniu jest zatem warunkiem decydującym o możliwości przywrócenia terminu.

W przedmiotowej sprawie Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, zamiast tego uiściła ona całą opłatę już po terminie. Dopiero w zażaleniu na postanowienie odrzucające jej skargę, Strona wskazała jakiekolwiek okoliczności, które w jej ocenie zaważyły na niewykonaniu przez nią zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu. Okoliczności te są w oczywisty sposób bezzasadne. Skarżący wskazuje, że w przedmiotowej sprawie zwracał się on z wnioskiem o prawo pomocy, który wielokrotnie uzupełniał, co w jego ocenie doprowadziło do przeoczenia terminu do uiszczenia należnej opłaty. Skarżący twierdzi, że cyt.: "doręczone zarządzenia i postanowienia przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim sprawiły, że został przekroczony wymagany termin uiszczenia wpisu sądowego". Tłumaczenie takie należy uznać za pozbawione podstaw. Strona odebrała stosowne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie sposób więc uznać że nie wiedziała ona o ciążącym na niej obowiązku. Powoływanie się przez nią na sam fakt tego, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim w tym samym czasie wysyłał do niej inne pisma, nie wnosi do sprawy nic nowego, co stanowiłoby na korzyść Strony.

4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia zażalenia, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.