Wyrok NSA z dnia 15 maja 2026, sygn. I FZ 209/25

Skarżąca przez swojego pełnomocnika wniosła zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, które było następstwem błędnego przyjęcia, iż skarżący nie dokonał uzupełnienia braków formalnych wywiedzionej w sprawie skargi, podczas gdy braki te uzupełnione zostały przy piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 4 marca 2025 r.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik spółki podnosił, iż przesłane przez niego pismo nosiło oczywiste ślady świadczące, iż był do niego doszyty załącznik, wskazywał w tym zakresie, że zawierało ono ślady po zszywkach za pośrednictwem, których do tego pisma dołączony był załącznik w postaci odpisu z Rejestru Przedsiębiorców KRS. Zdaniem pełnomocnika spółki, zważywszy na fakt, iż od wpływu pisma do WSA w Warszawie, co miało miejsce w dniu 7 marca 2025 r., do czasu wydania ww. zarządzenia, upłynął prawie miesiąc, za wysoce prawdopodobne uznać należy, iż dołączony do pisma dokument został utracony w międzyczasie. Pełnomocnik spółki wskazywał, iż samodzielnie kompletował przesyłkę. Końcowo wskazał, iż poza wyżej wskazanymi okolicznościami nie jest w stanie przedstawić jakichkolwiek faktów/dowodów na dołączenie do pisma załącznika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji stwierdził nieuzupełnienie braku skargi, gdyż mimo wezwania, skarżąca nie nadesłała przy piśmie przewodnim oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacji zawartej w zażaleniu nie potwierdzały okoliczności wynikające z akt sprawy.

Przede wszystkim, w aktach tych (k. 35 akt sądowych), znajduje się pismo strony nadesłane w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, na którym widnieje pieczęć Biura Podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z której nie wynika, ażeby pismo strony zawierało załącznik.

Jak twierdzi pełnomocnik strony w złożonym zażaleniu, kompletując zawartość przesyłki, miał on osobiście "doszyć" załącznik (wydruk z Rejestru Przedsiębiorców KRS) do pisma przewodniego, co miały potwierdzać ślady na piśmie przewodnim odpowiadające śladom wykorzystanych zszywek.

Nie można było jednak uznać, aby przedstawiona w zażaleniu argumentacja uwiarygadniała twierdzenia pełnomocnika strony o przesłaniu załącznika, a tym bardziej mogła skutecznie podważyć ocenę Sądu o nieuzupełnieniu braku formalnego.

Porównanie śladów po zszywkach pozostawionych na piśmie przewodnim uzasadnia ocenę, że odpowiadają one śladom po zszywkach zawartych na kopercie, w której nadesłano pismo z dnia 4 marca 2025 r., a którą to kopertę stosownie do § 4 zarządzenia Nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, pracownicy Biura Podawczego mieli obowiązek do tego pisma załączyć. Innych niż ślady odpowiadające śladom pozostawionym na kopercie, w której nadesłane zostało pismo, nie stwierdzono, dlatego też nie można było uwzględnić argumentacji pełnomocnika skarżącej.

Wobec nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki, czego w złożonym zażaleniu nie podważono, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucając skargę spółki nie naruszył prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Końcowo trzeba odnotować, co słusznie zauważono w zażaleniu, że w sprawach tego rodzaju ciężko jest przedstawić dowody, niemniej jednak, aby podważyć ocenę wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu przesądzającym o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi, argumentacja strony (jej pełnomocnika) powinna co najmniej uprawdopodobniać, iż załącznik rzeczywiście został przesłany wraz z pismem przewodnim nadesłanym celem uzupełnienia braków. Tymczasem w sprawie takiego uprawdopodobnienia zabrakło.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.