Wyrok NSA z dnia 03 grudnia 2025, sygn. I FZ 214/25

3. W związku z dokonaniem czynności wysyłki wspomnianego zażalenia do niewłaściwego sądu administracyjnego, Spółka dodatkowo pismem z dnia 6 lutego 2025 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie odrzucające jej skargę.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2498/24, odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2498/24, o odrzuceniu skargi Spółki.

3.2. W wyniku rozpoznania zażalenia Spółki z dnia 10 marca 2025 r. na postanowienie odmowne z dnia 26 lutego 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt I FZ 76/25, uchylił w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2498/24, i przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2498/24, o odrzuceniu skargi (zob. odpowiednio pkt 1 i pkt 2 sentencji postanowienia NSA z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt I FZ 76/25).

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Rozpoznane w ramach niniejszego postępowania zażalenie Skarżącej z dnia 5 lutego 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2498/24, o odrzuceniu skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 września 2024 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2016 r., okazało się dopuszczalne i zarazem usprawiedliwione.

4.2. W niniejszej sprawie, na zasadzie związania z art. 170 P.p.s.a., przyjąć należało, że mimo nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji sądowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (także samego postanowienia z dnia 27 stycznia 2025 r.), zagadnienie stricte dopuszczalności zażalenia z dnia 5 lutego 2025 r., w tym w aspekcie dochowania terminu do jego wniesienia, zostało przesądzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt I FZ 76/25.

Postanowieniem tym, jak już wzmiankowano (zob. pkt 3.2 tego uzasadnienia), orzeczono bowiem finalnie o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 27 stycznia 2015 r. odrzucające skargę Spółki.

Skoro zatem Sąd ten merytorycznie orzekł o przywróceniu terminu, to tym samym uznał, że owo przywrócenie było dopuszczalne, a więc że uchybienie terminu zażaleniowego powodowało dla Spółki ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego (wnioskowanie a contrario z art. 86 § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a.).

4.3. W uzasadnieniu rzeczonego postanowienia o sygn. akt I FZ 76/25 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił stan faktyczny sprawy zwracając uwagę na okoliczności związane z wniesieniem skargi oraz doręczaniem korespondencji sądowej, w tym odnośnie do wezwania do usunięcia braku formalnego skargi oraz doręczenia postanowienia orzekającego o odrzuceniu skargi na tle owego wezwania.

W ramach niniejszego postanowienia nie zachodziła więc potrzeba ich ponownego przytaczania.

Odnotować natomiast należało, że w rozważaniach własnych Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt I FZ 76/25, ocenił, że "doręczenia przez Sąd pierwszej instancji były dokonywane z naruszeniem art. 46 § 2d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. na adres elektroniczny skarżącej spółki, a nie na adres elektroniczny pełnomocnika skarżącej spółki, z którego została wniesiona skarga w formie dokumentu elektronicznego".

Stanowisko prawne w zakresie wykraczającym poza granice niezbędne dla sprawy dotyczącej przywrócenia terminu zażaleniowego, jakkolwiek nie miało wiążącego charakteru dla przeprowadzenia w niniejszej sprawie sądowej kontroli postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi, należało jednak uznać za samo w sobie trafne. W konsekwencji na użytek rozpoznania zażalenia z dnia 5 lutego 2025 r., w postępowaniu zakończonym niniejszym postanowieniem, zapatrywanie to należało podzielić.

4.4. Zgodnie z przywołanym w tym zażaleniu art. 67 § 5 P.p.s.a. doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje się ustanowionemu pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio stronie postępowania.

Skoro zatem wezwanie sądowe do usunięcia braku formalnego skargi zostało skierowane na adres elektroniczny Spółki, a nie na znany Sądowi adres elektroniczny pełnomocnika tej Spółki, to w efekcie odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z uwagi na nieusunięcie w terminie braku formalnego objętego tym wezwaniem było niezasadne.

W opisanych okolicznościach doszło więc do naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 67 § 5 oraz w związku art. 46 § 2d P.p.s.a.

Zważywszy zaś na złożenie już oczekiwanego pełnomocnictwa przy zażaleniu z dnia 5 lutego 2025 r., brak formalny skargi w tym obszarze przestał istnieć.

4.5. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.