Wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2025, sygn. I FZ 219/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi nie opłaciła. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, nie podważa faktu, że wezwanie to było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika), jak też, że nie wykonał on wezwania w zakreślonym terminie. Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik spółki został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Podjęte rozstrzygnięcie odrzucające skargę odpowiada zatem prawu.

Odnośnie twierdzeń spółki o przedwczesności zaskarżonego postanowienia należało przypomnieć, że pełnomocnik spółki w dniu 9 lipca 2025 r. otrzymał odpis prawomocnego, wydanego w wyniku sprzeciwu spółki i niezaskarżalnego postanowienia z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 80/25, utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie – postanowienie referendarza WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2025 r. - w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 158/24, którym to odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 25 lipca 2025 r. doręczono natomiast skarżącej wezwanie do wykonania zarządzenia z dnia 5 marca 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwaniu temu skarżąca nie zadośćuczyniła. Z powyższej sekwencji zdarzeń procesowych nie wynika więc podnoszona przez stronę przedwczesność podjętego rozstrzygnięcia odrzucającego skargę.

Końcowo stwierdzić należało, że podniesione w zażaleniu zarzuty i argumenty dotyczące odmownie rozpoznanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym związane z sytuacją majątkową skarżącej, nie dotyczyły zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia i nie mogły mieć wpływu na stwierdzenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten w powiązaniu z jego § 1 p.p.s.a. stwierdza jedynie, że jeśli mimo wezwania do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie wpis ten nie zostanie uiszczony, skarga podlega odrzuceniu. Badając wystąpienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma zatem podstaw do rozważania okoliczności innych niżeli wypełnienie, bądź też brak wypełnienia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, a także związanych z prawidłowością formy i doręczenia skierowanego do strony wezwania w tym przedmiocie.

Wobec nieuiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, zasadne było rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. .

Na marginesie dodać było warto, że wspomniane przez skarżącego, gwarantowane konstytucyjnie i konwencyjnie prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego, doznaje bowiem określonych ograniczeń. Realizacja prawa do sądu uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych/fiskalnych i materialnych), w tym między innymi: legitymacji skargowej, terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, czy sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników.

Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.