Wyrok NSA z dnia 19 lutego 2026, sygn. I FZ 22/26

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wraz z wniesieniem skargi na postanowienie organu skarżąca nie uiściła wpisu od tej skargi. W konsekwencji Przewodnicząca Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 24 października 2025 r. wezwała skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 31 października 2025 r. (prawidłowość tego doręczenia nie jest w żaden sposób kwestionowana), co oznacza, że termin na uiszczenie wpisu od skargi upływał 7 listopada 2025 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przy piśmie datowanym na 7 listopada 2024 r. (data nadania — 7 listopada 2025 r.) przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, wydruk z KRS spółki oraz dwa dokumenty potwierdzające uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (w formie przelewu bankowego oraz w formie gotówkowej). Choć w treści ww. pisma wskazano, że skarżąca przesyła także potwierdzenie uiszczenia wpisu, dokumentu takiego do tego pisma nie załączono. Z akt sprawy wynika ponadto, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia wpis od skargi nie został uiszczony. Okoliczność tę zdaje się potwierdzać również treść rozpoznawanego obecnie zażalenia.

Mając zatem na uwadze niesporny w istocie fakt, że skarżąca nie uiściła wpisu od skargi na postanowienie organu, Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji odrzucające nieopłaconą skargę. Działanie sądu znajduje bowiem umocowanie w treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.

Na powyższą konstatację nie ma wpływu ani to, że skarżąca na wezwanie sądu omyłkowo przesłała potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, zamiast potwierdzenia wpisu od skargi, ani obecna sytuacja finansowa spółki, skutkująca złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć należy bowiem, że spółka została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, a nie do nadesłania potwierdzenia uiszczenia tego wpisu. Skoro zaś wpis nie został w ogóle uiszczony (co jest w istocie bezsporne), błąd spółki nie miał znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto po wezwaniu do uiszczenia wpisu przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia tej opłaty uzależnione jest od tego, czy wniosek w tym przedmiocie został złożony w terminie otwartym do uiszczenia wpisu. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie ww. terminu nie ma żadnego wpływu na obowiązek uiszczania opłat, do których strona została wezwana na mocy prawomocnych zarządzeń w tym przedmiocie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 486/17; z 8 marca 2017 r., sygn. akt I GZ 35/17; z 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 81/12 oraz z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 181/11; CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia przewodniczącej wydziału z 24 października 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono pełnomocnikowi spółki 31 października 2025 r., w związku z czym termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie 7 listopada 2025 r., a wniosek o prawo pomocy złożono dopiero 15 stycznia 2026 r., zawierając go w zażaleniu. Skarżąca nie mogłaby się zatem powoływać na okoliczność przyznania jej prawa pomocy jako zwalniającą z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca, prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz poinformowana, jakie skutki wynikają z niewykonania wezwania, w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku fiskalnego skargi, co obligowało sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji