Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2025, sygn. I FZ 232/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Strona skarżąca ma zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej wnoszonej skargi, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.), bądź postanowienia przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.).

Zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przewodniczący prawidłowo zatem wezwał stronę do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wspomniany rygor wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 14 sierpnia 2025 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia oraz od września do grudnia 2017 r. Sprawa niniejsza nie należy zatem do kategorii spraw, w których nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została ustalona w kwocie 99.181 zł. Prawidłowo zatem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu stosunkowego obliczonego na podstawie § 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Punkt 3 tego paragrafu stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi przy wartości przedmiotu zaskarżenia opiewającej na kwotę ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł. Wyliczony według tej regulacji wpis wynosił 1.983,62 zł. Zgodnie natomiast z treścią art. 219 § 2 p.p.s.a. końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Zatem w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie prawidłowo została wskazana kwota 1.984 zł.

Zupełnie niezrozumiałe jest zatem stanowisko pełnomocnika skarżącego wskazujące na nieuzasadnione obciążenie finansowe, które rażąco odbiega od kwoty wynikającej z matematycznego obliczenia 2% WPS. W sprawie nie zostały naruszone żadne ze wskazanych w zażaleniu przepisów, a już na pewno różnica kwoty po zaokrągleniu rażąco nie odbiega od kwoty bez zaokrąglenia – różnica wynosi zaledwie 0.38 zł, a zaokrąglenie kwoty wzwyż do pełnych złotych wynika z regulacji ustawy p.p.s.a. Ponadto obowiązek uiszczenia wpisu od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie narusza prawa do sądu, stanowiąc element kosztów procesu, a nie jego barierę.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi jest prawidłowe. Wysokość wpisu została określona stosownie do obowiązujących regulacji prawnych.

Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.