Następnie, wskutek prawomocnego orzeczenia w sprawie I SPP/Gd 50/25 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.
Skuteczne doręczenie wezwania stronie nastąpiło w dniu 3 czerwca 2025 r. (k. 40 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uiszczenia należnego wpisu, bezskutecznie zatem upłynął z końcem 10 czerwca 2025 r. (w dzień powszedni). W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił żądanego wpisu sądowego, w związku z czym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 220 § 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) przez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie wybiórczej oceny poprzez nieprzyznanie kluczowym dowodom należytej mocy dowodowej oraz logicznie wykazanej przez skarżącego swojej trudnej sytuacji majątkowej przede wszystkim poprzez uznanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonał ustaleń faktycznych na podstawie załączonych dokumentów uznając je za wiarygodne (brak zgłoszenia do organów ścigania sfałszowania oświadczenia złożonego pod groźbą karną prowadzi do wniosku o wiarygodności) i jedocześnie podważając złożone dokumenty u oświadczenia,
2) przez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego wybiórczej oceny poprzez nieprzyznanie kluczowym dowodom należytej mocy dowodowej oraz logicznie wykazanej przez skarżącego swojej trudnej sytuacji finansowej uzasadniającej złożenie wniosku o udzielenie pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu podczas gdy WSA w Gdańsku ograniczał się do wykazywania jedynie kosztów opłat sądowych bez wykazania kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia odnotować należy, że zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W razie bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków pisma, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania – podlega ona odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych zdarzeniem, które czasowo zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W taki przypadku, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego i przewidziane w art. 220 § 3 P.p.s.a. konsekwencje jego nieuiszczenia.
Innymi słowy; kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponownego wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Nieuiszczenie wpisu przez skarżącego w terminie wskazanym w wezwaniu sądu dokonanym po prawomocnym rozstrzygnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy, powoduje w konsekwencji, że skarga, jako nieopłacona podlega odrzuceniu (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 159/09, z 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 444/10, z 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12, z 22 lipca 2010r., sygn. akt II FSK 1349/10, z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II Fz 122/11, z 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10, z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy odnotować należy, że postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy zakończyło się 14 maja 2025 r. tj. w dacie wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z 15 kwietnia 2025 r. odmawiającego przyznania wnioskodawcy prawa pomocy (sygn. akt I SPP/Gd 50/25).
Odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji nastąpiło po tym jak skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W dacie tego wezwania postanowienie o rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy było prawomocne, co oznaczało obowiązek wezwania skarżącego do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi i obowiązek jego zapłaty w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05 ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 118). Skarżący pomimo skutecznego doręczenia 3 czerwca 2025 r. wezwania nie uiścił prawem wymaganego wpisu od skargi.
Zasadnie również Sąd pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy przyjął, że wystąpienie przez stronę w dniu 10 czerwca 2025 r. z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zatytułowanym "Wniosek o ustanowienie obrońcy z urzędu w celu zaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów" nie mogło uchronić skarżącego przed ujemnymi następstwami niewykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu, które zostało wystosowane do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie skutkuje uchyleniem skutków prawnych tego prawomocnego rozstrzygnięcia w toczącym się postępowaniu.
Skoro zatem należny wpis od skargi, mimo wezwania, nie został przez skarżącego uiszczony w wyznaczonym przez Sąd pierwszej instancji terminie, co jest okolicznością bezsporną, to zasadnie Sąd ten postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.