W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA z dnia 7 sierpnia 2025 r., w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania wszczętego wnioskiem o prawo pomocy, przesłano ponownie pełnomocnikowi skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego z dnia 2 czerwca 2025 r.
Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, brak fiskalny skargi nie został uzupełniony. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka sądowa skierowana na adres kancelarii prawnej wskazany w skardze, zawierająca wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi, została awizowana w dniu 20 sierpnia 2025 r., a następnie odebrana w placówce pocztowej w dniu 27 sierpnia 2025 r. W związku z powyższym, termin do usunięcia braku fiskalnego skargi rozpoczął swój bieg 28 sierpnia 2025 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 3 września 2025 r.
Sąd zatem skargę odrzucił na podstawie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił:
1. naruszenie art. 178 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodziła podstawa do odrzucenia skargi, podczas gdy wpis uiszczony od skargi był prawidłowy i zgodny z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
2. naruszenie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie, a przezeń błędne przyjęcie, że skarżąca obowiązana była do dokonania wpisu sądowego w wysokości 100.000 złotych tj. wedle zasad wpisu stosunkowego, a nie wpisu stałego.
3. ew. naruszenie art. 178 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodziła podstawa do odrzucenia skargi wniesionej przez skarżącą, podczas gdy brak opłacenia skargi w terminie był niezawiniony, a to z uwagi na chorobę przedstawiciela skarżącej, która stanowiła przeszkodę uniemożliwiającą wypełnienie przez skarżącą obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.
Strona wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z kolei, w myśl art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2).
Mimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania oraz upływu wyznaczonego terminu, pełnomocnik strony skarżącej nie podjął czynności zmierzających do sanowania braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie kwoty 99.500 zł tytułem wpisu uzupełniającego. Zasadne było zatem odrzucenie skargi przez Sąd.
Nie mogą tego zmienić podnoszone w zażaleniu argumenty. Niezrozumiały jest przy tym zarzut naruszenia art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym "Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie" – odrzucenie dotyczyło skargi, nie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wpis w niniejszej sprawie został ustalony przez Przewodniczącego Wydziału prawidłowo. Warto też wskazać, że strona nie wniosła zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu.
Natomiast okoliczności wskazane w pkt 3, a dotyczące niezawinionego nieuiszczenia wpisu z uwagę na chorobę przedstawiciela spółki, nie mogą być wzięte pod uwagę na obecnym etapie postępowania, kiedy oceniana jest tylko prawidłowość postanowienia o odrzuceniu. Takie argumenty mogą być brane pod uwagę w ramach wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej.
W świetle powyższego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.
Bartosz Wojciechowski (spr.)
sędzia NSA