Wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2025, sygn. I FZ 253/25

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Od powyższego postanowienia zażalenie wywiodła Podatniczka.

W uzasadnieniu zażalenia i uzupełnieniu zażalenia wskazała, że Organ wydając zaskarżoną decyzję i doręczając ją na adres Spółki, która nie miała organu umocowanego do jej reprezentowania rażąco naruszył art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.).

W rezultacie powyższego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Brak winy w uchybieniu terminu jest podstawową przesłanką do jego przywrócenia. Skoro art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności

w terminie.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowią o braku winy w uchybieniu terminu. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że z informacji ujawnionej na stronie Portalu Rejestrów Sądowych wynika, że termin obowiązywania zakazu sprawowania funkcji m.in. członka zarządu upłynął A.K. z dniem 3 listopada 2023 r. Następnie w dniu 9 lutego 2024 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki powołało A.K. na stanowisko prezesa zarządu. Postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi umorzył postępowanie o powołanie kuratora z uwagi na fakt, iż w Spółce uchwałą Zgromadzenia Wspólników z 9 lutego 2024 r. został powołany zarząd.

Skoro zatem w dacie upływu terminu do wniesienia skargi na postanowienie Organu, Spółka była należycie reprezentowana przez A.K., który mógł wnieść skutecznie skargę do sądu administracyjnego, to nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty Spółki, że była ona pozbawiona w tym zakresie możliwości działania przed sądem administracyjnym i brak ten został usunięty dopiero na skutek powołania w dniu 30 grudnia 2024 r. prezesa zarządu. Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że w dacie upływu terminu do wniesienia skargi zaistniały obiektywne i niezależne od Spółki okoliczności uniemożliwiające jej reprezentowanie w zakresie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając,

że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.