4.1.2. art. 7, art. 77 w związku z art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że wartość pojazdów rzutuje na ocenę sytuacji finansowej, pomijając ich faktyczne funkcje (narzędzie pracy, środek transportu rodzinnego) oraz bez oceny, czy ich realna sprzedaż w warunkach egzekucji przyniosłaby jakąkolwiek neutralizację skutków wykonania decyzji, co stanowi dowolność w ocenie materiału dowodowego i naruszenie zasad procesu oraz przez pominięcie znaczenia dowodów dotyczących bieżącej sytuacji majątkowej skarżącego, w szczególności wpływu wykonania decyzji na możliwość regulowania zobowiązań alimentacyjnych oraz zaspokajania podstawowych potrzeb małoletnich dzieci, a w konsekwencji
4.1.3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nie wykazał aktualnej sytuacji finansowej, podczas gdy złożone wraz z zażaleniem bilanse za lata 2024 i 2025 oraz wydruki z podatkowej księgi przychodów i rozchodów w sposób jednoznaczny obrazują trwałą stratę oraz brak nadwyżek finansowych umożliwiających wykonanie decyzji,
4.1.4. zasady proporcjonalności, o której stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez odmowę udzielenia ochrony tymczasowej mimo oczywistej dysproporcji pomiędzy interesem fiskalnym Skarbu Państwa, a rozmiarem szkody i skutków nieodwracalnych jakie wykonanie decyzji wywołuje po stronie skarżącego i jego rodziny oraz przez przyjęcie, ze zbycie składników majątkowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej lub do funkcjonowania rodziny jest "wystarczającym środkiem zabezpieczającym", które to stanowisko doprowadza do patologicznych skutków ekonomicznych i społecznych skarżącego.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonej do tego sądu ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
5.3. Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. To skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, powinien wykazać istnienie oraz uzasadnienie ustawowych przesłanek. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13; orzeczenia dostępne w CBOSA).
5.4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że skarżący we wniosku wprawdzie przytoczył ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wskazując na okoliczności, które – jego zdaniem – potwierdzają zaistnienie tychże przesłanek w niniejszej sprawie (trudna sytuacja finansowa, istniejące zobowiązania pieniężne - alimentacyjne, koszty utrzymania siebie i rodziny) jednakże nie przedstawił aktualnej i pełnej dokumentacji na podstawie której Sąd byłby w stanie ocenić jego sytuację finansową i majątkową i orzec o możliwości przyznania ochrony tymczasowej.
Jedyną dokumentacją, którą do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawił skarżący była kopia bilansu jego firmy za lata 2019 – 2022, zestawienie przychodów i wydatków za 2019 r. oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania oraz wyrok zasądzający alimenty. Zasadnie Sąd pierwszej instancji, badając aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego zwrócił uwagę, że skarżący w sposób niepełny, wybiórczy przedstawił tą dokumentację, pomijając w powyższym zakresie posiadane aktywa tj. pojazdy mechaniczne o znacznej wartości, jak również, że dołączona do wniosku dokumentacja nie dotyczy jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej.
5.5. W świetle powyższego prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że skarżący nie przedłożył materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby ocenić aktualną sytuację finansową i orzec o przyznaniu ochrony tymczasowej. Nie naruszała zatem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena, że skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił należycie istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
5.6. Na powyższą ocenę nie ma wpływu przedstawiona w uzasadnieniu zażalenia dodatkowa argumentacja popierająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i dołączona do niego dokumentacja.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie bierze pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na ich tle ocenia czy sąd pierwszej instancji oddalając wniosek nie naruszył art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nowa argumentacja i związana z nią zmiana okoliczności faktycznych może być bowiem podstawą do zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny art. 61 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zmiany postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Warunkiem takiej zmiany jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Podstawą do zmiany nie jest natomiast kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd.
5.7. Na tle okoliczności rozpoznawanej prawidłowo Sąd pierwszej instancji także przyjął, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji egzystencja skarżącego oraz jego rodziny nie zostanie zagrożona w stopniu przewidzianym przez art. art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W art. 8–10 oraz w art. 12–13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – tekst jednolity Dz. U. z 2025 r., poz. 132) została sformułowana zasada poszanowania minimum egzystencji zobowiązanego. Oznacza ona, że zobowiązany nie może na skutek egzekucji zostać pozbawiony środków do życia. Dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej jest bowiem ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika, a także osób w stosunku, do których dłużnik zobowiązany jest do świadczeń alimentacyjnych.
Wskazać ponadto należy, że zobowiązania alimentacyjne korzystają z prawa pierwszeństwa zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym. Wykonanie decyzji nie odbędzie się więc z uszczerbkiem dla małoletnich dzieci skarżącego. W wyniku egzekucji nie dojdzie do wyegzekwowania środków pieniężnych, które mogłyby zagrozić egzystencji skarżącego i jego członków rodziny.
5.8. W świetle powyższych uwag należy podzielić stanowisko zajęte w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał skutecznie istnienia okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bezzasadne były przy tym podnoszące przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 7 i 77 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć bowiem należy, że uzasadnienie powyższych zarzutów nie koresponduje z treścią przepisów podniesionych jako naruszone.
5.9. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.