Mając na uwadze postawione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze biegu ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do uzupełnienia brakującej części wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Treść art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z tym co do zasady przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zaś w sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, mimo uprzedniego wezwania, obowiązkiem sądu – zgodnie z treścią § 3 art. 220 P.p.s.a. – jest jej odrzucenie.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
W związku z tym, że skarga odnosi się do decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, której wpis stały zgodnie z § 2 ust. 5 powyższego rozporządzenia wynosi 200 zł, to zasadnie zarządzeniem z 18 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego został przez Przewodniczącego Wydziału wezwany do uzupełnienia wpisu. Skoro bowiem przy wnoszeniu skargi uiścił on kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi, to zasadnie został wezwany do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu uzupełniającego.
W tym miejscu zauważyć należy jednak, że treść wezwania – "wzywam adw. A. M. jako pełnomocnika K. F. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 19 czerwca 2024 r. nr [...] w kwocie 100 zł (słownie sto złotych)" została sformułowana w sposób budzący wątpliwości.
Z brzmienia tego wezwania nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, czy pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia brakującej kwoty 100 zł tytułem uzupełnienia wpisu od skargi, czy też do opłacenia wpisu od skargi w ogóle. Istnienie powyższych wątpliwości potwierdza treść zażalenia oraz dołączony do niej dowód uiszczenia opłaty od skargi.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wezwanie zawarte w zarządzeniu musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane, również w kwestii wysokości wpisu, tak aby strona nie miała wątpliwości co do jego zakresu (postanowienia NSA: z 20.01.2012 r., I OZ 36/12, LEX nr 1120752; z 13.11.2013 r., I FSK 1623/13, LEX nr 1397066; z 9.12.2014 r., II FZ 1878/14, LEX 1561841).
Wbrew również twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, termin na uzupełnienie wzywanego braku minął w dniu 18 października 2024 r., a nie 17 października 2024 r. jak wskazuje Sąd w uzasadnieniu swojego postanowienia.
Zgodnie z ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się na k. 22 akt sądowych, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 października 2024 r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych obowiązków procesowych upływał z dniem 18 października 2024 r. Tego również dnia, tj. 18 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego nadał za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych skargi, wzywanych przez Sąd pierwszej instancji w wezwaniu z 23 września 2024 r. doręczonego pełnomocnikowi skarżącego w tej samej przesyłce sporne zarządzenie do uzupełnienia wpisu sądowego. Do ww. pisma pełnomocnik skarżącego załączył kopię potwierdzenia dokonania wprosi sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 1 P.p.s.a. oraz art. 83 w zw. z art. 111 K.c.
W związku z powyższym na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.