Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 24 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Po 623/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. Spółki jawnej w M. (dalej: skarżąca, spółka) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: DIAS) z dnia 20 czerwca 2025 r. w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące od kwietnia do lipca 2019 r. i zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę 9.507 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 206 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej połowie stawki podstawowej, uwzględniając ograniczony nakład jego pracy. Sąd podkreślił, że skarżąca wniosła szereg podobnych skarg, opartych na jednolitej argumentacji, co – ze względu na powtarzalny charakter spraw – uzasadniało miarkowanie wysokości wynagrodzenia.
Skarżąca wniosła zażalenie, w którym zakwestionowała rozstrzygnięcie o kosztach, zarzucając naruszenie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026, poz. 215; dalej: rozporządzenie) poprzez bezzasadne obniżenie wynagrodzenia pełnomocnika i przyjęcie, że zachodzą podstawy do miarkowania kosztów.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie zażalenia i zasądzenie od organu 14.907 zł, w tym 10.800 zł odpowiadającej kwocie wynagrodzenia pełnomocnika według stawki podstawowej, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu wniesionego zażalenia skarżąca zakwestionowała ocenę Sądu co do istnienia podstaw do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika, wskazując, że charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika uzasadniały przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości pełnej stawki podstawowej. Pełnomocnik podkreślił obszerność skarżonych decyzji oraz na mało czytelny sposób ich redagowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w którym Sąd I instancji, działając na podstawie art. 206 p.p.s.a. zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego w wysokości odpowiadającej połowie stawki określonej w przepisach wykonawczych.
Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 2 p.p.s.a. określa, jakie wydatki zaliczają się do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Przepis ten nie może być jednak odczytywany w oderwaniu od art. 206 p.p.s.a., który przewiduje możliwość odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części w uzasadnionych przypadkach. Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego. W konsekwencji kontrola instancyjna rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sprowadza się do zbadania, czy Sąd I instancji nie przekroczył granic przysługującego mu uznania oraz czy należycie uzasadnił istnienie okoliczności przemawiających za zastosowaniem art. 206 p.p.s.a.