Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.).
Z przywołanej regulacji wynika, iż przywrócenie terminu jest instytucją wyjątkową, mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia określonej czynności. W przywołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie NSA z 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00).
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/99).
Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy.
Przenosząc powyższe uwagi na realia sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie wskazała bowiem żadnych okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu przez wszystkich dotychczasowych reprezentantów spółki, a ponadto przeszkody w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do roku od jego uchybienia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy (k. 22 akt adm.) postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie z 1 lipca 2021 r. sygn. VIII Ns Rej KRS 3815/21/352, Spółka miała ustanowionego kuratora w osobie Z. M., celem podjęcia działań zmierzających do powołania zarządu, a w razie potrzeby do podjęcia czynności zmierzających do likwidacji spółki. Sąd upoważnił kuratora do reprezentowania Spółki we wszystkich sprawach podatkowych należących do właściwości DIAS. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu oraz zażaleniu Spółka nie była pozbawiona możliwości należytego zabezpieczenia swoich interesów przed powołaniem likwidatora spółki. Nadto dodać należy, że zaskarżoną decyzję DIAS z 20 listopada 2017 r. odebrała osobiście T. K. 6 grudnia 2017 r. Wynika to bezsprzecznie z potwierdzenia odbioru skierowanej na adres Spółki przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję (karta nr 22 akt organu). T. K. sprawowała funkcję prezesa zarządu Spółki od jej utworzenia w 2014 r. do 20 września 2018 r., a do 28 kwietnia 2020 r. była członkiem zarządu uprawnionym do samodzielnego reprezentowania Spółki, co wynika z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu Spółki z rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. Doręczenie decyzji jest zatem skuteczne i wywołuje skutki prawne. Przeciwne stanowisko autora wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji DIAS z 20 listopada 2017 r.: 7 grudnia 2017 r. Powoduje to, że skargę należało wnieść w terminie do 5 stycznia 2018 r. (piątek niebędący dniem ustawowo wolnym od pracy), czego nie dokonano w ww. terminie.
Spółka nie wykazała w istocie żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.