Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik skarżącej nie zaprzecza, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo i było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika), jak też, że nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. Akta sprawy potwierdzają, że pełnomocnik skarżącej został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Co więcej, w związku z pismem pełnomocnika z dnia 6 marca 2026 r., sąd wystosował do niego kolejne pismo, wyjaśniając dodatkowo, że wnioski o prawo pomocy zostały rozpoznane, a wydane w tym zakresie postanowienia są prawomocne i nie przysługuje od nich żaden środek zaskarżenia, w tym "skarga nadzwyczajna". Ponownie też sąd wskazał, że jeśli wpis, mimo wezwania, nie zostanie uiszczony, nieopłacona skarga zostanie odrzucona.
Po analizie akt sprawy należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził podstawy do odrzucenia skargi. W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi nie opłaciła. W konsekwencji zaskarżone postanowienie należy uznać za zgodne z prawem.
Nie zmienia tego w żaden sposób wyrażane w obecnie rozpatrywanym zażaleniu niezadowolenie z działań organów podatkowych czy z negatywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wywody dotyczące trudnej sytuacji materialnej skarżącej czy jej wykazania mogą być podnoszone wyłącznie w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy i nie mają żadnego wpływu na stwierdzenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tego przepisu (w powiązaniu z art. 220 § 1 p.p.s.a.) wynika bowiem jedynie, że jeśli mimo wezwania do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie wpis ten nie zostanie uiszczony, skarga podlega odrzuceniu. Badając wystąpienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma zatem podstaw do rozważania powodów, dla których skarżąca nie uiściła wpisu, nie może również analizować, czy skarżąca spełnia wymogi do przyznania jej prawa pomocy, w tym zwłaszcza nie może kwestionować prawomocnych postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy. Sąd nie ma też żadnych podstaw do rozpoznania zarzutów względem organów podatkowych, do rozpoznania meritum skargi może bowiem dojść dopiero po opłaceniu skargi (względnie po zwolnieniu skarżącego z tego obowiązku, co w sprawie nie miało miejsca). Stąd też żaden z argumentów zażalenia nie może przynieść spodziewanych przez skarżącą skutków.
Skoro z akt sprawy wynika - i nie jest w istocie kwestionowana przez skarżącą - okoliczność nieuiszczenia wpisu od skargi w terminie zakreślonym w wezwaniu, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że należało odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA
-----------------------
2