Uzasadnienie
W zarządzeniu wydanym w dniu 14 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 29/25, Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535, dalej: rozporządzenie), wezwał K. K. (dalej: skarżący) do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 2 202 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 października 2024 r., wobec ustalenia, że wpis należny to 4 202 zł, natomiast skarżący uiścił kwotę 2 000 zł.
Wskazane zarządzenie zostało wydane po sprawdzeniu wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 218 p.p.s.a. i uznaniu, że wartość ta to 420 187 zł, tj. suma łącznej kwoty zawyżonego podatku naliczonego oraz podlegającej wpłacie kwoty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W tym względzie Przewodniczący Wydziału odwołał się do wyliczenia zawartego w piśmie organu odwoławczego z dnia 31 stycznia 2025 r.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zarządzenia w całości, zarzucając naruszenie art. 215 § 1, art. 216, art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że niezrozumiała pozostaje metodologia wyliczenia przez organ odwoławczy wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż pozostaje ona w sprzeczności z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA w tym zakresie (np. postanowienie w sprawie I FZ 185/13), zgodnie z którą wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi jedynie różnicę między kwotami zobowiązania podatkowego określonymi w decyzji a kwotami podlegającymi wpłacie zgodnie z deklaracjami podatnika za poszczególne miesiące. Pełnomocnik przedstawił szczegółowe wyliczenie kwot składających się w jego ocenie na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, podtrzymując stanowisko, że wpz to kwota 189 141 zł.
Dodatkowo pełnomocnik zwrócił uwagę, że podana przez organ – i zaakceptowana w zaskarżonym zarządzeniu – kwota wpz nie pokrywa się nawet z sumą określonych zaskarżoną decyzją zobowiązań podatkowych, tj. kwotą 428 090 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego ani co do niejasności przesłanek przyjęcia ustalonej w zaskarżonym zarządzeniu wysokości należnego od skargi wpisu, ani co do podstaw obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (a w konsekwencji wysokości wpisu sądowego) w sprawie.
Przede wszystkim trudno zgodzić się ze skarżącym, że "niezrozumiała pozostaje metodologia" wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez organ odwoławczy (którą zaakceptował i przyjął za własną Przewodniczący Wydziału w zaskarżonym zarządzeniu).W ocenie Sądu jednoznaczne jest to, że przy określaniu wpz w sprawie organ odwoławczy i Przewodniczący nie kierowali się sumą zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji, lecz sięgnęli do istoty spornych między stronami zagadnień, tj. kwot podatku naliczonego wynikających z zakwestionowanych faktur kosztowych skarżącego i określonych skarżącemu kwot podatku do zapłaty na podstawie art. 108 u.p.t.u. "Niezrozumienie" przez pełnomocnika skarżącego tej metodologii zdaje się wynikać z niezaakceptowania oparcia zastosowanej przez organ/Przewodniczącego metody na spornych kwotach podatku zamiast na ogólniejszej kategorii zobowiązania podatkowego, jednak merytoryczne powody niepodzielenia stanowiska organu/Przewodniczącego nie świadczą o tym, że stanowisko to jest niejasne. Wręcz przeciwnie, motywy wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości określonej w zaskarżonym zarządzeniu są jednoznaczne i umożliwiają kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia.