Przywołane okoliczności potwierdził w swoich ustaleniach również Przewodniczący Wydziału I, korzystając z informacji przekazanych przez I. J. w innych postępowaniach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Wynikało z nich, że Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia 2 października 2025 r., nr [...], otworzył wobec Skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą I. J. S. (zaskarżona decyzja Dyrektora IAS dotyczyła zobowiązań podatkowych w podatku VAT związanych z działalnością tego podmiotu - przyp. NSA) postępowanie sanacyjne, pozostawiając zarząd własny dłużnikowi, i wyznaczył zarządcę w osobie P. G.. Postanowienie to zostało obwieszczone w Krajowym Rejestrze Zadłużonych z datą jego wydania (vide obustronna karta 33 akt sądowych).
Odniesienie tych danych bezpośrednio do treści zamieszczonych we wniesionej skardze z dnia 6 października 2025 r. świadczyło o tym, że tak wniesiona skarga powinna zostać odrzucona z przyczyn podmiotowych.
2.3. W myśl art. 311 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428, z późn. zm.) postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi we własnym imieniu na rzecz dłużnika. Generalnie bowiem z art. 53 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego wynika, że w sprawach dotyczących masy sanacyjnej zarządca dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek dłużnika.
Sądowi pierwszej instancji umknęło uwadze i to, że działanie "w imieniu własnym" zarządcy masy sanacyjnej nie oznacza działania w imieniu siebie samego jako osoby fizycznej. W związku z tym, analogicznie jak w przypadku syndyka, w orzeczeniach nie podaje się danych imiennych zarządcy masy sanacyjnej.
Innymi słowy, zarządca masy sanacyjnej jako pozasądowy organ postępowania restrukturyzacyjnego nie występuje pod swoim imieniem i nazwiskiem, choć są one znane z postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego (podobnie syndyk jako organ postępowania upadłościowego, czy np. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie jako organ podatkowy, których funkcje też piastują osoby fizyczne, nie są wymieniani w orzeczeniach z imienia i nazwiska).
2.4. Dzień wydania postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego miał doniosłe znaczenie prawne. Według bowiem art. 294 Prawa restrukturyzacyjnego z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną.
Natomiast w świetle art. art. 234 ust. 1 tej ustawy - stosowanym na mocy jej art. 288 ust. 2 - postanowienie o otwarciu postępowania sanacyjnego jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W doktrynie nie ulega wątpliwości na tle obecnie obowiązujących przepisów, że skuteczność ta zachodzi od początku takiego dnia (godz. 00:00). Dalsze rozważania w tej mierze nie były już potrzebne, gdyż wydanie postanowienia zostało obwieszczone tego samego dnia (tj. 2 października 2025 r.), a skargę Skarżąca złożyła kilka dni później (tj. sporządzono ją i nadano w dniu 6 października 2025 r.).
Na dzień zatem wniesienia skargi (tj. 6 października 2025 r.) to Zarządca był jedynym podmiotem uprawnionym do dokonania tej czynności procesowej.
Mimo, że w znaczeniu materialnym stroną sprawy podatkowej pozostawała I. J. jako dłużnik (pozostawała też formalnym właścicielem masy sanacyjnej), to była ona pozbawiona legitymacji procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
2.5. Powyższy stan zachodził także w sytuacji, gdy doszło do zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu.
Przepis art. 288 ust. 3 Prawa restrukturyzacyjnego przewiduje, że pod wskazanymi tam warunkami sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - Skarżącej pozostawiono własny zarząd. Obligatoryjne jednak i zarazem wyłączne "podstawienie procesowe" zarządcy w miejsce dłużnika wynikające z art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego przesądzało, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (w drodze wniesienia skargi) z tego zwykłego zarządu zostało mocą wskazanego przepisu wykluczone.
Trafnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w postanowieniu z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 1731/18, "bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu na podstawie art. 288 ust. 3 omawianej ustawy" (LEX nr 2634342).
2.6. W takim stanie rzeczy powyższe okoliczności, na tle przedstawionych pokrótce regulacji restrukturyzacyjnych, pozwalały uznać, że zaskarżone zarządzenie było nieprawidłowe. Wystosowano je w sprawie, gdzie już ze skargi wynikało, że podlegała ona odrzuceniu.
2.7. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.