Wyrok NSA z dnia 28 lipca 2026, sygn. I FZ 87/26

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.

3.2. Na wstępie należało jednak wyjaśnić (bo zupełnie umknęło to uwadze Zarządcy), że zaskarżone postanowienie z dnia 9 lutego 2026 r. było skierowane wyłącznie do I. J. Zażalenie bowiem tej osoby z dnia 3 lutego 2026 r. (a nie zażalenie z tej samej daty wniesione przez Zarządcę) Sąd pierwszej instancji odrzucił przywołanym postanowieniem. I. J., jako adresat postanowienia Sądu pierwszej instancji, skorzystała z prawa do wniesienia na nie zażalenia, o którym to prawie prawidłowo została pouczona. Zażalenie tej osoby zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lipca 2026 r., sygn. akt I FZ 88/26.

3.3. Z akt sprawy wynikało, że postanowienie z dnia 9 lutego 2026 r. zostało doręczone również Zarządcy masy sanacyjnej wraz z błędnym pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia. Pouczenie to wprowadziło więc Zarządcę w błąd, gdyż legitymacją zażaleniową dysponowała w tym obszarze I. J..

Zarządca, jak wynikało z rozpoznanego tu zażalenia, nie zorientował się, że doręczone mu postanowienie dotyczyło wprost zażalenia I. J. (co wynikało zarówno z sentencji, jak i uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji), a nie zażalenia Zarządcy masy sanacyjnej.

Wyjaśnić przy tym wypadało, że z akt sprawy o sygn. I SA/Rz 530/25 wynika, że w dniu 3 lutego 2026 r. zostały złożone dwa odrębne zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu: 1) zażalenie I. J. (k. 53-55 akt sądowych) oraz 2) zażalenie Zarządcy masy sanacyjnej, gdzie na stronie tytułowej pisma podano jako Skarżącą I. J. (k. 58-60 akt sądowych).

To pierwsze zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 9 lutego 2026 r. (zaskarżonym do NSA przez I. J. - wspomniana już sprawa o sygn. akt I FZ 88/26 i przez Zarządcę - niniejsza sprawa o sygn. akt I FZ 87/26). Drugie zaś przekazane zostało do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który uwzględnił zażalenie Zarządcy na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I postanowieniem z dnia 28 lipca 2026 r., sygn. akt I FZ 86/26.

3.4. Z zażalenia Zarządcy z dnia 9 marca 2026 r. wynikało, że jego wniesienie było skutkiem nieporozumienia i wadliwego przekonania jego autora, że postanowieniem z dnia 9 lutego 2026 r. Sąd odrzucił zażalenie "wniesione i podpisane przez P. G. wyznaczoną do pełnienia funkcji Zarządcy Masy Sanacyjnej dłużniczki I. J. S. w restrukturyzacji".

Jak już wzmiankowano, zaskarżone postanowienie dotyczyło innego zażalenia (z tej samej daty), a mianowicie zażalenia I. J., przez nią podpisanego.

3.5. Tym samym należało uznać, że zażalenie Zarządcy z dnia 9 marca 2026 r. było niedopuszczalne w rozumieniu art. 180 w związku z art. 178 P.p.s.a.

W myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.

Stosownie zaś do art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei w świetle art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

3.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 178 oraz w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.