Zdaniem WSA na spełnienie obu powyższych warunków Komisja wskazała jednak w rozporządzeniu 2020/894, jednoznacznie wyjaśniając w motywie (57), że w 2019 r. nastąpił 300% wzrost przywozu rur oznaczonych kodem CN 7305 19 00 w stosunku do przywozu w latach 2015-2017 oraz, że może to spowodować zaburzenia równowagi na rynku unijnym, co w ocenie WSA należy traktować jako możliwość spowodowania poważnej szkody dla producentów unijnych.
Spółka wskazała także na naruszenie art. 15 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2015/478 w ten sposób, iż nadpodaż przywozu rur spawanych wzdłużnie na cele realizacji projektu Nord Stream 2 nie stanowi tradycyjnego strumienia handlu, a jedynie tymczasową tendencję, która już przemija i na naruszenie 15 ust. 3 lit. c rozporządzenia 2015/478 z uwagi na sprzeczność z potrzebą uniknięcia zagrożeń dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu.
W tym zakresie WSA wyjaśnił, że art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2015/478 zawiera katalog okoliczności które uwzględnia się przy ustanawianiu kontyngentu. Katalog ten ma charakter przykładowy co potwierdza zapis, iż przy ustanawianiu kontyngentu uwzględnia się "w szczególności" wskazane w dalszych punktach okoliczności. Komisja jednak wzięła pod uwagę powyższe okoliczności. W motywie (57) rozporządzenia 2020/994 ustaliła, że struktura przepływów przywozowych odbiega od norm, tj. że różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia (wzięła pod uwagę celowość utrzymania w możliwie najszerszym zakresie tradycyjnych strumieni handlu zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) Argumentacja spółki jest w tym względzie jedynie nieuzasadnioną polemiką.
Zdaniem WSA z rozporządzenia wynika też, że Komisja wzięła pod uwagę potrzebę uniknięcia zagrożeń dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu. Skoro bowiem po zgodnym z regułami drugim przeglądzie przyjęła na podstawie dokonanych w ramach przeglądu ustaleń, iż znacząco wzrósł przywóz rur oznaczonych kodem 7305 19 00, oraz, że niektóre państwa wykorzystują kontyngent do wywozu rodzajów produktów nieużywanych w dużych projektach inżynieryjnych, to w efekcie postanowiła zakwalifikować je do podkontyngentu 25B "dla celu zapobiegnięcia niepożądanemu zaburzeniu równowagi".
Natomiast naruszenie art. 20 rozporządzenia 2015/478 było uzasadniane brakiem podstaw do jego zastosowania, wobec niewypełnienia przesłanek z art. 16 i art. 15 – z czym WSA się nie zgodził, na co wskazano powyżej. W myśl art. 20 ust. 2 jeżeli Komisja uznaje, że środki nadzoru lub środki ochronne, o których mowa w art. 10, 12, 15, 16 i 17, powinny zostać uchylone lub zmienione, uchyla lub zmienia dany środek zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 3. W danym przypadku Komisja tak właśnie uznała, co spowodowało zmianę środka zgodnie z procedurą.
WSA nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 8, w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji sprzecznej z zasadą równości i niedyskryminacji we wszystkich działaniach UE, w tym w zakresie wspólnej polityki handlowej i stosowania jednolitych zasad, w szczególności w odniesieniu do zmian stawek celnych, z uwagi na fakt, iż podmioty znajdujące się w podobnych sytuacjach prawnie relewantnych, a mianowicie produkujące rury spawane spiralnie i rury spawane wzdłużnie, które mogą być stosowane zamiennie (jako substytuty) w dużych projektach inżynieryjnych, zostały potraktowane odmiennie w zakresie wielkości kontyngentu dla kategorii 25A i 25B, bez istnienia usprawiedliwionej podstawy dla takiego odmiennego traktowania w sytuacjach podobnych.
Zgodnie z art. 8 TFUE we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet.
W myśl artykułu 18 TFUE w zakresie zastosowania Traktatów i bez uszczerbku dla postanowień szczególnych, które one przewidują, zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, mogą przyjąć wszelkie przepisy w celu zakazania takiej dyskryminacji.
Jak zaś stanowi artykuł 207 ust. 1 TFUE wspólna polityka handlowa jest oparta na jednolitych zasadach, w szczególności w odniesieniu do zmian stawek celnych, zawierania umów celnych i handlowych dotyczących handlu towarami i usługami oraz do handlowych aspektów własności intelektualnej, bezpośrednich inwestycji zagranicznych, ujednolicenia środków liberalizacyjnych, polityki eksportowej, a także handlowych środków ochronnych, w tym środków podejmowanych w przypadku dumpingu lub subsydiów. Wspólna polityka handlowa prowadzona jest zgodnie z zasadami i celami działań zewnętrznych Unii.
W przekonaniu spółki wskazane przepisy rozporządzenia 2020/894 dyskryminują producentów rur wobec tego, że podmioty znajdujące się w podobnych sytuacjach prawnie relewantnych, a mianowicie produkujące rury spawane spiralnie i rury spawane wzdłużnie, które mogą być stosowane zamiennie (jako substytuty) w dużych projektach inżynieryjnych, zostały potraktowane odmiennie w zakresie wielkości kontyngentu dla kategorii 25A i 25B, bez istnienia usprawiedliwionej podstawy dla takiego odmiennego traktowania w sytuacjach podobnych. W związku z tym jej zdaniem zaliczenie dwóch kategorii rur (SAWH i SAWL) do różnych pozycji załącznika II, IV.1 – Wielkość kontyngentów taryfowych rozporządzenia 2020/894 (25A i 25B) nie znajduje uzasadnienia i powoduje traktowanie tych samych sytuacji faktycznych w sposób odmienny, co powoduje sprzeczność między przepisami rozporządzenia 2020/894 a unijną zasadą równości i niedyskryminacji oraz zasadami nakładania środków ochronnych w ramach wspólnych reguł przywozu.
WSA uznał ww. zarzut za chybiony, ponieważ nie miało miejsca traktowanie tych samych sytuacji faktycznych w sposób odmienny. Produkcja czy przywóz rur oznaczonych jako CN: 7305 19 00 nie jest sytuacją identyczną z produkcją/przywóz rur oznaczonych kodami CN: 7305 11 00 i 7305 12 00 nawet jeśli mogą one być następnie przeznaczone do tego samego rodzaju wykorzystania. Rury oznaczone jako CN: 7305 19 00, zostały zaliczone do odrębnej kategorii załącznika II, IV.1 – Wielkość kontyngentów taryfowych rozporządzenia 2020/894 (25B) z uwagi na fakt, iż Komisja dostrzegła, że struktura przepływów przywozowych różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia oraz może powodować zakłócenia równowagi na rynku unijnym – na co dowodem jest fakt, iż w odniesieniu do rur oznaczonych kodem CN: 7305 19 00 w 2019 r. odnotowano niemal 300% wzrost w stosunku do średniego przywozu w latach 2015-2017. Takiego wzrostu nie było w stosunku do rur sklasyfikowanych kodami CN: 7305 11 00 i 7305 12 00.
Końcowo WSA uznał za niezasadne wnioski dowodowe spółki, ponieważ dowody zaoferowane przez nią nie mogły wyjaśnić istotnych wątpliwości w sprawie, skutkujących zmianą rozstrzygnięcia. Fakt bowiem, że duże rury spawane spiralnie (SAWH) należy sklasyfikować jako produkty o kodzie CN 7305 19 00 (zgodnie z taryfą TARIC) które mogą być stosowane w dużych projektach inżynieryjnych, nie jest przedmiotem sporu. Przedłożone dowody nie wykluczają, iż do kodu CN 7305 19 00 mogą być też zaklasyfikowane inne rury, także takie które nie są wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, a na których zwiększony przywóz wskazała Komisja w motywach (57), (58) i (59) rozporządzenia 2020/894. W szczególności potwierdza to fakt, iż zgodnie z taryfą TARIC do pozycji 7305 zalicza się rury których zewnętrzna średnica przekracza 406,4 mm (dotyczy to zatem również pozycji CN 7305 19 00). Jak tymczasem wskazuje się w przedłożonej przez spółkę ekspertyzie, obejmuje ona analizę dużych projektów inżynieryjnych rurociągów ropy naftowej i gazu, począwszy od wymiaru nominalnego DN 700 do DN 1400, albowiem w przypadku takich projektów następuje ponad proporcjonalne zwiększenie zdolności przesyłowych rurociągu wraz ze wzrostem przekroju rur, a średnicę DN 700 zalicza się co do zasady do istotnych pod względem wolumenu transportowanego gazu. Ta sama ekspertyza wskazuje iż wymiar 406,4,mm odpowiada znormalizowanemu wymiarowi nominalnemu DN 450. Potwierdza to tezę, iż część rur sklasyfikowanych jako CN 7305 19 00, jednak o mniejszej niż DN 700 średnicy, mogą stanowić rury nie wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, a nadto że wnioskowana ekspertyza nie dotyczy wszystkich rur pozycji CN 7305 19 00 (o średnicy mniejszej niż DN 700). Już z tego względu ekspertyza nie mogła udowodnić, iż wszystkie rury z pozycji CN 7305 19 00 to rury zwykle wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, a działanie Komisji w reakcji na wzrost ich przywozu było nieuprawnione. Części bowiem z tych rur o mniejszej średnicy wnioskowana ekspertyza nie obejmowała, a nawet wykluczała je ze wskazanej kategorii "wykorzystywanych w dużych projektach inżynieryjnych" a przez to należało ją uznać za nie mogącą wyjaśnić istotnych wątpliwości w sprawie.
Niezależnie od powyższego WSA wskazał, że w orzecznictwie wskazuje się na brak podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowo-administracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego. Taki natomiast charakter miała złożona w sprawie ekspertyza. Ponadto dowodem w sprawie może być dokument sporządzony w języku polskim. Tymczasem część złożonych w trakcie postępowania administracyjnego dokumentów, o których dopuszczenie w charakterze dowodów wnioskowała spółka została sporządzona w języku angielskim.
Z uwagi na powyższe WSA oddalił skargę spółki.
Spółka od wyroku WSA, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa), wniosła skargę kasacyjną skarżąc go w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji obu instancji, a także skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
Dodatkowo skarżąca, na podstawie art. 191 ppsa wniosła, o rozpoznanie postanowień WSA, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygniecie sprawy, które zaskarżyła w całości, tj.: postanowienia WSA wydanego na posiedzeniu niejawnym z 2 lutego 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych spółki, które naruszają przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 106 § 3 w zw. z art. 170 ppsa w zw. z art. 267 TFUE przez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, pomimo iż ich dopuszczenie i przeprowadzenie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a mianowicie, że konieczne jest wystąpienie przez sąd z pytaniem prejudycjalnym do TFUE w przedmiocie ważności unijnych regulacji wpływających na wysokość cła dodatkowego w sprawie niniejszej; a także naruszenie art. 163 § 2 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedoręczenie z urzędu przedmiotowego postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów i opisanie jego treści jedynie w uzasadnieniu wyroku. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie lub zmianę tego postanowienia i dopuszczenie oraz przeprowadzenie przedmiotowych dowodów.
Skarżąca, na podstawie art. 267 TFUE, wniosła o zwrócenie się do TSUE z wnioskiem o rozpatrzenie pytania następują treści:
"Czy ważne są następujące przepisy Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/894 z dnia 29 czerwca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, interpretowane w powiązaniu z motywami 55-62 tego Rozporządzenia:
a) przepis motywu (60) o treści:
"(60) W związku z tym Komisja uznaje za konieczne dostosowanie obecnej struktury kontyngentu, aby zapobiec wyżej wspomnianemu niepożądanemu zaburzeniu równowagi. Najodpowiedniejszym sposobem skutecznego rozwiązania powyższej sytuacji jest podział tej kategorii no następujące dwie kategorie: pierwszy podkontyngent taryfowy (kategorio 25A) powinien zatem obejmować te kody CN, które są zwykle wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych (31), a drugi podkontyngent taryfowy (kategorii 25B) pozostałe kody CN, które nie są wykorzystywane w takich projektach (32). Podział ten jest prosty i nie wydaje się zbyt dużym obciążeniem dla organów celnych.
(31) Kody CN: 7305 11 00 i 7305 12 00.
(32) Kody CN: 7305 19 00, 7305 20 00, 7305 31 00, 7305 39 00 i 7305 90 00 oraz
b) przepis art. 1 ust. 2 pkt b) II Rozporządzenia zmieniającego, na podstawie którego Aneks IV Rozporządzenia 2019/159 jest zastępowany przez Aneks II do II Rozporządzenia zmieniającego, oraz
c) przepis pozycji załącznika II, IV.1 - Wielkość kontyngentów taryfowych, numer produktu 25B kod CN 7305 19 00,
w zakresie, w jakim zaliczają produkty o kodzie CN 7305 19 00 (zgodnie z taryfą TARIC) - w postaci dużych rur spawanych spiralnie (SAWH) do kategorii 25B zamiast do kategorii 25A na podstawie twierdzenia, że rury te, w odróżnieniu od dużych rur spawanych wzdłużnie (SAWL), nie są stosowane w dużych projektach inżynieryjnych na terenie UE, z uwagi na ich sprzeczność powyższych przepisów z przepisami unijnymi wyższego rzędu, a to:
- art. 16 w zw. z art. 15 ust. 2 i 3 w zw. z art. 20 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu, oraz art. 8, w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE";
z uwagi na fakt, iż duże rury spawane spiralnie o kodzie CN 7305 19 00 oraz duże rury spawane wzdłużnie o kodach CN 7305 11 00 i 7305 12 00 mogą być, zgodnie z Normami ISO 3183:2012 i 3183:2019 oraz taryfą TARIC, i w istocie są powszechnie stosowane zamiennie w dużych projektach inżynieryjnych na terenie DE, co powoduje, że zaliczenie tych dwóch kategorii rur (SAWH i SAWL) do dwóch różnych pozycji załącznika II. IV.l - Wielkość kontyngentów taryfowych II Rozporządzenia zmieniającego (25A i 25B) nie znajduje uzasadnienia i powoduje traktowanie tych samych sytuacji faktycznych w sposób prawie odmienny, co powoduje sprzeczność między ww. przepisami II Rozporządzenia zmieniającego a unijna zasada równości i niedyskryminacji oraz z zasadami nakładania środków ochronnych w ramach wspólnych reguł przywozu".
Zaskarżonemu wyroki spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego UE, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 16, art. 15 ust. 2 i 3, art. 20 rozporządzenia 2015/478, Załącznika II do rozporządzenia 2020/894 w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, art. 8, w zw. z art. 18, art. 28, art. 29, art. 32 i art. 207 ust. 1 TFUE, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, naruszającą zasadę równości, zasadę swobodnego przepływu towarów oraz zasady funkcjonowania unii celnej, polegającą na uznaniu, iż:
- przesłanką zastosowania tych przepisów jest wyłącznie ochrona unijnych producentów stali, podczas gdy z przepisów tych jasno wynika, że przedmiotem ochrony jest interes Unii, który wymaga wyważenia zarówno interesów unijnych producentów stali, jak i unijnych odbiorców stali realizujących duże projekty inżynieryjne, poprzez zapewnienie odpowiedniego wolumenu i różnorodności podaży, a ponadto ograniczenia stosowane na mocy tych przepisów wobec dostawców stali powinny być zgodne z fundamentalną traktatową zasadą równości;
- 300% wzrost importu rur spawanych spiralnie typu SAWH o kodzie CN 7305 19 00 w 2019 r. względem średniego przepływu w latach 2015-2017 nie stanowi tradycyjnego przepływu handlowego w ramach wykorzystania rur w dużych projektach inżynieryjnych, podlegającego ochronie w ramach zastosowania środków ochronnych, podczas gdy dokładnie taki sam, a nawet większy, gwałtowny wzrost importu w 2017 r. rur spawanych wzdłużnie typu SAWL o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00 do celów budowy Nord Stream 2, o charakterystyce i zastosowaniu niczym nie różniącym się od rur spawanych spiralnie typu SAWH o kodzie CN 7305 19 00, był przedmiotem ochrony Komisji w ramach ustanowienia dedykowanego kontynentu krajowego na rzecz Rosji w rozporządzeniu 2019/159 nakładającym ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, co potwierdzają wprost motywy (54) do (57) rozporządzenia 2019/1590 zmieniającego rozporządzenie 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, a to z uwagi na fakt, że charakterystyka realizacji dużych projektów inżynieryjnych na tym właśnie polega, że generują one okresowe, gwałtowne wzrosty importu z uwagi na fakt, że w określonym projekcie inżynieryjnym do budowy głównej nitki gazociągu lub ropociągu używa się określonego rodzaju rur - albo SAWL albo SAWH, zatem w zależności od dokonanego wyboru na danych projekcie, dojdzie do gwałtownego wzrostu importu albo rur SAWL albo SAWH, zatem sytuacja gwałtownego wzrostu importu jest immanentnie wpisana w charakterystykę tego tradycyjnego przepływu do celów dużych projektów inżynieryjnych, a Komisja nie wykazała w żadnej mierze, że ów 300% wzrost nie był spowodowany wykorzystaniem rur SAWH do celów dużych projektów inżynieryjnych i nie wymaga ochrony w interesie Unii, w tym unijnych odbiorców oraz na zasadzie równości jak w przypadku gwałtownego wzrostu importu rur typu SAWL w przypadku Nord Stream 2;
- stwierdzenie, że rury o kodzie CN 7305 19 00 zaliczone do kategorii 25B nie są wykorzystywane wyłącznie w dużych projektach inżynieryjnych, bo obejmują rury o średnicy powyżej 406,4 mm, podczas gdy w dużych projektach inżynieryjnych wykorzystywane są tylko rury o średnicy powyżej 700mm, wobec czego sytuacja dostawców tych rur nie jest taka sama jak dostawców rur o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00, podczas gdy zarówno rury o kodzie CN 7305 19 00 jak i rury o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00 należą do dokładnie tej samej kategorii nomenklatury scalonej TARIC 7305 "Pozostałe rury i przewody rurowe (na przykład spawane, zgrzewane, nitowane lub podobnie zamykane), o przekroju poprzecznym w kształcie koła, których zewnętrzna średnica przekracza 406,4 mm, z żeliwa lub stali", a więc mają dokładnie tę samą średnicę i to samo przeznaczenie, zatem jeśli WSA uznaje, że rury o kodzie CN 7305 19 00 o średnicy od 406,4mm do 700mm nie są wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, to dokładnie ta sama konstatacja dotyczy rur o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00, co potwierdza naruszenie zasady równości, skoro jedne rury, o identycznej średnicy i identycznym przeznaczeniu zostały zaliczone do kategorii 25A, a drugie do kategorii 25B, przy czym teza WSA odnośnie stosowania w dużych projektach inżynieryjnych wyłącznie rur o średnicy powyżej 700mm nie jest prawidłowa, bowiem rury o tej średnicy są stosowane przede wszystkim jako główna nitka gazociągu lub ropociągu, lecz rury o średnicy od 406,4mm do 700mm także są stosowane w dużych projektach inżynieryjnych, ale w zakresie nitek bocznych;
- prawidłowe było działanie organów polegające na dokonaniu klasyfikacji taryfowej towaru z nowoutworzonej pozycji 2 w postaci rur spiralnie spawanych (kod TARIC 7305 19 00 00 z kodem dodatkowym V999), a w efekcie błędnym określeniu stawki celnej erga omnes w wysokości 0% dla towarów z nowoutworzonej pozycji 2 oraz określeniu stawki dodatkowego cła ochronnego w wysokości 25% dla towarów z nowoutworzonej pozycji 2, w wyniku zaklasyfikowania towaru do kategorii 25B, zamiast do kategorii 25A zgodnie z Załącznikiem II do rozporządzenia 2020/894, a to z uwagi na fakt, że duże przewody rurowe spawane spiralnie typu SAWH o kodzie CN 7305 19 00 winny być zaliczone do kategorii 25A, bowiem analogicznie jak w przypadku zaliczonych do kategorii 25A dużych przewodów rurowych spawanych wzdłużnie typu SAWL (kody CN 7305 11 00 oraz 7305 12 00) znajdują tradycyjnie zastosowanie w dużych projektach inżynieryjnych w zakresie infrastruktury (w szczególności gazociągów i ropociągów), w przypadku realizacji których dochodzi do okresowych, znacznych wzrostów przepływów rur określonego rodzaju, tj. spawanych wzdłużnie typu SAWL (kody CN 7305 1100 oraz 7305 12 00) albo spawanych spiralnie typu SAWH (kod CN 7305 19 00) z uwagi na wykorzystanie zazwyczaj do budowy głównej nitki jednego rodzaju rur, czego doskonałym przykładem jest projekt Nord Stream 2, w którym wykorzystano głównie rury typu SAWL, a dla ochrony tradycyjnego przepływu w postaci gwałtownego wzrostu importu rur typu SAWL w 2017 r. na potrzeby tego projektu ustanowiono w interesie Unii w kategorii 25 dedykowany kontyngent dla Rosji w rozporządzeniu 2019/159, co zostało potwierdzone w motywach 1 rozporządzenia zmieniającego, a tym samym wskazywany przez Komisję 300% wzrost importu rur typu SAWH o kodzie CN 7305 19 00 względem średniej sprzedaży w latach 2015-2017 również powinien być traktowany jako przejaw tradycyjnego przepływu handlowego dużych rur przeznaczonych do wykorzystania w dużych projektach inżynieryjnych, bowiem nie ma żadnych różnic w zakresie przeznaczenia rur SAWH i SAWL, tym samym zgodnie z motywem (58) i (60) "II rozporządzenia zmieniającego" są stosowane w dużych projektach inżynieryjnych, a import z tego tytułu należy uznać za tradycyjny przepływ handlowy, co powoduje uznanie, iż nie są spełnione przesłanki zaliczenia tego towaru do kategorii 25B w ramach środków zapobiegających przywozowi do Unii w zw. z art. 16 w zw. z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wspólnych reguł przywozu, bowiem:
1) byłoby to sprzeczne z interesem Unii zgodnie z art. 16 rozporządzenia w sprawie wspólnych reguł przywozu, a to z uwagi na fakt, że pozbawiałoby nabywców w ramach dużych projektów inżynieryjnych na terenie Unii odpowiedniej różnorodności towarowej, w postaci dostępności zarówno rur spawanych wzdłużnie, jak i spiralnie, w związku z błędnym założeniem, opartym na historycznej nadpodaży jednego rodzaju rur, a mianowicie rur spawanych wzdłużnie przywożonych z Rosji w ramach projektu Nord Stream 2, która to nadpodaż spowodowała błędne ustalenie ze strony Komisji w drodze procedury sprawdzającej, w ramach II rozporządzenia zmieniającego, jakoby rury spawane wzdłużnie były jedynymi tradycyjnie wykorzystywanymi przez odbiorców unijnych w dużych projektach inżynieryjnych oraz że zbyt duża podaż w ramach globalnego kontyngentu w kategorii 25 rur spawanych spiralnie spowodowałaby niedobory w zakresie dostępności rur spawanych wzdłużnie wykorzystywanych do dużych projektów inżynieryjnych, podczas gdy obydwa te rodzaje rur są wykorzystywane zamiennie w dużych projektach inżynieryjnych, co odzwierciedlają zarówno zapisy taryfy celnej TARIC, stosowne normy ISO. jak i odpowiednie specyfikacje zamówienia zamawiających w ramach przetargów unijnych oraz treść zawieranych umów;
2) rury spawane spiralnie nie są przywożone do Unii ani w tak znacznie zwiększonych ilościach ani na takich warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej szkody dla unijnych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych Unii zgodnie z art. 16 rozporządzenia w sprawie wspólnych reguł przywozu (zgodnie z art. 15 ust. 2 w zw. z art. 16 rozporządzenia w sprawie wspólnych reguł przywozu, w odniesieniu do członków WTO, a więc także Turcji, środki ochronne podejmowane są jedynie w przypadku, gdy spełnione są łącznie oba ww. kryteria), bowiem Komisja ustaliła w sposób błędny, że unijni producenci produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych produkują na cele realizacji dużych projektów inżynieryjnych wyłącznie rury spawane wzdłużnie, podczas gdy rury te są wykorzystywane na równi i zamiennie z rurami spawanymi spiralnie, a zaliczenie tego rodzaju rur do kategorii 25B powoduje nieuzasadnione uprzywilejowanie podmiotów importujących rury spawane wzdłużnie (powodując brak konkurencji i ograniczenie zróżnicowania podaży dla nabywców w ramach dużych projektów inżynieryjnych), jak i producentów unijnych produkujących rury spawane spiralnie (którzy nie będą mieli konkurencji na rynku unijnym ze strony producentów z państw trzecich), a ponadto w odniesieniu do rur spawanych spiralnie, kod CN 7305 19 00 Komisja stwierdziła jedynie wzrost przywożonych ilości, ale nie stwierdziła, że doszło do zmiany warunków przywozu, które miałyby rzekomo powodować lub grozić spowodowaniem poważnej szkody dla unijnych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych;
3) nadpodaż przywozu rur spawanych wzdłużnie na cele realizacji projektu Nord Stream 2 już przemija, wobec czego brak jest jakiejkolwiek celowości utrzymania tego przepływu poprzez podział kategorii 25 na kategorię 25A i 25B w możliwie największym zakresie jako tradycyjnego strumienia handlu w ramach ustanawiania kontyngentu;
4) byłoby to sprzeczne z potrzebą uniknięcia zagrożeń dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu art. 15 ust. 3 lit. c rozporządzenia w sprawie wspólnych reguł przywozu, a to z uwagi na fakt, że celem podziału kategorii 25 na kategorię 25A i 25B było zabezpieczenie dostępności rur wykorzystywanych w dużych projektach inżynieryjnych na potrzeby nabywców w Unii, podczas gdy poprzez zaliczenie rur spawanych spiralnie o kodzie CN 7305 19 00 do kategorii 25B i ustanowienie kontyngentów krajowych, zamiast do grupy 25A uwzględniającej globalne kwoty Komisja osiąga skutek odwrotny do zamierzonego a mianowicie pozbawia nabywców unijnych rur spawanych spiralnie możliwości ich wykorzystania w dużych projektach inżynieryjnych zamiennie w stosunku do rur spawanych wzdłużnie.
- art. 8 w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za prawidłowe decyzji organów celnych sprzecznych z zasadą równości i niedyskryminacji we wszystkich działaniach Unii, w tym w zakresie wspólnej polityki handlowej i stosowania jednolitych zasad, w szczególności w odniesieniu do zmian stawek celnych, z uwagi na fakt, iż podmioty znajdujące się w podobnych sytuacjach prawnie relewantnych, a mianowicie produkujące rury spawane spiralnie typu SAWH i rury spawane wzdłużnie typu SAWL które mogą być stosowane zamiennie (jako substytuty) w dużych projektach inżynieryjnych, zostały potraktowane odmiennie w zakresie wielkości kontyngentu dla kategorii 25A i 25B, bez istnienia usprawiedliwionej podstawy dla takiego odmiennego traktowania w sytuacjach podobnych.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 267 TFUE, art. 45 ust. 1 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 16, art. 15 ust. 2 i 3, art. 20 rozporządzenia 2015/478 w zw. z Załącznikiem II do rozporządzenia 2020/894, w zw. z art. 8, w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, naruszające prawo do sądu spółki, zasadę skuteczności i pierwszeństwa prawa unijnego i skutkujące odmową skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE w zakresie nieważności wskazanych w skardze przepisów II Rozporządzenia zmieniającego, pomimo iż decyzja w tej kwestii była niezbędna do wydania wyroku w niniejszej sprawie, a to z uwagi na bezpodstawne uznanie, że skarżący nie podważył domniemania ważności przedmiotowych przepisów, bowiem w ocenie WSA producenci rur spawanych spiralnie typu SAWH o kodzie CN 7305 19 00 znajdują się w odmiennej sytuacji niż producenci rur spawanych wzdłużnie typu SAWL o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00, a zatem nie doszło do naruszenia zasady równości, podczas gdy producenci tych dwóch kategorii rur znajdują się w dokładnie tej samej sytuacji, rury te mają te same średnice powyżej 406,4mm, to samo przeznaczenie do dużych projektów inżynieryjnych w zakresie gazociągów i ropociągów, a tradycyjne przepływy handlowe w odniesieniu do dużych projektów inżynieryjnych tym się właśnie charakteryzują, że następują okresowe, gwałtowne wzrosty importu rur określonego rodzaju, czego typowym przykładem jest Nord Stream 2, gdzie Komisja celem ochrony interesu Unii ustanowiła dedykowany kontyngent krajowy dla Rosji, aby nie zabrakło odbiorcom rur typu SAWL, w tych samych kategoriach należy postrzegać dostrzeżony przez Komisję 300% wzrost importu rur o kodzie CN 7305 19 00 w 2019 r. względem średniego przepływu w latach 2015-2017;
- art. 267 TFUE, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 106 § 3 ppsa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, naruszające prawo do sądu skarżącego, zasadę skuteczności i pierwszeństwa prawa unijnego, skutkujące odmową skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE w zakresie nieważności wskazanych w skardze przepisów II Rozporządzenia zmieniającego w związku ze stwierdzeniem, że skarżący nie zdołał podważyć domniemania ważności przedmiotowego aktu unijnego z uwagi na fakt, że przedłożona opinia prywatna nie może pełnić funkcji dowodu z opinii biegłego, który to dowód jest w procedurze sądowoadministracyjnej niedopuszczalny, co jest sprzeczne z zasadą skuteczności i pierwszeństwa prawa unijnego, a ponadto, że przedłożone dokumenty nie stanowią dowodu na to, że producenci rur o kodzie CN 730519 00 są w tej samej sytuacji prawnie relewantnej, co producenci rur o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00, podczas gdy postępowanie w sprawie pytania prejudycjalnego nie zostało uregulowane w procedurze sądowoadministracyjnej, a sąd powinien z urzędu badać zaistnienie przesłanek do zadania pytania prejudycjalnego podniesionego przed nim, a ponadto w tym zakresie wystarczy uprawdopodobnienie istnienia przesłanek nieważności, a nie ich udowodnienie, bowiem udowodnienie istnienia przesłanek nieważności należy do wyłącznej kompetencji TSUE, podobnie jak stwierdzanie nieważności aktów unijnych, niezależnie od powyższego, kwestia oceny, co spowodowało 300% wzrost importu rur o kodzie CN 7305 19 00 w 2019 r. i jakie było ich przeznaczenie należy do sfery wiadomości specjalnych, niedostępnych skarżącemu, ani działającemu na jego zlecenie biegłemu, które mogą być wykazane tylko w drodze opinii biegłego przez TSUE, względnie poprzez postępowanie wyjaśniające i dostarczenie odpowiednich danych przez Komisję w ramach rozpoznania pytania prejudycjalnego, ponadto sąd wadliwie uznaje za Komisją, że ów 300% wzrost importu nie jest przejawem tradycyjnych przepływów handlowych na potrzeby dużych projektów inżynieryjnych, bowiem ta sama Komisja za taki tradycyjny przepływ podlegający ochronie uznała gwałtowny wzrost importu rur typu SAWL na potrzeby projektu Nord Stream 2 i zapewniła w tym celu dedykowany kontyngent krajowy dla Rosji, zatem samo powielenie tezy Komisji w zakresie przedmiotowego 300% wzrostu importu nie dowodzi, że Komisja nie naruszyła zasady równości umieszczając rury o kodzie CN 7305 19 00 w kategorii 25B, a rury o kodach CN 7305 11 00 i CN 7305 12 00 w kategorii 25A, mimo że rury te mają dokładnie tę samą średnicę i przeznaczenie w dużych projektach inżynieryjnych, a tradycyjne przepływy handlowe tym się właśnie odznaczają, że dochodzi do okresowych, gwałtownych wzrostów importu, które podlegają ochronie przez Komisję;
- art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ppsa w zw. z art. 267 TFUE w zw. z art. 16, art. 15 ust. 2 i 3, art. 20 rozporządzenia 2015/478 w zw. z Załącznikiem II do rozporządzenia 2020/894, w zw. z art. 8, w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w wyniku niestwierdzenia naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zaskarżona decyzja została oparta na nieważnym akcie unijnym, co zostałoby potwierdzone w wyniku skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE, a tym samym uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją z uwagi na naruszenie przedmiotowych przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności naruszenia zasady równości;
- art. 106 § 3 w zw. z art. 170 ppsa w zw. z art. 267 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanych przez spółkę dowodów, pomimo iż ich dopuszczenie i przeprowadzenie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a mianowicie, iż konieczne jest wystąpienie przez sąd z pytaniem prejudycjalnym do TFUE w przedmiocie ważności unijnych regulacji wpływających na wysokość cła dodatkowego w sprawie niniejszej.
Jednocześnie skarżąca wniosła, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej: Ekspertyzy pt. Równoważność stosowania rur w wykonaniu SAWH oraz SAWL w dużych projektach inżynieryjnych na terenie Unii Europejskiej; Norm ISO 3183:2012, 3183:2019; Umowy nr 1000036035 zawartej z GAZ-System S.A. wraz ze specyfikacją; Umowy nr 1000035763 zawartej z GAZ-System S.A. wraz ze specyfikacją; Specyfikacji dla Umowy nr 7002630 zawartej z Energinet.dk dla projektu Ellund-Egtved; Specyfikacji dla Umowy nr E15-4500910240 zawartej z C4Gas S.A.S. dla projektu Zasilania Autostrady Południowej Bretanii.
Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ppsa (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, NSA przypomina, że istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy do sprowadzonych przez spółkę rur stalowych spiralnie spawanych (SAWH) o kodzie 7305 19 00 mają zastosowanie kontyngenty przypisane do kategorii 25B załącznika IV do rozporządzenia 2020/894 zmieniającego rozporządzenie 2019/159 nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali. Skarżąca kasacyjnie stoi na stanowisku, że zostały one wydane w sprzeczności z normami wyższego rzędu, tj. przepisami art. 15 ust. 2 i 3, art. 16 oraz art. 20 rozporządzenia 2015/478 i przepisami art. 8 w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 traktatu o TFUE, a w konsekwencji duże rury spawane spiralnie (SAWH) o kodzie CN 7305 19 00 nie powinny być zakwalifikowane do kategorii 25B lecz do kategorii 25A załącznika II, IV.1 - Wielkość kontyngentów taryfowych rozporządzenia 2020/894, w którym klasyfikowane są m.in. rury spawane wzdłużnie (SAWL). Innymi słowy skarżąca kasacyjnie uważa, że organy, a za nimi WSA, wadliwie przyjęły w stosunku do opisanych rur (SAWH) zastosowanie przepisów rozporządzenia 2020/894 zmieniającego rozporządzenie 2019/159. Spółka podtrzymuje, że przepisy te wydane zostały w sprzeczności z normami wyższego rzędu, tj. wskazywanymi przez skarżącego przepisami rozporządzenia 2015/478, tj. art. 15 ust. 2 i 3, art. 16 oraz art. 20; a także przepisami art. 8 w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są to zarzuty usprawiedliwione.
WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonał szczegółowej i prawidłowej interpretacji ww. przepisów i dokonał ich prawidłowego zastosowania w przedmiotowej sprawie przy właściwe ustalonym stanie faktycznym.
Przypomnieć należy, że stosowanie do art. 16 rozporządzenia 2015/478 – gdy wymagają tego interesy Unii, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 3, oraz z przepisami rozdziału III, może przyjąć odpowiednie środki zapobiegające przywozowi do Unii produktów w tak znacznie zwiększonych ilościach lub na takich warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej szkody dla unijnych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych. Zastosowanie ma art. 15 ust. 2-5.
Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 rozporządzenia 2015/478 – w przypadku gdy dany produkt jest przywożony do Unii w tak znacznie zwiększonych ilościach lub na warunkach, które powodują lub mogą spowodować poważną szkodę dla producentów unijnych, Komisja może w celu zabezpieczenia interesów Unii, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
a) ograniczyć termin ważności dokumentów nadzoru w rozumieniu art. 11, które mają być wystawione po wejściu w życie tego środka;
b) zmienić reguły przywozu danego produktu poprzez uzależnienie jego dopuszczenia do swobodnego obrotu od przedstawienia zezwolenia na przywóz, którego przyznanie podlega przepisom i ograniczeniom ustanawianym przez Komisję.
Środki, o których mowa w lit. a) i b), mają skutek natychmiastowy.
Stosowanie do ust. 2 – w odniesieniu do członków WTO środki, o których mowa w ust. 1, podejmowane są jedynie w przypadku, gdy spełnione są oba kryteria wskazane w akapicie pierwszym tego ustępu.
W myśl ust. 3 – przy ustanawianiu kontyngentu uwzględnia się w szczególności: a) celowość utrzymania, w możliwie największym zakresie, tradycyjnych strumieni handlu; b) ilość produktów wywożonych na mocy umów zawartych na zwykłych warunkach, przed wejściem w życie środka ochronnego w rozumieniu niniejszego rozdziału, jeżeli umowy takie zostały zgłoszone Komisji przez dane państwa członkowskie; c) potrzebę uniknięcia zagrożeń dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu.
Każdy kontyngent ustala się na poziomie nie niższym niż średni poziom przywozu w okresie trzech ostatnich reprezentatywnych lat, dla których dostępne są dane statystyczne, chyba że konieczne jest ustanowienie tego kontyngentu na innym poziomie w celu zapobieżenia poważnej szkodzie lub jej naprawienia.
Jak prawidłowo wskazał WSA powyższe przepisy przyznają Komisji kompetencje do wprowadzania środków mających chronić przed przywozem produktów, które grożą poważną szkodą unijnym producentom produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych. Skarżąca natomiast nie uprawdopodobniła, że niekwestionowany, zwiększony przywóz rur SAWH sklasyfikowanych jako CN: 7305 19 00, który Komisja uznała za "mogący zakłócić równowagę na rynku unijnym" – nie zagrażał unijnym producentom produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych dla rur SAWH sklasyfikowanych jako CN: 7305 19 00.
WSA prawidłowo stwierdził, że wskazane regulacje nie są nieważne. Przedstawione bowiem przez spółkę argumenty nie obaliły domniemania zgodności z prawem przepisów rozporządzenia 2020/894. WSA właściwie wykazał, że Komisja w kolejnych motywach rozporządzenia 2020/894 wyjaśniła szczegółowo motywy wprowadzonego uregulowania.
I tak w motywie (4) wyjaśniła, że zgodnie z art. 8 rozporządzenia w sprawie ostatecznych środków ochronnych Komisja może dokonać przeglądu środków w przypadku zmiany okoliczności w okresie ich obowiązywania.
W motywie (5) wskazano, że w dniu 14 lutego 2020 r. Komisja rozpoczęła drugi przegląd środków ochronnych, publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania (Dz. U. C 51 z 14 lutego 2020, s. 21), w którym wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich opinii i do przedłożenia dowodów dotyczących pięciu podstaw przeglądu. Następnie jak wynika z motywu (6) rzetelne postępowanie odbyło się w ramach dwuetapowej procedury pisemnej. W pierwszym etapie Komisja otrzymała około 90 uwag. W drugim etapie zainteresowanym stronom umożliwiono również zakwestionowanie wstępnych uwag innych stron. Komisja otrzymała ponad 30 dodatkowych uwag. Z kolei motyw (7) stanowi, iż pisemny etap postępowania zakończył się 18 marca 2020 r. (8) W celu uwzględnienia w ramach przeglądu skutków gospodarczych nieoczekiwanego rozwoju sytuacji skutkującego drastyczną zmianą okoliczności w funkcjonowaniu unijnego rynku stali oraz obecnych środków ochronnych; w dniu 30 kwietnia 2020 r. Komisja otworzyła dodatkowy i nadzwyczajny etap, w ramach którego zainteresowane strony mogły przedstawić swoje opinie na temat skutków gospodarczych pandemii CO\/ID-19 na rynku stali.
Ustalenia wynikające z dochodzenia Komisja opisała w dalszych motywach rozporządzenia 2020/894, zaś szczegółowe wyjaśnienia odnośnie Kategorii 25 – Duże przewody rurowe spawane, Komisja wskazała w motywach (55) - (62).
Jak wskazano w motywie (56) niektóre zainteresowane strony zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w tej kategorii. W szczególności strony zwróciły się o powrót systemu połączonych kontyngentów krajowych i rezydualnych. Ponadto niektóre strony zwróciły się również z wnioskiem o podzielenie tego kontyngentu taryfowego na dwie podkategorie w celu lepszego uwzględnienia specyfiki produktów sklasyfikowanych w ramach tej kategorii.
Na szczególne podkreślenie zasługuje motyw (57) w którym wyjaśniono, że w swojej analizie przeprowadzonej w ramach drugiego przeglądu Komisja zaobserwowała (na podstawie zbioru danych niedostępnych w czasie pierwszego dochodzenia przeglądowego) - w ramach tej jednej kategorii - że struktura przepływów przywozowych odbiega nieco od norm (30), tj. że różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia oraz może powodować zakłócenia równowagi na rynku unijnym.
Jak wynika z powyższego odnośnika (30) Komisja zauważyła wprost, że przykładem jest kod CN: 7305 19 00, w odniesieniu do którego w 2019 r. odnotowano niemal 300% wzrost w stosunku do średniego przywozu w latach 2015-2017. Jak wskazał następnie WSA, mimo podkreślanego przez stronę stwierdzenia zawartego w motywie (60), z motywu (57) jednoznacznie wynika, iż Komisja dostrzegła, że struktura przepływów przywozowych różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia oraz może powodować zakłócenia równowagi na rynku unijnym – na co dowodem jest fakt, iż właśnie w odniesieniu do rur oznaczonych kodem CN: 7305 19 00 w 2019 r. odnotowano niemal 300% wzrost w stosunku do średniego przywozu w latach 2015-2017. Co więcej w motywie (58) Komisja wskazała, iż z rzeczywistego wykorzystania kontyngentu taryfowego w tej kategorii produktu wynika, że niektóre państwa wykorzystują go do wywozu rodzajów produktów nieużywanych w dużych projektach inżynieryjnych znacznie wykraczających poza ich tradycyjną wielkość handlu (w niektórych przypadkach wzrost jest dziesięciokrotny) kosztem innych uczestników rynku krajowego i państw wywozu.
W konsekwencji Komisja zauważyła, że obecny system zarządzania kontyngentem taryfowym doprowadził do sytuacji nadmiernego wypierania. Z kolei w motywie (59) Komisja wyjaśniła, że w przypadku braku dostosowania, jeżeli w trzecim roku obowiązywania środków pojawią się duże projekty inżynieryjne wymagające specjalnych przewodów rurowych, istnieje ryzyko, że nie będzie można zamówić na potrzeby ich realizacji całej puli kontyngentów taryfowych, która powinna odpowiadać tym specjalnym przewodom rurowym, ponieważ zostałaby ona wyparta przez inny przywóz. Rury SAWH CN: 7305 19 00 nie trafiły zatem do Kategorii 25B przypadkiem czy tylko na skutek błędu bądź niedopatrzenia Komisji, jak wskazuje spółka. Umieszczenie rur SAWH o oznaczeniu CN: 7305 19 00 w kategorii 25B stanowiło bowiem realizację wyraźnego zamiaru Komisji, poprzedzoną prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem w zakresie przeglądu środków, z uwzględnieniem uwag zainteresowanych stron wśród których byli: importerzy, eksporterzy, użytkownicy, przedsiębiorcy, państwa wywozu, a nadto stowarzyszenia unijnego przemysłu producentów stali ("przemysłu unijnego") i dalszych użytkowników stali - jak wynika z motywu (10) rozporządzenia 2020/894. Celem było ograniczenie dostrzeżonego wzrostu przywozu rur SAWH oznaczonych jako CN: 7305 19 00, który to przywóz powodował zakłócenia równowagi na rynku unijnym.
Naczelny Sad Administracyjny dodatkowo zauważa, że rację organów i argumentację WSA potwierdza w tym zakresie także późniejsza perspektywa czasowa. Badanie bowiem kolejnych lat 2019-2022, już po wydaniu zaskarżonego wyroku (p. rozporządzenie Komisji UE 2025/612 z dnia 24 marca 2025 r. zmieniające rozporządzenie 2019/159) potwierdziło, że w przypadku kategorii 25B, do której zalicza się rury SAWH (Grupa 2) była zaobserwowana nadal znacząca presja przywozu. Bowiem w kategorii 25B wykorzystanie kontyngentu wyniosło ponad 100%.
Jak słusznie zauważył WSA spółka nie wykazała, że do kategorii rur SAWH sklasyfikowanych jako CN: 7305 19 00 nie można zakwalifikować również innych rur, które nie są wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, a których zwiększony przywóz różnił się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia oraz mógł powodować zakłócenia równowagi na rynku unijnym – na co wskazywało rozporządzenie 2020/894 w motywie (57) oraz uwadze nr 30 do tego motywu, ale także w motywie (58) i (59). W przeciwieństwie do kodu CN 7305 11 00 00 - obejmującego rury spawane wzdłużnie (SAWL) łukiem krytym czy CN 7305 12 00 00 - pozostałe, spawane wzdłużnie, kod CN 7305 19 00 00 nie został zatytułowany jako "rury spawane spiralnie" lecz ogólnie jako "pozostałe".
Samo zaś sformułowanie zawarte w motywie (60), iż do kategorii 25A należy zaliczyć kody CN zwykle wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych, a do kategorii 25B pozostałe kody CN które nie są wykorzystywane w takich projektach – nie stanowi o nieważności regulacji rozporządzenia 2020/894. Bowiem muszą one być interpretowane w łącznie z pozostałą treścią rozporządzenia. Poza tym ustalenie Komisji, że rury o wskazanych kodach były "zwykle wykorzystywane w dużych projektach inżynieryjnych" nie wyklucza, że rury oznaczone innym kodem co do zasady mogłyby być w ogóle tak wykorzystane.
Uzasadnienie zaś zarzutów skarżącej spółki naruszenia art. 16 i art. 15 ust. 2 rozporządzania 2015/478 poprzez twierdzenie, że ma miejsce "nieuzasadnione uprzywilejowanie podmiotów importujących rury spawane wzdłużnie (powodujące brak konkurencji i ograniczenie zróżnicowania podaży dla nabywców w ramach dużych projektów inżynieryjnych)", Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za nieskuteczne. Zmierza on do wykazania, że naruszenie tych przepisów nastąpiło przez brak ochrony praw nabywców rur spawanych spiralnie (SAWH), których wskazany przepis nie ma na celu chronić, jak również przez uprzywilejowanie producentów unijnych produkujących rury spawane spiralnie, wobec producentów z krajów trzecich. Tymczasem to właśnie producentów unijnych przepisy art. 15 i 16 rozporządzenia 2015/478 mają chronić przed producentami z krajów trzecich, a więc w istocie chronić rynek unijny.
Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia art. 15 ust. 3 rozporządzenia 2015/478. Wyżej cytowany przepis zawiera katalog okoliczności, które uwzględnia się przy ustanawianiu kontyngentu. Katalog ten ma charakter przykładowy co potwierdza zapis, że przy ustanawianiu kontyngentu uwzględnia się "w szczególności" wskazane w dalszych punktach okoliczności.
Jak prawidłowo zauważył WSA, Komisja wzięła pod uwagę powyższe okoliczności. W motywie (57) rozporządzenia 2020/994 ustaliła, że struktura przepływów przywozowych odbiega od norm, tj. że różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia (wzięła pod uwagę celowość utrzymania w możliwie najszerszym zakresie tradycyjnych strumieni handlu zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a. Z rozporządzenia wynika też, że Komisja wzięła pod uwagę potrzebę uniknięcia zagrożeń dla celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu. Skoro bowiem po zgodnym z regułami drugim przeglądzie przyjęła na podstawie dokonanych w ramach przeglądu ustaleń, iż znacząco wzrósł przywóz rur SAWH oznaczonych kodem 7305 19 00, oraz że niektóre państwa wykorzystują kontyngent do wywozu rodzajów produktów nieużywanych w dużych projektach inżynieryjnych, to w efekcie postanowiła zakwalifikować je do podkontyngentu 25B "dla celu zapobiegnięcia niepożądanemu zaburzeniu równowagi".
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że WSA prawidłowo uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 20 rozporządzenia 2015/478. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu – jeżeli Komisja uznaje, że środki nadzoru lub środki ochronne, o których mowa w art. 10, 12, 15, 16 i 17, powinny zostać uchylone lub zmienione, uchyla lub zmienia dany środek zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 3. W rozpoznawanym przypadku Komisja tak właśnie uznała, co spowodowało zmianę środka zgodnie z procedurą.
Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 8 w zw. z art. 18 i art. 207 ust. 1 TFUE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Jak bowiem prawidłowo wskazał WSA, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie miało miejsca traktowanie tych samych sytuacji faktycznych w sposób odmienny.
Produkcja czy przywóz rur SAWH oznaczonych jako CN: 7305 19 00 nie jest sytuacją identyczną z produkcją/przywozem rur spawanych wzdłużnie (SAWL) oznaczonych kodami CN: 7305 11 00 i 7305 12 00 nawet jeśli mogą one być następnie przeznaczone do tego samego rodzaju wykorzystania.
Rury SAWH oznaczone jako CN: 7305 19 00, zostały zaliczone do odrębnej kategorii załącznika II, IV.l – Wielkość kontyngentów taryfowych rozporządzenia 2020/894 (25B) z uwagi na fakt, że Komisja dostrzegła, że struktura przepływów przywozowych różni się znacznie od tradycyjnych przepływów handlowych pod względem wielkości i pochodzenia oraz może powodować zakłócenia równowagi na rynku unijnym. Na co dowodem jest fakt, że w odniesieniu do rur SAWH oznaczonych kodem CN: 7305 19 00 w 2019 r. odnotowano niemal 300% wzrost w stosunku do średniego przywozu w latach 2015-2017. Takiego wzrostu nie zaobserwowano w stosunku do rur SAWL. Co potwierdzają wyżej przedstawione najnowsze badania rynku, które w przypadku rur SAWH zaobserwowano nadal znaczącą presja przywozu (w kategorii 25B wykorzystanie kontyngentu wyniosło ponad 100%).
Mając zatem powyższe na uwadze, w szczególności domniemanie ważności przepisów unijnych, Naczelny Sąd Administracyjny za chybione uznaje zarzuty skargi kasacyjnej, że przepisy rozporządzenia 2020/894 naruszyły wskazane przepisy rozporządzenia 2015/478 jak i wskazane przepisy TFUE. Innymi słowy WSA prawidłowo przyjął, że wskazane przez skarżącą kasacyjnie regulacje rozporządzenia 2020/894 nie są sprzeczne ze wskazanymi przepisami rozporządzenia 2015/478 oraz wskazanymi przepisami traktatu o TFUE, a przez to nieważne.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo nie stwierdził wątpliwości co zaistnienia przesłanek dotyczących nieważności wskazanych norm i zasadnie uznał, że nie ma podstaw do występowania w tym zakresie z pytaniem do TSUE. Takich wątpliwości nie miał także skład orzekający w niniejszej sprawie, dlatego też wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o zadanie pytania do TSUE nie uwzględnił.
Ponadto WSA prawidłowo uznał za niezasadne wnioski dowodowe spółki. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Jak wskazał WSA dowody zaoferowane przez stronę nie mogły wyjaśnić istotnych wątpliwości w sprawie, skutkujących zmianą rozstrzygnięcia. Fakt bowiem, że duże rury spawane spiralnie (SAWH) należy sklasyfikować jako produkty o kodzie CN 7305 19 00 (zgodnie z taryfą TARIC), które mogą być stosowane w dużych projektach inżynieryjnych, nie jest przedmiotem sporu.
Z tych samych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodów z tych samych dokumentów, na podstawie art. 106 § 3 ppsa. Tym bardziej, że przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 ppsa w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest dopuszczalne wtedy, gdy zostaną skutecznie postawione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie ma sformułowanych zarzutów dotyczących podważania ustalenia stanu faktycznego sprawy przyjętego do jej rozpoznania przez WSA, w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c czy art. 134 ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (celnego).
Jeżeli zaś chodzi o wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie postanowień WSA, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj.: postanowienia WSA wydanego na posiedzeniu niejawnym z 2 lutego 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych spółki, a także jego niedoręczenia spółce. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 191 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Mając na uwadze treść powyższego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co wyżej już opisano, że postanowienie o odmowie zadania pytania do TSUE jak i przeprowadzenie wnioskowanych przez spółkę dowodów z dokumentów nie miały wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem zobligowany do przestrzegania prawa unijnego na równi z prawem krajowym i sam jest władny wystąpić z pytaniem do TSUE, jeśli uzna to za niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, a w niniejszej sprawie takiej potrzeby nie było.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 8 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).