4) art. 8 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego w zw. z art, 335 ust. 4 lit. c Rozporządzenia wykonawczego oraz art. 174 ust. 2 UKC poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez WSA polegające na nałożeniu na skarżącą jako przedsiębiorcę bez podstawy prawnej obowiązku przedstawienia jeszcze innych dowodów na okoliczność wywiezienia towarów poza obszar celny Unii Europejskiej, co skutkowało przerzuceniem na skarżącą nieograniczonego ciężaru dowodowego w sytuacji, gdy skarżąca przedstawiła szereg dowodów potwierdzających wywóz towarów poza obszar celny UE a aktywność Dyrektora lAS w niniejszej sprawie sprowadzona była jedynie do kwestionowania wszelkich dowodów przedstawionych przez skarżącą,
w efekcie WSA niezasadnie przyjął, że urząd celny wywozu nie otrzymał dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii Europejskiej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występuje, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Postawione zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Wspólnym mianownikiem postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, zarówno procesowych jak i materialnych, jest kwestionowanie ustaleń organów celnych zaakceptowanych przez WSA w zakresie ustaleń faktycznych, co do nieopuszczenia zgłoszonych do wywozu towarów terytorium Unii Europejskiej. Spółka twierdzi, że towary te zostały wywiezione poza obszar Unii, natomiast organy i Sąd I instancji uznały, że w okolicznościach stanu faktycznego nie można uznać, że przedmiotowy towar opuścił terytorium Unii Europejskiej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił się odnieść do nich zbiorczo.
W ocenie NSA na sprawy te należy spojrzeć od strony okoliczności faktycznych i systemu prawa celnego, z uwzględnieniem wykładni systemowej zewnętrznej i wewnętrznej tej dziedziny prawa.
Zgodnie z art. 2 Prawa celnego wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że wszelkie uprawnienia i obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego związane są z obrotem towarowym zachodzącym w zakresie wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej towarów lub z ich wyprowadzeniem poza ten obszar. Warunkiem powstania tych uprawnień i obowiązków jest przemieszczenie towarów na obszar celny Unii Europejskiej lub ich wyprowadzenie z terytorium Unii Europejskiej. Musi wystąpić skutek materialnoprawny, a dokumenty z tym związane służą do jego wykazania.
W przypadku, gdy nie dochodzi do przemieszczenia towarów do lub z obszaru celnego Unii Europejskiej, nie powstają uprawnienia i obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego.
Na gruncie Unijnego Kodeksu Celnego wypada przywołać art. 267 ust. 4 tego aktu. Z powołanego przepisu dotyczącego formalności związanych z wyprowadzeniem towarów poza obszar celny Unii Europejskiej wynika, że zwolnienie do wyprowadzenia udzielane jest przez organy celne, pod warunkiem, że dane towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w momencie: przyjęcia zgłoszenia celnego lub zgłoszenia do powrotnego wywozu (lit. a); lub złożenia wywozowej deklaracji skróconej (lit. c).
Także na gruncie Unijnego Kodeksu Celnego wprost z przywołanego wyżej art. 267 ust. 4 wynika, że zwolnienie do wyprowadzenia udzielane jest przez organy celne, pod warunkiem, że dane towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii.
Dalej zauważyć należy, że zgodnie z art. 333 rozporządzenia wykonawczego w ust. 2 tego artykułu prawodawca unijny wskazał, że jeżeli urząd celny wyprowadzenia jest inny niż urząd celny wywozu, urząd celny wyprowadzenia informuje urząd celny wywozu o wyprowadzeniu towarów najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Unii.
Z powołanego przepisu wynika również, że przepływ informacji między urzędami dotyczy wyprowadzenia towarów, czyli ich wywozu poza obszar celny Unii Europejskiej.
W myśl art. 335 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towarów, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło.
Natomiast z ust. 2 omawianego artykułu wynika, że zgłaszający może z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu o datach, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło.
Z kolei w ust. 3 prawodawca unijny postanowił, że jeżeli zgłaszający przedstawi urzędowi celnemu wywozu informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, może zwrócić się do urzędu celnego wywozu o poświadczenie wyprowadzenia. W tym celu urząd celny wywozu zwraca się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów do urzędu celnego wyprowadzenia, który udziela odpowiedzi terminie 10 dni. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie udzieli odpowiedzi w podanym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym zgłaszającego.
Z przywołanej treści trzech ustępów art. 335 rozporządzenia wykonawczego również wynika, ze istotne jest wyprowadzenie towarów poza obszar Unii Europejskiej. Zatem, niewątpliwie dla uznania wywozu towarów poza obszar Unii, niezbędne jest przemieszczenie tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
Jest to rozwiązanie systemowe spójne na gruncie prawa celnego krajowego i prawa unijnego. Do takiej konkluzji prowadzi wykładnia systemowa tej dziedziny prawa, wykładnia wewnętrzna Unijnego Kodeksu Celnego i wykładnia systemowa zewnętrzna.
Potwierdzeniem takiego rozumienia przepisów prawa celnego w zakresie konieczności przemieszczenie towarów poza terytorium Unii Europejskiej, aby zostało uznane za wywóz jest orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zapadłe co prawda na gruncie spraw dotyczących funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jednakże z odwołaniem się do rozwiązań funkcjonujących w prawie celnym Unii Europejskiej. I tak, w wyroku z 28 marca 2019 r., sygn. akt C-275/18 Trybunał stwierdził, że: "Z przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności z terminu "wysyłane", użytego w art. 146 ust. 1 lit. a), wynika, że eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2018 r., Pieńkowski, C-307/16, EU:C:2018:124, pkt 25)." Stanowisko zbieżne z zaprezentowanym powyżej Trybunał prezentował już wcześniej chociażby w wyroku z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt C-563/12 stwierdzając, że: "[...] z terminu "wysyłane", użytego w art. 146 ust. 1 lit. b) owej dyrektywy wynika, że eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jako właściciel zostanie przekazane nabywcy, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza Unię i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuści fizycznie terytorium Unii."
Podsumowując powyższe spostrzeżenia i uwzględniając wskazane powyżej systemowe rozwiązania należy także dokonać wykładni art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego.
Z przepisu tego wynika, że jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii.
Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:
a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii;
b) dowód zapłaty;
c) faktura;
d) potwierdzenie dostawy;
e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii;
f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie;
g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie.
Te dodatkowe dowody muszą zatem dla swej skuteczności wykazać, że towar rzeczywiście opuścił obszar celny Unii, gdyż tylko w takiej sytuacji można mówić o nabyciu uprawnień wynikających z przepisów prawa celnego. Przedstawienie dokumentów wprost wskazanych w art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego UKC samo przez się nie przesądza jeszcze kwestii udowodnienia tego, że do wyprowadzenia towarów poza obszar UE doszło, bowiem dokumentacja taka każdorazowo podlega ocenie organów celnych pod względem możliwości wykazania za ich pomocą prawidłowego zakończenia procedury celnej. Prawodawca unijny wskazuje przy tym, że w oparciu o przedstawione dokumenty organ ma być przekonany o tym, że dowody te są dostateczne dla uznania faktu za dokonany (por. wyrok NSA z 26 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 1356/24).
Przedstawienie faktury VAT jako dowodu potwierdzającego, że towar opuścił obszar Wspólnoty jest niewystarczające. Faktura VAT potwierdza jedynie przeprowadzenie transakcji handlowych pomiędzy stroną a podmiotem mającym siedzibę poza UE i nie stanowi jednoznacznego dowodu potwierdzającego wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Należy również zaznaczyć, że faktura ta nie zawiera stempli oraz podpisów odbiorcy towaru, jak również adnotacji ani pieczęci organów celnych potwierdzających wywóz towaru.
Odnosząc się kolejno do dowodów z systemu AES, wskazać należy, że system teleinformatyczny wykorzystany w kontrolowanych sprawach (AES, system kontroli eksportu) jest systemem, o którym mowa w ww. przepisach. Umożliwia on wymianę zgłoszenia wywozowego i wymianę informacji między urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Wywóz towarów poza terytorium Unii jest potwierdzany komunikatem IE599, który zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat ten jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu, na podstawie danych z komunikatu IE518 otrzymanego od urzędu wyprowadzenia (zob. Instrukcję w zakresie obsługi w Systemie AES, udostępnioną na stronie internetowej PUESC oraz znaczenie generowanych w systemie komunikatów).
Komunikat IE599 zawiera informację o potwierdzeniu wywozu i stanowi dowód dokonania eksportu. Nie jest to jednak dowodów bezwzględnie wiążący. Jeżeli bowiem organy administracji celnej powezmą wątpliwość, czy towar faktycznie opuścił terytorium UE w stanie nienaruszonym, mogą one przeprowadzić postępowanie kontrolne (poszukiwawcze) i zażądać przedstawienia dowodów, które wywóz potwierdzą (tzw. dowodów alternatywnych, ponieważ moc dowodowa komunikatu IE599 została zakwestionowana, przez co nie stanowi on dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice UE). W okolicznościach kontrolowanych spraw fińska służba celna nie była uprawniona do potwierdzenia wyprowadzenia towarów, ponieważ wywóz towarów zgłoszono w Polsce. Zamiast potwierdzenia wyprowadzeń towarów fińska służba celna powinna była poprosić podmiot przedstawiający alternatywne dowody o zwrócenie się do polskiej służy służby celnej o stosowne informacje. Na okoliczność tę zwrócił trafnie uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji.
W okolicznościach stanu faktycznego organy celne zasadnie przyjęły, że dla prawidłowego przeprowadzenia procedury wywozu przesądzające znaczenie ma to, czy nastąpił faktyczny wywóz towarów poza obszar celny UE. Trafne jest spostrzeżenie organów, że mają one obowiązek honorować dokumenty (komunikaty) generowane przez system AES, ale – jak to już podkreślono – nie są one dowodem wyłącznym i niepodważalnym, jeżeli istnieją dostateczna podstawa faktyczna wskazująca, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny UE nie doszło.
Zasadnie zatem WSA przyjął, że organy prawidłowo oceniły, że spółka nie przedstawiła dowodów dokumentujących rzeczywisty wywóz towaru poza obszar celny UE. Dokonana przez nie ocena przedłożonych przez spółkę dowodów (faktur, dowodów zapłaty, dokumentów CMR, zdjęć pojazdów z ładunkiem) okazała się prawidłowa, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski trafne. Sąd podzielił stanowisko organów, że przedłożone dowody stanowiły tylko potwierdzenie zawarcia i realizacji transakcji handlowej, ale nie wywóz towarów poza obszar celny UE. Jakkolwiek dokumenty prywatne (faktury, pisma) są wymienione w przepisach art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, które zastępczo mogą zostać przedstawione w miejsce urzędowego potwierdzenia wyprowadzenia towarów, to jednak do organu celnego należy ich ocena i uznanie za dostateczne. Dokument taki musi pozwalać także na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, aby można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu.
Słusznie, w ocenie NSA, w okolicznościach kontrolowanej spraw organy uznały przedstawione przez spółkę dokumenty za niedostateczne, ponieważ nie dowodzą wywozu towaru poza obszar UE. Eksporter nie przedstawił dowodu, że towary, np. przeszły odprawę celną kraju trzeciego lub że znalazły się w legalnym obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. Z przedłożonych dokumentów wynika tylko, że eksporter podjął kroki w celu wywozu towaru na Ukrainę, ale nie pozwoliły one stwierdzić, że wywóz taki faktycznie miał miejsce. W ocenie Sądu ocena zaprezentowana przez organ w zaskarżonych decyzjach została utrzymana na płaszczyźnie oceny swobodnej respektującej zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
Zasadnie też WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne wymagały wzmożonej czujności z uwagi na zmianę urzędu wyprowadzenia na fiński urząd celny z węgierskiego, co spowodowało znaczne wydłużenie trasy przewozu towarów z Polski na Ukrainę i konieczność poniesienia znacznych dodatkowych nakładów. Podkreślenia wymaga, że zmiana trasy wywozów nie była jednostkowa, lecz stanowiła swoisty modus operandi powtarzający się przy kolejnych zgłoszeniach. Atypowy przebieg zmienionych tras dostaw nie można tłumaczyć ekonomiką organizacji danego transportu, który jednostkowo mógłby zaistnieć. Te specyficzne i atypowe okoliczności towarzyszące zleceniom zostały wszak całkowicie zbagatelizowane przez skarżącą zobligowaną do monitorowania przebiegu procedury celnej.
W kontekście zmiany urzędu wyprowadzenia, zauważyć także należy, że odległość z Rzeszowa do granic Finlandii wynosi 1163 km, natomiast z Rzeszowa do granicy Węgier 184 km. Tak wiec zmiana urzędu wyprowadzenia spowodowała dłuższą drogę o prawie 1000 km. Z pewnością zmiana ta z racjonalnym i ekonomicznym postępowaniem Spółki nie miała nic wspólnego.
Z powyższych względów zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione.
W konsekwencji przedstawionych wyżej rozważań i wykładni zaprezentowanej w przywołanych orzeczeniach TSUE, NSA stwierdził, że wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE nie mógł być uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).