Z uwagi na powyższe naruszenia prawa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych, w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie było postanowienie Poczty Polskiej z 1 lipca 2021 r. W sprawie poza sporem pozostawało, że wierzyciel (Poczta) wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych. Zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji wskazując na nieistnienie obowiązku, przedawnienie obowiązku, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.
W skardze do Sądu skarżący podniósł, że dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV w czerwcu 2007 r. Wskazał, że książeczka została rozliczona i pojawiła się w niej odpowiednia adnotacja z pieczęcią. Oddalając skargę WSA w Gliwicach stwierdził m.in. że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że wyrejestrował odbiorniki, czego w tej sprawie nie uczynił. Natomiast likwidacja placówki pocztowej, w której, jak podaje skarżący, dokonał wyrejestrowania odbiorników w 2007 r., spowodowała, że nie można zarzucić wierzycielowi, iż mógł przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające.
Istota zarzutów postawionych w niniejszej skardze kasacyjnej sprowadza się do podważenia powyższego stanowiska WSA w Gliwicach. Według skarżącego kasacyjnie fakt zamknięcia placówki pocztowej prowadzący do niemożności zweryfikowania, czy faktycznie skarżący wyrejestrował odbiorniki RTV powinno na gruncie tej sprawy prowadzić do zastosowania zasad "in dubio pro tributaro" oraz "in dubio pro reo".
Poglądu skarżącego kasacyjnie nie można uznać za trafny.
Jak wynika z akt sprawy, przeszukanie wszelkich dostępnych zasobów archiwalnych oraz zapisów systemowych Poczty Polskiej odnośnie do informacji o wyrejestrowaniu przez skarżącego odbiorników RTV w czerwcu 2007 r. nie potwierdziło tej informacji. Przeciwnie, odnaleziono dowód na to, że skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV w dniu 5 sierpnia 2019 r. Tego stwierdzenia wierzyciela zawartego m.in. w odpowiedzi na skargę do WSA w Gliwicach nie zakwestionowano w toku postępowania przed Sądem I instancji. Podobnie nie uczyniono tego w niniejszej skardze kasacyjnej. Przedmiotowa opłata abonamentowa dotyczyła odbiorników używanych w siedzibie [...] prowadzonej przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy skarżący kasacyjnie miał świadomość, że prowadzone jest wobec strony postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu opłat abonamentowych za lata 2008, 2009, 2010, 2011. Skarżący wiedział również o toczących się postępowaniach odnośnie do pozostałych okresów (w tym spornego). Tym samym trudno uznać, że strona nie miała świadomości, aby na potrzeby tych postępowań zabezpieczyć wszelkie dokumenty związane z dokonywaniem ewentualnych opłat, jak również zabezpieczyć i przechowywać dowód/dowody ewentualnego wyrejestrowania odbiorników RTV. Co więcej (i to jest kwestia zasadnicza z punktu widzenia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia tej sprawy) jeżeli, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, dokonał on wyrejestrowania odbiorników RTV w końcu czerwca 2007 r. – to brak jest logicznego uzasadnienia dla dokonania przez stronę ponownego wyrejestrowania odbiorników RTV w dniu 5 sierpnia 2019 r. w Urzędzie Pocztowym L. 1. Tej okoliczności, jak już powiedziano wyżej, skarżący kasacyjnie nie zaprzeczył na gruncie niniejszej sprawy. Skoro zatem skarżący dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiorników RTV dopiero 5 sierpnia 2019 r., to opłaty abonamentowe nieopłacone przez stronę do 4 sierpnia 2019 r. podlegają egzekucji, o ile nie wystąpiła przesłanka przedawnienia zobowiązania (co w sprawie skarżącego kasacyjnie niespornie dotyczy należności za 2014 rok).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie jest zasadna, co powoduje, że podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.