Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesiony w niej jedyny zarzut, tj. zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 p.p.s.a., przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku jest nietrafny.
Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia powyższych przepisów w tym, że WSA nie rozpoznał łącznie skargi wniesionej w niniejszej sprawie, tj. w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 122/24 ze sprawą o sygn. akt I SA/Bk 167/24 – pomimo tożsamości stron oraz przedmiotu skarg dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego w administracji a także tego samego tytułu wykonawczego, co skutkowało brakiem kompleksowego podejścia przez WSA jako sądu pierwszej instancji. Powyższe uchybienie, zdaniem skarżącego miało oczywisty wpływ na wynik postępowania poprzez oddalenie skargi i odmowę uznania zasadności zarzutów w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym.
Na wstępie należy wskazać, że faktycznie, do WSA w Białymstoku wpłynęły dwie skargi A. P. Mianowicie skarga w niniejszej sprawie, w której strona zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 12 stycznia 2024 r. nr 2001-IEW.720.56.2023 utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalającego zarzut strony dotyczący wygaśnięcia obowiązku w zakresie "wpłat dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym V KM 487/18" w egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 27 maja 2021 r. nr 2003-723.433027.2021 oraz skarga w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą I SA/Bk 167/24 na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 28 lutego 2024 r. nr 2001-IEW.720.8.2024 utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 27 maja 2021 r. nr 2003-723.434027.202 (zarzut nieistnienia obowiązku oraz błędu, co do osoby zobowiązanej art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a.).
Należy dodać, że obydwie sprawy zostały rozstrzygnięte wyrokami WSA w Białymstoku wydanymi w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r., a skargi kasacyjne od tych wyroków są rozpoznane przez NSA na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 19 lutego 2026 r.
W myśl art. 111 § 2 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie, Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Połączenie kilku oddzielnych spraw na podstawie przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a. w celu ich łącznego rozpoznania jest uprawnieniem (nie obowiązkiem) sądu, ma charakter techniczny, organizacyjny i należy do pojęć z zakresu tzw. ekonomii procesowej, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Sąd posiada swobodę decyzji w zakresie połączenia spraw na podstawie wspomnianego przepisu. Na gruncie tej sprawy nie wykazano, że nie połączenie spraw mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA brak połączenia wzmiankowanych spraw nie doprowadził w szczególności do naruszenia prawa materialnego; na przykład błędnej interpretacji stanu faktycznego, której uniknięto by przy łącznym rozpoznaniu. Należy też zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu postawionego zarzutu przywołuje argumenty nie odnoszące się do przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a., ale do uregulowania zawartego w art. 111 § 1 p.p.s.a. stanowiącego o obligatoryjności łącznego rozpoznania skarg.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).