Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA) wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 253/23, oddalił skargę F. SA w Ł. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS) z 17 lutego 2023 r. nr 1001-IOC.4401.4.2023.4.JJ w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: ppsa) skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj.:
a) art. 151 ppsa w zw. z art. 191 w zw. z art. 194 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej op) poprzez niewłaściwą ocenę dowodu z dokumentu urzędowego przedłożonego przez ukraińską administrację celną i przyjęcie, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, podczas gdy z dokumentów pochodzących od ukraińskich organów celnych wynika wyłącznie, że kontrahent skarżącego nie dokonał odprawy celnej towarów na terytorium Ukrainy, co nie jest jednoznaczne z brakiem wyprowadzenia towaru poza obszar UE, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi;
b) art. 151 ppsa w zw. z art. 191 w zw. z art. 194 § 1 i 2 op przez niewłaściwą ocenę dowodu z dokumentu urzędowego przedłożonego przez fińską administrację celną i przyjęcie, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, podczas gdy z dokumentu tego płynie wniosek, że potwierdzenia wywozu towarów dokonano retrospektywnie na podstawie listów przewozowych, co prowadzi do stwierdzenia, że towar opuścił obszar celny UE, a niewłaściwa ocena dowodu doprowadziła do oddalenia skargi;
c) art. 151 ppsa w zw. z art. 187 § 1 op poprzez niewłaściwe rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do braku uznania przez sąd, iż towary opuściły obszar UE i oddalenia skargi;
d) art. 151 ppsa w zw. z art. 191 op poprzez dokonanie niewłaściwej oceny dowodów przedłożonych przez spółkę oraz fińskie i ukraińskie organy celne, czego skutkiem był brak uznania, że towary opuściły obszar celny UE i oddalenia skargi;
e) art. 151 ppsa w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 op przez brak dopuszczenia dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. brak zwrócenia się do [...] o udzielenie informacji o osobach dokonujących wpłaty gotówkowej w imieniu kontrahenta ukraińskiego oraz po ich ustaleniu, brak wezwania tych osób w charakterze świadka i ich przesłuchania na okoliczność wywozu towarów poza granice UE, podczas gdy dokonanie tych czynności pozwoliłoby na ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy;
f) art. 151 ppsa w zw. z art. 188 op przez pominięcie żądania spółki przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, podczas gdy ich przeprowadzenie pozwoliłoby na ustalenie istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności potwierdzenia faktu wywozu towarów poza obszar celny Unii, co doprowadziło do oddalenia skargi;
2) przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 248 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r. ze zm.; dalej: rozporządzenie 2015/2446) przez błędne zastosowanie, którego konsekwencją było unieważnienie zgłoszenia celnego, podczas gdy towary objęte zgłoszeniem celnym opuściły obszar celny Unii Europejskiej, co uniemożliwiało dokonanie unieważnienie zgłoszenia celnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy zdalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Według art. 193 zdanie drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 ppsa, oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.